C’est ça, Nederland: Turkse insurrectie in Rotterdam

2
122

De Turkse kolonisatie van ons land laat zijn ware gezicht zien.

Het is 12-03 wanneer ik dit artikel schrijf. Een dag na de enorme Turkse volkswoede in Rotterdam. Een dag waarop het vreedzame ‘multiculturele’ masker eindelijk van het gezicht viel. Het is ook een dag na de eerste openlijke tekenen van wat Desiderius Erasmus in het gelijknamige boek betitelde als Turkenkrijg. In dit artikel wil ik graag enkele punten aansnijden: De uniciteit van wat er is voorgevallen, of er sprake is van terrorisme en de rol van Turks nationalisme en islam.

Het is misschien lastig te bevatten, zo kort na wat er is gebeurt in Rotterdam. Besef echter wel goed dat wat er is voorgevallen een bijzonder zeldzaam, zo niet uniek historisch moment is geweest. Natuurlijk, we kennen al het lelijke gezicht van islam middels vernietiging van cultureel erfgoed, onthoofdingen, het lastig vallen van Nederlandse vrouwen en kinderen, rellen in hopeloze achterstandswijken en aanslagen. Bij mijn weten heeft echter niet eerder in de geschiedenis een opstand als deze plaatsgevonden: van een groep mensen die juridisch gezien (deels) bij de Nederlandse staat behoort, wier loyaliteit echter bij hun oorspronkelijke natiestaat ligt. Een loyaliteit die zich uit door rellen met een sterk subversief karakter. Tot slot is er aantoonbaar sprake van inmenging door een buitenlandse regering. Zowel via ministeriële betrokkenheid, als oproepen van Erdogan en de Turkse staatsomroep om in verzet te komen tegen het “fascistische Nederland.” Vergeet ook niet dat we het hebben over een hoog opgelopen conflict tussen twee landen die deel uit maken van de NAVO. Een situatie die we alleen kennen van confrontaties tussen Griekenland en Turkije, met name over Cyprus.

De rellen in de Franse banlieus zijn bijvoorbeeld heel anders. Hoewel er bij de relschoppers sprake is van afkeer van de Fransen en hun overheid, zijn er geen tekenen dat Algerije, Tunesië, Marokko en Sub-Saharaanse staten direct betrokken zijn bij deze rellen. Ook komen deze rellen voor een deel voort uit enorme armoede, welke in de Franse banlieus nog vele malen schrijnender is dan in Nederlandse achterstandswijken. Ook de Molukse acties die in Nederland hebben plaatsgevonden zijn m.i. niet vergelijkbaar. Dit waren gerichte acties, zonder buitenlandse staatsinmenging.

Welbeschouwd was de gecoördineerde Turkse actie van gisteren in Rotterdam een vorm van terrorisme, een woord wat heden ten dage veelvuldig wordt gebruik, maar in dit geval terecht wanneer we kijken naar Wiktionary:

  1. Het welbewust uitvoeren van geweldsdaden om zo een emotionele reactie teweeg te brengen die slachtoffers doet lijden gericht op het bevorderen van een politieke of sociale agenda.
  2. Het gebruik van onrechtmatig geweld tegen mens of eigendom om politieke doeleinden te realiseren
  3. Een vorm van psychologische manipulatie door oorlogsvoering teneinde politiek of religieus voordeel te behalen middels het scheppen van een angstklimaat onder de bewoners van een specifieke geografische regio.

Punt 1 en 2 mogen als duidelijk aanwezig worden geacht. De Turkse gemeenschap in Rotterdam heeft op georganiseerde wijze geweld toegepast om hun afkeer van Nederland en voorliefde voor hun eigen natie te demonstreren. Ook wilden zij een vertegenwoordiging van een buitenlandse mogendheid de ruimte geven om te spreken. Punt 3 kan bij een eerste lezing overtrokken overkomen. Is er wel sprake van oorlogsvoering geweest? Weliswaar is oorlogsvoering door de jaren heen enorm veranderd. Zij is meer diffuus en complexer geworden. Niet langer is oorlog gebonden aan conflicten tussen natiestaten. Diverse strijdende facties, met dan weer tegenstrijdige en dan weer wederzijds gunstige belangen zorgen voor een voor de leek onoverzichtelijk slagveld. Oorlog wordt door Wiktionary echter omschreven met o.a. de volgende betekenissen:

  1. Georganiseerd, grootschalig, gewapend conflict tussen landen of tussen nationale, etnische of andere aanzienlijke groepen, meestal met betrokkenheid van de strijdmachten.
  2. Iedere vorm van conflict.
  3. Een campagne of strijd ergens tegen.

Zoekt men door naar burgeroorlog dan treft men de volgende betekenis aan bij Wiktionary: Een oorlog die wordt uitgevochten tussen facties van ingezetenen van een land, or een vergelijkbare politieke entiteit.

Tot slot is er aangaande dit punt ook nog zoiets als onbevangen waarneming: Straten vol met uitheemse mensen die Turkse vlaggen zwaaien, die een buitenlandse regeringsleider middels scanderen verheerlijken en die herhaaldelijk Allah(u) Akbar roepen. Dit laatste gebeurt, gezien de sfeer en de rellen in een duidelijk jihadistische (dus strijdlustige) zin. Verder toonden vele Turken op straat maar ook op sociale media een enorme afkeer van Nederland, van Nederlanders, van de politie en van diverse personen die in Nederland een bestuurlijk ambt vervullen. Tel daarbij op de ondersteuning en facilitatie van Turkse inmenging in binnenlandse aangelegenheden, waarbij diverse wetsartikelen van internationaal recht worden geschonden. Dit leidt ertoe dat je kunt spreken van een etnische groep die zichzelf buiten de samenleving heeft geplaatst en die actief deelneemt aan ondermijning van de Nederlandse natiestaat. Deze parallelle samenleving is niet iets van gisteren. Dit speelt al jaren. Het is ook al jaren op vele manieren benoemd door diverse dappere personen. Wie nu niet wakker wordt, zal dat nooit worden.

Waar komt deze afkeer, deze ongekende woede vandaan? Turken leken toch zo goed geïntegreerd te zijn? ‘Marokkanen, dat zijn pas etters’, was het wijverspreidde idee. We zijn blind geweest. Zoals dat met alles het geval is, moet men kijken naar de bron om tot inzicht en antwoorden te komen. Heel lang geleden werden de Turkische volkeren (een groep die groter is dan enkel de Turken zelf) door de Tibetanen durugu of durgu genoemd, wat later is verbasterd tot Türkü of Türki. Durugu en afgeleiden betekenen zoiets als stamboom of oorsprong. Het maakt eigenlijk direct duidelijk naar welke regio er gekeken moet worden voor de oorsprong van de Turkische volkeren: China en Mongolië. In West-China zijn er de Oeigoeren, moslims die voor veel interne problemen zorgen en die een Turkische taal spreken. De Kirgiziërs zijn ook moslims, lijken qua uiterlijk veel op Chinezen, maar spreken ook een Turkische taal. Kazakken, Oezbeken, Azerbaijanen en vele andere Centraal-Aziatische of Kaukasische volkeren hebben ook een (deels) Turkische oorsprong. Diverse sultans stelden, waarschijnlijk terecht, af te stammen van de wrede Dzjengis Khan. Een Khan is historisch gezien een heerser over een Mongools of Turks rijk. Al in 585 omschreef Ishbara Qaghan zich als de Grote Turk Khan in een brief gericht aan keizer Wen van de Chinese Sui-dynastie. Feitelijk mag men hier dus spreken van Aziatische Turkomongolische volkeren. Volkeren die via strijd in het huidige geografische Turkije terecht zijn gekomen.

Dit terrein is, zelfs nadat de Turken er naartoe zijn getrokken, lang niet altijd geregeerd door Turkische volkeren. Sowieso is ongeveer de helft van Turkije oorspronkelijk Armeens. Verder hebben de Grieken, de Romeinen, de Byzantijnen, de Perzen er onderdelen van hun rijken gehad. Andersom hebben de Turken via met name het Ottomaanse Rijk ook veel andere landen en volkeren veroverd. Vermenging en daarmee verlies van oorsprong heeft ervoor gezorgd dat het tegenwoordig zeer lastig is om te spreken van dé Turk. In Turkije zelf zien Turken er heel verschillend uit. Sommigen lijken bijna Grieks of Italiaans, anderen hebben een donker Arabisch uiterlijk. Weer in andere Turken zie je overblijfselen van de massaverkrachtingen en genocide die gepleegd werd op de Armenen. Ook tref je weleens Turken in wie de Aziatische genen erg dominant zijn. Een gemene deler valt mij echter vaak wel op: Een plat gezicht en plat achterhoofd, met een gelige huid die nog verwijst naar de band tussen Turken, en volkeren die visueel meer lijken op Chinezen, zoals de eerder genoemde Kirgiziërs en Oeigoeren. Hoewel we in Nederland met name mensen uit het Turkse hartland Anatolië hebben gehaald is het onmogelijk om te spreken van gezamenlijke afstamming. Ik denk dat juist dit een verklaring is voor het rabiate Turkse nationalisme. Turks nationalisme is expressief, bombastisch en luid. Het is gericht op uiterlijk vertoon, machtsvertoon en intimidatie.

Ik ga niet mee in de gedachte dat Nederlanders geen band (meer) hebben met elkaar. Het is een kwalijke gedachte die ik helaas regelmatig opmerk bij nationalisten. Nederlanders kennen echter een heel ander soort nationalisme. Ik zou dit intern gekanaliseerd nationalisme willen noemen. Nederlanders hebben georganiseerd en gedisciplineerd moeten werken om dit moerasland om te vormen tot bewoonbaar gebied. Dit zorgt ervoor dat wij weten dat we moeten samenwerken, dat we oog hebben voor ons eigen sterke en zwakke punten als individu maar ook als groep, dit zet aan tot zelfreflectie (ook zo’n oer-Europese waarde). Hierdoor zijn Nederlanders naar binnen gericht, blijven gevoelens en gedachten vaak lang borrelen. Totdat het genoeg is. Anders dan extern kanaliserende nationalistische volkeren zoals Turken voelen wij niet de behoefte om te dwepen met onze trots, onze waarden, met onze verworvenheden en met onze talloze bijdragen aan de wereldgeschiedenis welke veel talrijker zijn dan bij de Turken het geval is. Het lijkt daarom weleens alsof ons gevoel van vaderlandsliefde minder krachtig is. Zelf ondersteun ik deze gedachte niet. De achilleshiel van Nederlanders en Europeanen is eerder te denken dat iedereen net zo redelijk is en net zo ontwikkeld is als wij. Ook willen wij iedereen maar verheffen tot ons niveau van beschaving. Dit gaat niet lukken wanneer het ontwikkeltraject van een typisch Europees karakter is.

Door arglistige journalisten zijn al pogingen ondernomen om het zo te draaien dat Nederland zelf schuldig is aan escalatie van het in eerste instantie diplomatieke conflict. Daarna zou de politie begonnen zijn met geweld. Verder zijn we natuurlijk weer schuldig aan het wegstoppen van Turken (en andere allochtone groepen) in achterstandswijken zonder kansen en natuurlijk hebben we een historie van racisme en slavernij.

Laat mij hier nu de tweede component benoemen, naast Turks nationalisme: het islamisme. De AK-partij van Erdogan is sinds haar oprichting een sterk religieuze en conservatieve partij. De hele situatie past ook prima in fase 2 van islamitische veroveringsdrang zoals beschreven op: Liberty vs Sharia.

Wereldwijd zijn er jihadistencellen actief, ook in Nederland. Mensen die zich afkeren van de maatschappij blijken vatbaar voor islamisme.   Nederlandse wetgeving wordt steeds meer misbruikt om islamitische doeleinden te bereiken. Het Nederlands rechtsstelsel wordt in toenemende mate verworpen door muselmannen. De gewelddadigheid van de islamitische historie wordt gebagatelliseerd. Samen met de cultuurmarxisten wordt er gewerkt aan onderdrukking en vervanging van Nederlandse cultuur. Bovendien krijgen moslims gemiddeld meer kinderen en doen zij alles om de eigen achterban te laten groeien, en neemt de immigratie verder toe. Er is ook een parallelle economie gevormd, die is gericht op het financieren van een islamitische levensstijl, en op het kopen van onroerend goed. Via DENK heeft Turkije nu een actieve politieke beweging in Nederland, maar er was al eerder een religieuze tak van de Turkse regering actief. Deze staat bekend als Diyanet en critici van de islam worden belasterd, geïntimideerd, monddood gemaakt of vermoord. Dus overal waar u islam leest, kunt u ook Turkije lezen, want het nationalistische Neo-Ottomanisme van Erdogan is sterk op religieuze leest geschoeid.

Veel Nederlanders zullen bij de beelden uit Rotterdam van binnen hebben gekookt van woede. Dit bleek ook uit vele reacties op sociale media. We hebben het echter aan onszelf te danken. Jarenlang hebben wij gestemd op partijen die voor globalisering zijn. Want dat is de enige dichotomie die ertoe doet: nationalisme of globalisme. Links en rechts zijn inhoudsloze begrippen. Globalisering houd ook islamisering, en ook amerikanisering in, want je kunt niet slechts een beetje globaliseren, of globaliseren-op-maat. In ruimere zin houd globalisering een vervaging in van volk, identiteit en land. We hebben de controle verloren over onze economie vanwege de euro en we zijn onze soevereiniteit kwijtgeraakt aan supranationale organisaties en door internationale verdragen. Mensen die tegen ons zijn hebben ons paspoort, onze identiteit wordt ondermijnd door vervreemdende ideeën en uitingen, alsmede door ons vijandig gezinde staten en volkeren die steeds meer grip krijgen op ons dagelijks leven.

Het doet er eigenlijk niet zoveel toe welke identiteit je importeert naar een bestaande identiteit. Wanneer meerdere volkeren, culturen en wereldbeelden bij elkaar moeten leven heeft dit historisch altijd geleid tot conflict, of, na een periode van symbiose, de overheersing door een leidende groep. Multiculturalisme, het belangrijkste exponent van globalisme, heeft altijd gefaald. Een paard dat wordt geboren in een koeienstal is géén koe.

Sta uzelf niet toe om ‘aan de Turken te worden overgeleverd’, zoals een Oudnederlands gezegde luidt. Vraag u af, wat uw sterke en zwakke punten zijn. Zet u zich in positieve en constructieve zin in voor Nederland? Bent u capabel en standvastig om Nederland, haar volk en haar identiteit te beschermen? Maak op 15 maart op verstandige wijze gebruik van – wellicht uw laatste – kans om Nederland via uw stemrecht bij te sturen!

Isengrim

2 COMMENTS

  1. Vanwaar die haat?.We hebben de Turken met open armen ontvangen.Werk gegeven Nederlands paspoort en toch als dank een dolkstoot in onze rug.Voor fascisten uitgemaakt enz.Na het voorgaande bericht gelezen te hebben is mij veel duidelijk geworden,dank daar voor

Comments are closed.