Baudet versus de Corona gelovigen

0
742

Als Thierry Baudet niet meteen wordt aangevallen, kan hij goed reflecteren op zijn rol als politicus en zelfs vertellen welke fouten hij heeft gemaakt. Jorn Luka ging als één van de weinige interviewers met Baudet in gesprek, wat de wereld uitmaakt voor de sfeer van het interview.

Het was vooral interessant om te horen hoe Baudet zijn strijd tegen het demissionaire virusregime beleeft. Wat hij bemerkt is dat zijn argumenten niet lijken resoneren bij de ministers en Kamerleden met wie hij in debat gaat. Niet zozeer dat zij het met hem oneens zijn, maar wat Baudet vertelde is dat zijn woorden letterlijk niet lijken binnen te komen bij zijn opponenten. Als hij hen een belangrijk gegeven voorlegt, bijvoorbeeld dat de twaalf Amerikaanse staten die maanden geleden alle maatregelen hebben opgeheven, betere ziekenhuiscijfers produceren dan de buurstaten die nog wel maatregelen hebben, merkt Baudet dat zijn opponenten als schapen voor zich uit staren. Baudet noemde dit in het interview ‘still face’, waarmee hij doelt op de emotieloosheid van de gezichtsuitdrukking. Een inhoudelijk antwoord van die ministers blijft vervolgens uit, waardoor het debat over de Corona maatregelen niet verder komt. De vraag is wat er op zo’n moment gebeurt in de hoofd van zo iemand als Hugo de Jonge. Is hij naïef of toch maligne? Baudet houdt het op het eerste, Jorn Luka op het laatste.

De ‘still face’ is in de situatie die Baudet beschrijft is hier eigenlijk niet van toepassing, still face verwijst naar een psychologisch experiment uit de jaren zeventig waarbij moeders bewust een emotieloze gelaatsuitdrukking aannamen tijdens het spel met hun kinderen. De wezenloze uitdrukking van Hugo de Jonge als hij een simpele vraag over zijn coronabeleid niet kan beantwoorden is echter niet gespeeld, het is echt. Het laat zien wat gebeurt als iemand zijn cognitieve dissonantie niet kan wegwerken.
Cognitieve dissonantie ontstaat als mensen geconfronteerd worden met een gegeven dat hun bestaande opvattingen overhoop haalt. Dat vinden mensen niet leuk, waardoor zij de situaties van cognitieve dissonantie zoveel mogelijk uit de weg gaan. Dit verklaart onder meer waarom de Tweede Kamer zo leeg is als Forum voor Democratie vragen stelt over het coronamaatregelen beleid – de parlementsleden vluchten voor mogelijke cognitieve dissonantie.

Bekijk nog dit filmpje als u het effect wilt zien van cognitieve dissociatie. Het talentvolle FvD-kamerlid Gideon van Meijeren stelt de voor de hand liggende vraag waarom het coronavirus door Nederland als een A-ziekte wordt geclassificeerd, terwijl het minder dodelijk is dan de griep. Hugo de Jonge is zo ongeveer de enige in de Kamer, hij zou net als de rest willen vluchten maar is als verantwoordelijk minister verplicht om vragen te beantwoorden. Het was een situatie die de bedenker van cognitieve dissonantie, Leon Festinger, een ‘forced exposure‘ noemde.

Er is geen logisch consistent antwoord mogelijk. Corona als een A-ziekte classificeren is hetzelfde als een hamster classificeren als agressief dier, tussen de Rottweilers en de Pitbulls. Hugo de Jonge moet zoeken naar woorden, zijn hoofd draait en zijn lijf kronkelt onder zoveel ongemak. Dan hervindt hij zichzelf door zijn mantra te herhalen, zoals een gehersenspoelde dat doet: “Het ontkennen van de ernst en de gevolgen is een regelrecht gevaar voor de volksgezondheid”. Dit ontkennen van de (geringe) ernst is vooral op hemzelf van toepassing. Hij wijkt vervolgens uit naar een juridisch technisch onderwerp, zonder terug te komen op de meest voor de hand liggende vraag.

Nogmaals, het is wonderlijk fenomeen om ministers te zien praten als gehersenspoelde leden van een sekte. Mensen die de logica van hun beleid weigeren uit te leggen horen niet thuis in het landsbestuur, maar op straat, in de winkelcentra. Folders uitdelen en op trommels slaan, tussen de andere gelovigen.