Amerikaanse alt-right vs. Europese alt-right: De Griekse Macedonië crisis en Europese identiteit

1
117

Sommigen zal het vast niet ontgaan zijn. Afgelopen week waren er massale protesten in (met name) de Griekse provincie Macedonië. Ook elders in Griekenland, zoals in Athene, waren protesten. De naamgeving Macedonië voor het noordelijke buurland van de Grieken vormde de aanleiding voor de protestacties van de Griekse bevolking. Dit land, officieel FYROM (Former Yugoslavic Republic of Macedonia) heeft een overwegend Slavische bevolking waaronder veel Bulgaren. Naast slaven wonen er ook Albanese minderheden. Demografisch gezien heeft het land geen recht op de naam Macedonië, geografisch gezien ligt het land in een deel van het oude Macedonische rijk. De bewoners van FYROM claimen Alexander de Grote als hun eigen Slavische held. De Grieken zijn hier boos over. Alexander is van hen en is Grieks; ze protesteren.

Een dispuut tussen buurlanden, toch? De kwestie die hier speelt is groter dan hij lijkt en geeft het fundamentele verschil aan tussen de Amerikaanse alt-right beweging en de Europese/Nederlandse. Met name vanuit Amerikaanse hoek was er namelijk weinig begrip voor de acties, waar op sommige fora zelfs werd gesproken over het ‘zorgen maken over zo een nutteloze kwestie, in plaats van zich zorgen te maken over de migranten die een bedreiging zijn voor het blanke ras’. Amerika is een gemengd volk met een identiteit die bestaat uit een multiculturele hutspot. De blanken in Amerika hebben om die reden een obsessie met blank zijn, omdat dat het enige is waar zij zich aan vast kunnen houden. Het verschil met Europa is echter dat Europa nog (let op: nog) de inheemse diversiteit heeft. Verschillende volkeren, verschillende identiteiten, verschillende geschiedenis, verschillende culturen en talen: ware diversiteit in zijn mooiste en puurste vorm. De identiteit van de Europeaan gaat veel verder dan slechts blank zijn. Hij of zij is Germaans, Grieks, Romaans, Slavisch, Scandinavisch, etc. En daarbij behoort deze persoon ook nog eens tot een land, een land dat ook zijn eigen geschiedenis en identiteit heeft. Een Europaan heeft zoveel meer om voor te vechten dan slechts zijn ras. Hij heeft ook nog een nationale identiteit. Deze identiteit is bijna niet te bevatten voor de doorsnee Amerikaan, zelfs onder de alt-right. Het Griekenland-Macedonië geschil is daar het perfect voorbeeld van. De Grieken gaan niet de straat op omdat ze blank zijn, maar omdat ze Grieks zijn: ze hebben een identiteit, trots, geschiedenis en cultuur. Een die gedifferentieerd is van andere Europese nationaliteiten en etniciteiten. Net zoals wij Nederlanders ook onze eigen cultuur, geschiedenis en taal hebben. We zijn niet slechts blank, we zijn Nederlanders. De blanke strijd is voor de Amerikaan, de nationale strijd is voor de Europeaan. In een zekere zin kan de ‘blanke Amerikaanse alt-right activist’ als ontworteld worden beschouwd, omdat hij zich uit gebrek aan identiteitsgevoel schaart onder het begrip ‘blank’. Een begrip dat überhaupt niet veel betekent, omdat blank zoveel kan betekenen (Joods, Turks, Assyrisch, Arabisch, Europees, Noord-Afrikaans, etc.); de differentiaties per groep nog terzijde.

Dit betekent echter niet dat we geen gezamenlijke vijand hebben die ons slechts als blanke massa ziet. Een die zij wil ontmantelen, ontwortelen en vernietigen. De strijd is dus actief, maar moet zelf niet degenereren, want ook het scharen onder het raciale begrip ‘blank’ (=Kaukasisch) in plaats van je eigen nationaliteit of etniciteit is een overwinning voor de globalistische, hyperkapitalistische elite.

Het is wijs te onthouden dat een natuurlijke, organische structuur zich hiërarchisch differentieert. De menselijke soort is een min ten opzichte van een ras, een ras een min ten opzichte van een etniciteit/nationaliteit, een etniciteit weer een min ten opzichte van de gedifferentieerde maatschappij waarin de persoon leeft, met aan de top van de hiërarchie de leider die het ultieme gedifferentieerde principe vertegenwoordigt. Net zoals in mineralen differentiëren de lagere vormen van realiteit zich van de hogere vormen door de complexiteit van hun structuur. De lagere vormen kunnen in meerdere stukken worden verdeeld zonder hun eigenschap te verliezen. Dit is niet meer mogelijk bij de hogere vormen van realiteit, omdat zij een gedifferentieerde en complexere structuur hebben waarvan de eigenschap verloren gaat als die wordt verdeeld in meerdere stukken.

De natuur vertelt ons meer nuttigs dan wij door hebben.

Herakles

1 COMMENT

  1. Maar de bevolking van de Grirkse provincie Macedonia bestaar uit verschoppelingen uit het Ottomaanse rijk en zijn sterk verturkst. Pot verwijt ketel verhaal. Als europeaan erger ik ne doid aan dit provinciaals geleuter en het 100km nationalisme dat de opbouw van een houdbaar europees continent dwarsboomt. Het huidige Griekenland is trouwens maar een anglosaxisch construct aan Stalin ontfutseld. Daarom mag het van the city bankers haar grondstoffen niet exploiteren voorafgaand aan hun naasting. Dat zijn pas themata voor nationalisten! pas op mijn website is tijdelijk uit de lucht gehaald door hackers. Aan spoedig herstel wordt gewerkt.

Comments are closed.