Boekbespreking ‘The Rise and Fall of Anglo-America’

0
108

Rise and fall of Anglo-America (2004)
Eric P. Kaufmann

Achtergrond/doel van het boek zelf

Een van de centrale aspecten waar volksnationalisten zich zorgen om maken is het verlies van eigen land/territorium aan mensen die niet behoren tot het volk. Dit geleidelijke proces wordt in het kort bestempeld als ‘omvolking’ en is een term die de afgelopen jaren aan populariteit gewonnen heeft, ook binnen niet-volksnationalistische kringen.
Hoe deze omvolking teweeg wordt gebracht is een interessant studiegebied, dat in het ene blanke land verder gevorderd is dan het ander. Naar mijn mening kunnen landen globaal ingedeeld worden in zes stadia (Bij specifieke Europese landen gaat het om de desbetreffende etniciteit i.p.v. ‘blank’).

100% blank: De Volksstaat. Geldt voor enkele landen in Europa, waaronder Polen. Minimale etnische frictie aanwezig, simpelweg door een gebrek aan minderheden. Overgrote meerderheid heeft duidelijke hegemonie in eigen land.
80% blank: Omvang van minderheden begint sporen na te laten in samenleving. Tradities van nog steeds grote meerderheid worden in twijfel getrokken. Allerlei belangengroepen ageren voor wetten/belangen die niet in dienst staan van de blanken. De Islam begint een rol te spelen in de samenleving, afhankelijk van de grootte van deze bevolking onder de minderheden. Veel Europese landen bevinden zich in dit stadium, waaronder Nederland (recente census: 78% Nederlands [1]).
60% blank: Blanke meerderheid begint behoorlijk onder druk te staan. Problemen in het land zullen altijd op conto van de blanken belanden. Welvaart in het land kan slechts met moeite in stand worden gehouden. Ontstaansmythe van het land wordt verwrongen om steeds groter wordende groepen minderheden te verklaren (denk vooral aan de VS, maar gebeurt ook al in Europa). Voorbeeld: Verenigde Staten, 61% blank [2].
40% blank: De chaos begint. Het Westerse niveau aan welvaart kan niet meer in stand worden gehouden, de productieve bevolking is naar verhouding te klein om dit klaar te spelen. Criminaliteit en corruptie zijn orde van de dag. Een collectieve daad van blank verzet is mogelijk, maar zal niet ontstaan via de democratische weg, door het gebrek aan electoraal overwicht. Voorbeeld: Brazilië, 48% blank [3].
20% blank: De jacht is geopend. Blanken zijn tot vrijwel irrelevante groep gedegradeerd. Weerloos in politiek opzicht, zal het aankomen op de twee instinctieve reacties van ieder mens: vechten of vluchten. Voorbeeld: Zuid-Afrika, 9% blank [4].
0% blank: Game over.

In zijn boek schetst Kaufmann hoe de VS, nu rond de 60% blank, bij dit demografische punt aangekomen is. Daarbij kijkt hij in het bijzonder naar hoe het de WASPs (White Anglo-Saxon Protestants) afgaat, wat in de 19e eeuw de dominante stroming is in de VS, zowel etnisch als cultureel. Ook draagt Kaufmann oplossingen aan voor het demografische probleem.

Inhoud

Het boek begint met een simpele, correcte stelling: WASPs lijken in de jaren ’60 in snelvaart de controle over VS als dominante groep te verliezen.
In demografisch opzicht is dit vooral te zien aan de Hart-Celler act van 1965, waarin de etnische quota’s van de Johnson-Reed act (1924) en McCarran-Walter act (1952) opzij geschoven werden en een kleurenblind immigratiesysteem toegepast werd. Deze wet ligt aan de grondslag van de demografische transformatie van de VS, tot op de dag van vandaag.
Daarnaast werd in John F. Kennedy de 1e niet-Protestantse president verkozen in 1960.
Op bevolkingsniveau vond naast omvolking ook secularisatie plaats: Protestantse kerken verloren miljoenen mensen vanaf de jaren ’60. Nu is de hoofdvraag van het boek: Waar moet de oorzaak van dit verval vooral gezocht worden? In de geschiedenis verloor een etnische groep de etnische overhand meestal door oorlog en de daarop volgende etnische zuivering uit een gebied, maar met de Anglo’s in de VS was duidelijk wat anders gaande.

Het boek begint met een schets van de situatie in de 18e en 19e eeuw. In deze tijd identificeerden de WASPs in de VS zich sterk met hun Angelsaksische roots (met Angelsaksisch wordt dan ook pre-Noormanneninvasie bedoeld). De vroege Amerikanen schetsten de constructie van de Amerikaanse staat ook als afspiegeling van hoe de Angelsaksen dat meer dan 1000 jaar daarvoor deden.

“The New England town meeting was likened to the Anglo-Saxon tribal

council, and the statements of Tacitus regarding the free, egalitarian

qualities of the Anglo-Saxons were given an American interpretation”

Individualisme werd al vanaf de 19e eeuw als een groot goed gezien door de Amerikanen en dit zorgde ervoor dat de WASPs andere blanke etnische groepen probeerde te assimileren in plaats van bijvoorbeeld segregatie toe te passen. Zo werd etnisch separatisme van de niet-WASP minderheden de kop in gedrukt. Voorbeeld hiervan zijn de grote aantallen Duitsers die in Pennsylvania neerstreken: zij hebben in de 19e eeuw gepleit voor onafhankelijkheid, Duits als officiele taal in de VS en de Duitstalige Constitution. Om dit op te lossen voerden de Anglo’s een soort multi-etnisch systeem in, zonder duidelijke etnisch en culturele grenzen tussen de groepen.

Kaufmann heeft het over de cognitieve dissonantie die plaatsvindt in de elite van de WASPs: Zij zagen de VS als ontstaan als een liberale, kosmopoliete staat, gevestigd in de Verlichting. Daarentegen zagen ze zichzelf wel als de ‘beste’ groep. In geschreven teksten van die tijd zien schrijvers als Ralph Waldo Emerson bijvoorbeeld dat Indianen en zwarten in de VS niet tot het niveau van beschaving in staat zijn van de WASPs.
Maar vervolgens begint Emerson, in tegenstrijd met zijn andere observaties, over de positieve aspecten van een ‘Melting Pot’ te praten, wat past in het framework van de Verlichting.
Daarnaast is opvallend dat mensen als Emerson onder de indruk waren dat wanneer dergelijke mixing plaatsvindt, de WASPs op een herkenbare manier hetzelfde blijven. Deze incorrecte veronderstelling heeft vooral te maken met het achterhaalde gedachtegoed van Jean-Baptiste Lamarck.

Lamarckianisme

Lamarck was een zooloog/bioloog, wiens theorieen zo’n 30-40 jaar voor Darwin (rond 1820) vat krijgen bij onder andere de liberale elite in de VS. De centrale (en incorrecte) stelling van Lamarck was dat mensen via het mileu verkregen eigenschappen konden doorgeven aan hun kinderen. Darwin bewees dat dit 100% incorrect was. Maar waar dit in de liberale elite in de VS toe leidde was dat mensen ras en cultuur door elkaar haalde, tot op een extreem niveau. Men was echt onder de indruk dat andere rassen/volkeren (in hun geval) WASPs konden worden door invloed van het milieu, ook op etnisch (!) gebied. Je kan begrijpen hoe deze denkwijze het globalisme/liberale egalitaire denken heel goed uitkomt: niets staat in je genen geschreven, de maakbaarheid van de mens is absoluut. Interessant feit is dat Lamarckianisme de officiële ideologie werd in de Sovjet-Unie in plaats van Darwinisme, omdat de communisten heil zagen in de absolute maakbaarheid van de mens.

Elite tegen het Volk

Deze foute ideeën in de elite zijn volgens Kaufmann een van de voornaamste redenen waarom de elite zich aan het eind van de 19e eeuw tegen het volk begint te keren, door het op te nemen voor immigranten. Een voorbeeld hiervan is de Anglo-Protestantse elite in 1870, die aan de westkust van de VS Chinese immigratie aanmoedigt. Zij namen het hierbij op lokaal niveau in eerste instantie op tegen de midden- en arbeidersklasse van hun eigen volk. Deze klassen werd ‘racisme’ verweten, door de elite. Soms veranderd er weinig in 200 jaar, blijkt maar weer.
Hierbij komt een ander klassiek feit ook kijken: dat de mensen die pro-immigratie zijn, deze zelf (voorlopig) niet zullen ondervinden. Bijvoorbeeld, de WASP-elite die het meest pro-immigratie was van Chinezen aan de westkust, bevond zich aan de oostkust!

3 groepen

Kaufmann wijst naar drie liberale groepen, die met hun pro-immigratie, individualistische en assimilerende houding hebben bijgedragen aan het verval van de WASPS/blanken als dominante groep:

-Libertarisch Anarchisme: dit was meer dan een eeuw geleden exact hetzelfde als wat je je er nu bij voorstelt; zeer individualistisch, wetteloosheid, hippie-achtige ‘free love’, et cetera. Zij zagen de Anglo-Protestantse traditie als provinciaal, boers en streng. Ze hekelden dat groepen als homofielen op een zijspoor belandden in de samenleving. Deze groep werd van invloed rond de jaren 1910 in Greenwich Village, New York. In feite kun je je hierbij een hippie-commune uit de jaren ’60 voorstellen. Het was een opstand tegen de Christelijke plattelandscultuur waar ze in opgroeiden en leefden. Dit wereldbeeld werd sterker totdat het zich in de mainstream ontpopte in de jaren ’60.

-Liberaal Protestantisme: Amerikaans Mainline Protestantisme is tot op de dag van vandaag berucht om zijn pro-immigratiesentiment in het Westen. Daarnaast waren ze halverwege de 19e eeuw (1840) zeer naief over bekering. Ze waren in die tijd niet tegen Katholieke immigratie van voornamelijk Ieren en Italianen, omdat ze overtuigd waren dat ze deze groepen makkelijk konden bekeren tot Protestantisme. Sterker nog, Protestanten dachten destijds dat ze met behulp van zendelingen de hele wereld konden bekeren. Aan het begin van de 20e eeuw kwamen ze erachter dat dit niet zo makkelijk is als ze zich voorgesteld hadden.
Kerkorganen als de FCC (Federal Council of Churches) beginnen rond de jaren ’20, toen het immigratiedebat fel was in de VS, te ageren voor meer immigratie van alle hoeken van de wereld. Hiervoor haalden ze vooral passages uit het Nieuwe Testament aan. Hier is de strijd tussen de elite en de rest duidelijk aanwezig; de andere klassen stonden aan de andere kant van het debat. Protestantse steun voor groepen als de KKK was zeer aanwezig in de midden- en arbeidersklasse in de jaren ’20, terwijl de FCC en dergelijke deze aanvielen. Protestantse arbeiders waren tegen de komst van Joodse vluchtelingen uit Duitse gebieden, terwijl de elite voor was. Enkele relevante cijfers uit die tijd, om een beeld te schetsen van het verschil tussen volk en elite:

‘’But the leadership of the FCC… remained well to the left of its constituents throughout. A study in the late 1960s showed that 33% of laity advocated civil rights activism versus 64% of clergy; 89% of laity felt Black problems were their own fault, versus 35% of clergy. 42% of laity backed the national origins provisions versus only 23% of clergy.’’

-Seculier Links: Interessante woordkeuze van Kaufmann, aangezien in dit stuk vrijwel alleen Joden aan de orde komen. Eerst wordt gesproken over Felix Adler en Israel Zangwill.
Felix Adler is de oprichter van de Free Religious Association (FRA) in 1878. Met deze groep verspreidde Adler globalistisch/universalistische ideeen onder zowel de liberale Protestanten als liberale (Reform) Joden. Hiermee werden die ideeen die destijds door liberale Joden hoog in het vaandel gehouden werden richting de Protestanten verkondigd. Adler gedroeg zich als een vrij typische Joodse linkse secularist: Hij verzette zich tegen de hegemonie van de WASPs als etnisch/culturele groep, terwijl hij zichzelf nog als sterk Joods identificeerde en ook voor die groep en haar cultuur vocht. De typische dubbele standaard is zichtbaar.
Israel Zangwill was ook een voorvechter tegen Anglo-hegemonie, vooral bekend om het vervaardigen van een van de sterktse linkse memes in de VS, tot op de dag van vandaag! Zijn theaterstuk ‘The Melting Pot’ is een van de meest bekende stukken multiculturele propaganda uit de 20e eeuw. Hij heeft deze uitspraak dan ook gepopulariseerd in de mainstream.

Het boek verplaatst zich vervolgens naar de strijd rondom immigratie. Zoals eerder genoemd was er een redelijk grote immigratiestroom aan het eind van de 19e eeuw vanuit Zuid- en Oost-Europa. Deze mensen waren niet makkelijk te assimileren in de Anglo-Protestantse cultuur en dit deed het volk terecht twijfelen aan immigratie. De niet-liberale Protestantse elite wist samen met het volk de deur dicht te krijgen met de Johnson-Reed act in 1924, die etnische quota instelde gebaseerd op de demografie van de VS anno 1890. De Protestantse elite was voor een deel tegen migratie, onder andere door de eerder genoemde veronderstelling dat de immigranten niet zo makkelijk te bekeren waren als gedacht. Kaufmann wijst zelf in het boek naar de strijd die vooral de Joodse lobby voerde tegen deze wet, zowel vanuit de politiek zelf als vanuit het grootkapitaal.

Wat Kaufmann vergeet te melden: Darwinisme begon het aan het begin van de 20e eeuw te winnen van Lamarckianisme, zowel in de academische wereld als in de mainstream. Het vroege deel van de 20e eeuw was het absolute hoogtepunt van Darwinisme binnen de sociale wetenschappen. Je hoeft niet veel verder te denken dan een schrijver als Theodore Lothrop Stoddard hiervoor (Op Erkenbrand.eu zijn meerdere artikelen te vinden over deze spraakmakende schrijver). Het idee van ras en het belang van ras/etniciteit als factor van een stabiele samenleving kwamen op gang, zowel in de VS als in Europa.
Waar Kaufmann vervolgens ook over zwijgt zijn de gerichte aanvallen uit Joodse hoek op deze Darwinistische manier van denken. Denk aan Franz Boas in de antropologie, Sigmund Freud in de psychologie en Karl Marx in de sociologie. Franz Boas had in 1926 alle antropologie-departementen op de grote uni’s in de VS in handen via zijn leerlingen.
Darwinisme was een van de sterkste wetenschappelijke verdedigingen tegen het cosmopoliete denken, maar deze is door de mars door de instituties verzwakt.

Kaufmann beweert dat vanaf de jaren ’20/’30 de liberaal/globalistische invloed van Joden en WASPs gelijk is qua invloed. MacDonald [5] twijfelt hieraan om de volgende redenen: Hij wijst naar seculier-linkse bladen als Partisan Review, New Republic en The Nation, allemaal afkomstig uit Joodse kringen uit New York. Later komen hier de neoconservatieve bladen bovenop, waar veel teleurgestelde Trotskyisten uit dezelfde kringen in New York vandaan komen. Kaufman probeert de invloed van Anglo’s aan te tonen door te wijzen naar de WASPs die voor dergelijke bladen schrijven en werken: deze zijn zeker aanwezig, maar bekende Anglo-Protestantse linkse critici als John Dewey vallen qua invloed in het niet, vooral in vergelijking met de Joodse lobby in New York. Deze bestond uit die tijd voornamelijk uit Trotskyisten die zichzelf sterk als Joods identificeren. MacDonald stelt in Culture of Critique ook dat deze Joodse identificatie zelf een centrale reden is voor de haat tegen de Anglo-Protestantse hegemonie [6]. MacDonald stelt in een van zijn eerdere boeken dat Joden als etnocentrische groep minder snel opvallen in multiculturele/multiraciale samenlevingen en dat dit voor hen een impuls is om deze vorm van samenleving te bewerkstelligen als het niet het geval is.

Kaufmann’s fouten stapelen zich op als je verder kijkt naar welke stromingen van invloed waren op de intellectuelen in New York in de jaren ’20 en ’30. Dit zijn stromingen als:
-De Frankfurter Schule, onder leiding van Theodore Adorno en Max Horkheimer
-Psychoanalyse, Sigmund Freud
Vanuit deze stromingen kwam de anti-populistische/pro-migratie tendens van de NY-intellectuelen op gang. In boeken als The Authoritarian Personality van Theodore Adorno worden zorgen over omvolking en verlies van hegemonie in eigen land afgedaan als psychopathologie, ofwel geestesziekte.

Door hun verkregen dominante positie in de academische wereld werd het makkelijker voor Joodse lobby’s om de weg vrij te maken naar de wet die de Anglo/blanke hegemonie de nek omdraaide: de Hart-Celler act van 1965. Lobbygroepen als de American Jewish Congress, Anti-Defamation League en American Jewish Committee waren niet weg te denken uit de immigratie-discussie.
Zij zijn in het kort geslaagd in een top-down overname van de Amerkaanse cultuur, waar de Anglo-elite uiteindelijk geweken is voor een cosmopoliete elite uit New York. Dit hebben ze klaargespeeld tegen de wil in van de blanke midden- en arbeidersklasse. Vanuit de academische wereld en ook de media vond de erosie van de VS langzaam maar zeker plaats. Kaufmann heeft het kort over de invloed van de media/Hollywood op de VS, maar noemt weer niet de duidelijk Joodse invloed van vooral Hollywood. Vanuit Hollywood worden al decennia-lang links-progressieve waarden uitgedragen, waaruit ook vooral een hekel aan plattelandsmensen en het Christendom blijkt. Maar ook tolerantie voor homoseksualiteit, immigranten en dergelijke worden gepropageerd. De overrepresentatie van Joden in deze aspecten is in de jaren ’60 al overduidelijk.

De ‘oplossing’

De cijfers over de afgelopen 50 jaar zijn duidelijk: het blanke aandeel van de VS is van 88% in 1960 gedaald naar 61% in 2015 en zal onder de 50% zakken rond 2040 als de trend doorzet. Hoe moet het verder met de Anglo’s en in de breedte met de (nu nog) blanke meerderheid in de VS.
Het voorstel van Kaufmann is: “a reformed multiculturalism that allows for the retention of both ethnicity and individuality, all within the context of equality”. Kaufmann is, op zijn best, een zwak civiel nationalist, die het belang van ras niet goed begrijpt (of wil begrijpen). Nu is hijzelf half Joods, deels latino en deels Chinees. Misschien houdt hij vast aan dit idee omdat hijzelf niet bij een etnische groep hoort door zijn gemixte afkomst. Maar vanuit de optiek van blanken is het kort gezegd een hopeloze oplossing. De volksstaat is de meest stabiele en natuurlijke configuratie voor een volk. Het maakt in een multiculturele/multiraciale samenleving niet uit hoe goed iedereen de grondwet kent of het volkslied zingt, het resultaat komt niet in de buurt van de stabiliteit van de volksstaat.

-Marcus

Over de auteur: Erik P. Kaufmann, 48 jaar oud, is ‘professor of Politics’ op de universiteit van Londen, waar een van zijn voornaamste specialisaties demografie is. Andere titels van hem luiden:

-Rethinking ethnicity: Majority groups and dominant minorities (2004)
-Shall the religious inherit the earth?: Demography and politics in the 21st century (2010)
-Political Demography: How population changes are reshaping international security and national politics (2012)
-Whiteshift: Populism, Immigration and the future of White majorities (2018)

Bibliografie
1: https://www.cbs.nl/nl-nl/achtergrond/2016/47/bevolking-naar-migratieachtergrond (Laatst bezocht op 14-12-2018)
2: https://factfinder.census.gov/faces/tableservices/jsf/pages/productview.xhtml?src=bkmk (Laatst bezocht op 15-12-2018)
3: https://www.indexmundi.com/brazil/ethnic_groups.html (Laatst bezocht op 15-12-2018)
4: http://worldpopulationreview.com/countries/south-africa-population/ (Laatst bezocht op 15-12-2018)
5: Macdonald, K. (2015). Eric Kaufmann’s “The Rise and Fall of Anglo-America”. The Occidental Quarterly. 15. 3-42.
6: MacDonald, K. The Culture of Critique: An Evolutionary Analysis of Jewish Involvement in Twentieth-Century Intellectual and Political Movements (Bloomington, IN: AuthorHouse, 2002; Orig. publ.: Westport, CT: Praeger, 1998)