Boeklezing – Revolutie Door Schuld: een Radicale Geschiedenis van de Eenwording der Aarde

0
379

“Sinds mensenheugenis wordt de algemeen bekende geschiedenis geschreven door de overwinnaar.” – Rein de Vries

Op de kredietcrisis van 2007 volgde een hausse aan publicaties met als centrale vraag hoe het zo ver had kunnen komen. De algehele verbijstering die destijds heerste over de kwetsbaarheid van het systeem behoefde een antwoord. Die antwoorden kwamen er, in de vorm van duizenden publicaties, met ieder zijn eigen invalshoek. We konden lezen over West-Europese en Amerikaanse banken die hun geld in Griekenland stalden, om daarna het tapijt onder Griekenland weg te trekken. Er waren karakterstudies van individuele bankiers, er waren zelfs psychologische studies van de gehele bancaire sector en financiële analyses van ‘de neoliberale markt’. Het zijn allemaal interessante invalshoeken, tegelijk komt de kern onvoldoende in beeld.

In het Nederlandse taalgebied is ‘Revolutie Door Schuld’ (2018) van de Nederlandse econoom Rein de Vries één van de boeken over de financiële sector die ver boven de rest uitsteekt, juist omdat hij wel tot de kern doordringt. De Vries bouwt zijn betoog rond de financiële aristocratie die de regie voert over het internationale geldsysteem. Zijn analyse laat hij beginnen bij de belle époque, de jaren voorafgaand aan de Eerste Wereldoorlog, maar soms gaat hij verder in de tijd terug. Hij eindigt bij onze eigen tijd.

Waarover kunnen we lezen in ‘Revolutie door Schuld’? Hieronder puntsgewijs een paar thema’s die het meest interessant zijn:
– De structuur van de financiële aristocratie: opkomst van de families Rothschild, Rockefeller, Morgan, Warburg, Schiff, Weishaupt, Seligman, Goldman, Sachs, Oppenheimer, Lehman die al eeuwenlang onderling huwelijken sluiten om kennis en macht binnen de eigen kring van elitaire families te houden.
– De toenemende centralisatie van het bancaire systeem. Het boek beschrijft in detail hoe banken neigen naar steeds grotere conglomeraten. Het is nu eenmaal makkelijker om zaken te doen met grotere structuren dan met provinciale, regionale of lokale banken, die binding hebben met de bevolking en diens cultuur. Centralisatie komt tot een hoogtepunt met de oprichting van de Bank for International Settlements (BIS).
– Adolf Hitler als realpoliticus die in verzet gaat tegen tegen de financiële aristocratie en NSDAP-Duitsland succesvol losmaakt van het internationale kapitaal door de Duitse economie om te vormen, met name in de autarkie zocht hij zijn heil. Hitler volgde daarmee de lijn die Gottfried Feder (de man die Hitler deed aansluiten bij de NSDAP) al uittekende in zijn boek ‘Kampf gegen die Höchfinanz’. Als concessie aan de financiële elite geldt de aanstelling van Hjalmar Schacht (medeoprichter BIS) als minister van Economische Zaken en president van de Reichsbank (in plaats van Feder), waardoor de wens van de NSDAP om financieel onafhankelijk te worden van het bancaire systeem uiteindelijk nooit geheel werd vervuld.
– Het nationaal-socialisme en fascisme als ideologisch vehikel van een zelfbewuste, georganiseerde middenklasse om in verzet te gaan tegen de financiële elite. Het is hun ultieme angst. Stel uzelf de maar eens de vraag: Waarom zijn onze politieke partijen óf belangenbehartigers voor de elite (VVD, CDA, D66) óf komen ze (zogenaamd) op voor de verdrukten, de armeren (PvdA, SP, PVV).
– Amerikaanse presidenten als eigendom van de financiële aristocratie: T. Roosevelt (ondertekenaar wet ter oprichting National Monetary Commission als reactie op de Bankierspaniek van 1907 met in de genoemde commissie medewerkers van J.P. Morgan, en Jacob Schiff), W. Wilson (daadwerkelijke oprichting Federal Reserve onder zijn bewind), F.D. Roosevelt (vrijmetselaar, Council on Foreign Relations), H. Truman (vrijmetselaar), D. Eisenhower (vrijmetselaar), J.F. Kennedy (vader was puissant rijk en verkeerde in de kringen van de financiële aristocratie, zonder er ooit echt deel van uit te maken, J.F. zelf was te kritisch, verzette zich tegen de Federal Reserve en de CIA en werd om het leven gebracht), L. Johnson (vrijmetselaar), R. Nixon (CFR, maar Nixon kwam in opstand tegen zijn meesters, met het Watergate-schandaal als gevolg), G. Ford (Council on Foreign Relations, Bilderberggroep, vrijmetselaar), J. Carter (Trilateral Commission, Council on Foreign Relations), R. Reagan (ongebonden en ongewenst door de financiële aristocratie want onvoorspelbaar, in den beginne kritisch op organisaties als eerder vernoemd, aanslag in 1981 op zijn leven deed de kritiek afnemen, speelde vervolgens als oud-acteur zijn rol als president), G.H.W. Bush (Skull & Bones, CFR, TC), B. Clinton (CFR, TC, Bilderberggroep, vrijmetselaar), G.W. Bush (S&B, Bilderberg), B. Obama (Bilderberg), D. Trump (combinatie van J.F. Kennedy: zelfvoorzienend rijk en een Reaganachtige onafhankelijkheid, nooit echt onderdeel van de financiële aristocratie, doch wel deel uitmakend van de bovenklasse net onder hen, zo heeft Trump al zijn huwbare kinderen ‘uitgehuwelijkt’ aan joden als zoenoffer. Trump kent de financiële aristocratie van dichtbij, maar heeft nooit door durven bijten). Van de waarschijnlijk volgende Amerikaanse president hoeven we slechts een uitspraak te citeren en u weet voldoende: “The affirmative task before us is to create a New World Order.” – Vicepresident Joe Biden (CFR, Bilderberg), in een toespraak voor de Import Export Bank, in 2013
– de Bretton Woods conferentie als blauwdruk voor geïnstitutionaliseerd en gelegaliseerd globalisme en met daaropvolgend oprichting VN en EU.
– Zionisme als politieke tak van de financiële aristocratie, met vertakkingen in vrijwel alle andere politieke systemen zoals communisme, groene politiek, (neo)liberalisme, sociaal-democratie. Politiek als schouwspel om werkelijk zicht op de macht te voorkomen.
– Georganiseerde en gelegaliseerde financiële roof van de midden- en onderklasse middels valse vlagoperaties (9/11), gesponsorde sociale revoluties (BLM), financiële crises (Grote Depressie), economische transferunies (‘coronabonds’), klimaatzwendel (EU Green Deal), migratiepacten, stembusfraude, of kandidaten met dezelfde sponsors tegen elkaar campagne laten voeren met media die de strijd opklopt alsof er werkelijk iets te kiezen valt (Obama Vs McCain, de kandidaten werden letterlijk door dezelfde banken gesponsord), zo nodig het uit de weg ruimen van al te kritische tegenstanders met moordaanslagen en als ultieme middel, oorlogsvoering. Midden- en onderklasse worden opgezadeld met een financiële strop die generatieslang duurt, de financiële aristocratie en de hen dienende bovenklasse wordt almaar rijker en machtiger door centralisatie van kapitaal, media, onderwijs, farmaceuten, Big Tech en andere relevante economische sectoren.

Het boek zal voor de niet-ingewijden lastig te verwerken zijn, generatieslange indoctrinatie moet worden afgeworpen. Het overgrote deel van de ogenschijnlijk verregaande beweringen wordt echter onderbouwd met bronverwijzingen. Erkenbrand wenst u veel leesplezier toe.

Meer weten over Rein de Vries? Zie hier

Isengrim