Bijna middernacht

0
1328

De ogen geopend kijk ik om mij heen
Geen boom geen veld geen gras geen veen
Een eindeloze betonnen vlakte
Het zuigt mijn ziel leeg, brengt mij zwakte
Ik sta nu op en ruik de geur
Van industriële zielsterreur

Wandelen nu, op zoek naar een ziel
Een vriendelijk woord dat mij beviel
En vind weldra een slavenvolk
Die de borst van Zion langzaam molk
Met verplicht de blikken naar Jeruzalem
De ziel gedoofd, monotoon in stem

Ik stel de vraag wat is gebeurt
Blikken wenden zich af alsof men zeurt
Dan maar zelf naar antwoorden speuren
Door oude geschriften met oude geuren
En leer over gevaren niet afgewend
Toen verdoofd door extase het volk werd miskend

Hoe anders de aarde toen ik zo klein
De wereld zag als vanuit een trein
Denkend aan dagen van lang geleden
De mensheid vol geestdrift beklom de treden
Prometheus vuur zou ons weldra sturen
Naar Mars en Venus en waarheen wij konden turen

Nu is mijn volk in de val getrapt
De vampier zette de val, en wij toegehapt
Uitgedoofd als nimmer tevoren
Nog slechts leven om hen te bekoren
Een duivels plan van eeuwen oud
Te laat bemerkt en nu ontvouwd

Als vee gemolken van ons levenslicht
En voor de parasiet gezwicht
Hoe heeft het dan zo kunnen komen
De mens vol licht, liefde en dromen
Nu nog slechts voor de ouden van dagen
Waardevolle herinneringen om het te verdragen

Ik slenter verder, mijn hart zo leeg
Langs troosteloze straat en steeg
En als insecten opgesloten
In megasteden bloed vergoten
Als Winston Smith een sprankje hoop
De rebellie in mijn hart kroop

Dit kan en mag het einde niet zijn
En wijs het slavenvolk op de pijn
Waarom verdragen wat men niet verdragen hoeft
Waarom niet rebelleren tegen het bedroefd
Ik pak een willekeurig man bij de arm
Zijn blik zo leeg en doch zijn hand zo warm

Zo hoeft het u niet te vergaan
Als wij tegen de parasieten opstaan
Maar deze licht gekleurde man
Verstaat mij niet omdat hij niet kan
Zijn meesters die hij dienen moet
En geeft aan Zion weer zijn bloed

En dan besef ik, mijn ziel stroomt leeg
Het stadium gepasseerd, de kans die ik kreeg
Niet met beide handen aangenomen
Toen ook ik verdoofd door Globalisten dromen
En als een laatste daad van verzet
Verhef mijn vuist tot men het ook mij belet

Stampende soldatenlaarzen op mijn gezicht
Men neemt mij mee naar het gesticht
De dienaren van deze duivelse heren
Voor mij rest nu nog slechts bekeren
Berouwvol buigen voor dit diabolisch ras
Of mij rest de dood en begraven onder gras

Dan plots, door buiten op de straat
Een laat geluid, een droom zo kwaad
Ik draai mij om en lees de tijd
Bijna middernacht, uit de slaap bevrijd
Ik besef men kan nog kiezen
Er is nog tijd, en geen tijd te verliezen

Eduard