Home Blog

Schildmaagden

1

De TV-serie Vikings is bezig met haar laatste seizoen. Er zijn nog tien afleveringen te gaan, maar daarna zal definitief het doek vallen voor deze uiterst succesvolle serie. Je zou denken dat die 89 afleveringen voor een nationalist één lange keten van bevestiging vormen. Zo ongeveer alles wat een nationalist nastreeft komt er in voor. Om het belangrijkste maar te noemen: de liefde voor de eigen gemeenschap. Een identiteit gebaseerd op een gedeelde afkomst en mythologie. Leiders die deel zijn van het volk zijn in plaats van een elite daarboven. 

In tegenstelling tot wat je zou verwachten wordt in nationalistische kringen Vikings slecht ontvangen. Op de diverse blogs wordt vooral geklaagd, zoals over de historische foutjes. Het zou een vervalsing zijn van onze geschiedenis.
De inspiratie voor de serie komt uit de saga van Ragnarr Loðbrók en zijn zonen, de legendarische krijgshelden uit de Edda. In het plot zijn werkelijke historische gebeurtenissen verweven, zoals de plundering van het klooster in Lindisfarne (793 AD) of de bezetting van Parijs (885 AD). Al deze gebeurtenissen vinden in de serie binnen twee generaties plaats, wat historisch gezien inderdaad niet klopt. De feiten zijn verdicht, maar dat is toch normaal als je een verhaal wilt vertellen? 

De meest gehoorde klacht onder nationalisten is echter dat vrouwen een ongeloofwaardige rol zouden spelen. In de serie vechten de vrouwen mee in de frontlinie. Het gaat dan het niet om een enkele kenau, nee hele legeronderdelen zijn samengesteld uit zogenaamde schildmaagden. De aanwezigheid van vrouwelijke strijders tussen hun mannelijke collega’s staat in de serie niet ter discussie. Er is geen viking die zich afvraagt wat al die vrouwen komen doen op het slagveld. Of bij het militair beraad. Vaak zijn het juist de vrouwen die met vuist op de stafkaart slaan om een besluit af te dwingen. Welke rol vrouwen vroeger op het strijdtoneel speelden kan niemand met zekerheid zeggen. In de oude teksten zijn verschillende verwijzingen terug te vinden naar vrouwelijke strijders. Ook zijn er een paar interessante archeologische vondsten gedaan die een actieve rol voor vrouwen ondersteunen.

Maar of vrouwen werkelijk in de frontlinie vochten? Nikolas Lloyd is een historicus en een bekende YouTuber (Lindy Beige, 1,05 miljoen volgers). Hij becommentarieert regelmatig historische films. Volgens hem is het duidelijk dat door het toedoen van vrouwen, als echtgenote of diplomate, soms het lot van een heel land werd bepaald, maar dat het moderne, doorgeschoten gelijkheidsdenken dicteert dat vrouwen moeten meevechten tussen de mannen. Niet alleen meevechten, het gaat verder: zij moeten in het gevecht excelleren. Wat dat betreft is Vikings geheel en al een product van de huidige tijdsgeest, Lagertha en de andere schildmaagden slachten hun vijanden bij bosjes af.

Michael Hirst, de schrijver van de serie, heeft in een interview gezegd dat hij de Vikingen beschouwde als plunderende woestelingen, tot hij ontdekte dat zij ten aanzien van vrouwen “progressieve ideeën” hadden. Dit kan de reden zijn waarom hij vrouwen zo’n prominente rol heeft gegeven. Als je hem het voordeel van het twijfel gunt, zou je kunnen zeggen dat hij zijn inzicht wilde doorgeven aan anderen, zodat ze ook met een meer positieve bril naar de vikingen zou kijken.

Er zit een verschil tussen de gelijkwaardigheid die Vikings neerzet en het moderne feminisme. De meest beroemde schildmaagd Lagertha vecht tegen wil en dank, maar verlangt nog het meest naar een baby. Als zij ouder wordt verlangt zij naar een rustig leven tussen haar kleinkinderen. De gelijkwaardigheid tussen man en vrouw gaat in de serie niet ten koste gaat van de vrouwelijke waarden zoals moederschap, waarden het moderne feminisme wel vertrapt.

Een overmatige zorgzaamheid, ten koste van zichzelf of de gemeenschap, is een eigenschap die meer bij vrouwen dan bij mannen voorkomt en leidt tot gedrag zoals 40 zwerfkatten in huis nemen, of in een ernstiger geval, een buitenlands kind adopteren. In de serie wordt dit soort gedrag opvallend vaak afgeremd. Een voorbeeld: in het vijfde seizoen komen de Vikingen bij hun tocht aan in het islamitische Spanje. De kinderloze Helga projecteert haar zorgbehoefte op een boosaardig Moors kind dat zij tussen de puinhopen van een geplunderde stad aantreft. Zij neemt het kind mee, tegen het advies van de groep. De liefde blijkt eenzijdig. Uiteindelijk steekt het kind Helga neer. Wat wilde de schrijver hiermee overbrengen? Is dit geen afrekening met het zorgen voor buitengroepen? Zie wat er van terechtkomt. Saillant detail: de rol van Helga werd gespeeld door Maude Hirst, de dochter van de scenarioschrijver. Het is bijna alsof hij zijn zweverige dochter een lesje wilde meegeven.

Vikings is bruikbaar voor de nationalistische zaak. Of, genuanceerder gezegd: Vikings geeft ons meer dan het ons afneemt. Wie nog niet overtuigd is – vanwege de sterke vrouwen – bedenk dat het vooral gaat om een vertolking van onze mythologie. Anders dan de geschiedenis ligt de mythologie veel minder vast, het is ontworpen om steeds opnieuw geïnterpreteerd te worden, zodat het een volgende generatie kan inspireren.

Voor de huidige ideeënstrijd hebben we dappere Europeanen nodig, zowel mannen als vrouwen. Ga maar eens praten met één van die verloren moderne mensen, zoals een kennis in de sportkantine of collega van het werk. Probeer eens te ontdekken hoeveel moed in zo iemand zit. Ga gewoon tegenover hem zitten en concentreer je eens niet op de inhoud van het gesprek maar alleen op de spanningsniveau’s. Kijk naar die hoge schouders, de aangespannen nek. Dat mondje dat nerveus open en dicht flapt, hij praat over protocol dit of dat, hij zoekt met zijn protocol houvast want hij diep in zijn hart is hij bang. Denk dan weer aan onze voorvaderen en herken het verschil: zij waren vrij van angst, want zij hadden de verhalen en de blik van hun voorouders op zich.

Alles wat nodig is om je eigen angst te overwinnen zit letterlijk in je. 

Een keerpunt voor antiblanke propaganda

1

President Trump schaft antiracisme trainingen af. Afgelopen vrijdag stuurde hij een memo uit naar alle organen van de Amerikaanse overheid met de opdracht om de lopende cursussen en trainingen die ‘critical race theory’ behelzen of ‘white privelege’ zouden moeten tegengaan, per direct te stoppen. De memo noemt als voorbeeld trainingen waarbij de ambtenaren werden verteld dat vrijwel alle blanke mensen racistisch zijn. Op Twitter deed Trump er nog een schepje bovenop. Hij noemde kritische theorie een ziekte die gestopt moet worden. Hij riep op om melding te maken van overtreders, zodat hij dit soort trainingen zo snel mogelijk kan uitbannen.

Alle gegeven voorbeelden in de memo betreffen blanken. Daar is ook geen ontkomen aan, racisme is namelijk een beschuldiging die uitsluitend blanken om de oren krijgen. De argumentatie is echter nog steeds binnen het bestaande narratief – de trainingen zijn ‘on-Amerikaans’ en ‘zaaien verdeeldheid’. Nergens wordt de multi-raciale samenleving zelf geproblematiseerd, de memo gaat zelfs prat op het ‘diverse’ beleid van de Amerikaanse overheid. Niettemin valt de memo wel het hart van het anti-blanke propaganda aan, waarmee het indirect de blanke identiteitspolitiek promoot. Het belang van deze memo is dan ook moeilijk te onderschatten. In potentie vormt het een keerpunt van het narratief, omdat het een basis biedt om anti-blanke propaganda te problematiseren, op meer plekken dan alleen bij de overheid.

Als we niets veranderen, gaan blanken de komende decennia een gemarginaliseerde minderheid worden in hun eigen landen. Het grootste obstakel voor verandering is dat blanken hun collectieve belangen niet herkennen, laat staan nastreven. Deze memo van Trump en zijn bijbehorende tweet zijn een uitnodiging om voortdurend, elke dag en elke keer dat het opduikt, anti-blanke uitspraken aan te vallen. De ironie is dat de blanke identiteitspolitiek daarmee een strategie overneemt van de kritische theorie, die met hun voortdurende kritiek en ‘deconstructie’ van Europese waarden, culturele hegemonie wisten te bereiken. Het staat ons vrij om de mythen van links op eenzelfde wijze door te prikken. Laat de lange mars door de instituten maar beginnen!

Demonstraties in Berlijn tegen Coronamaatregelen

1

Zaterdag 29 augustus 2020 zal misschien de geschiedenisboeken ingaan als het beginpunt van een Deutsche Wende van de 21e eeuw.

Wellicht is het nog te vroeg om deze uitspraak hardop te doen, de tijd zal het leren.

Het begin van augustus zag plotseling een massale demonstratie in het hart van de Duitse macht. Een massale demonstratie door het Duitse volk tegen de maatregelen en beperkingen die de regering van Bondskanselier Angela Merkel had afgekondigd om het door sommigen gevreesde Coronavirus te bestrijden. Tevens werd gedemonstreerd tegen de aangekondigde verdere aanscherping van allerlei maatregelen.

Misschien is de Duitser de kanarie in de kolenmijn als het op het verliezen van vrijheden door overheidsrepressie aankomt, maar hoe dan ook, op die zomerse zaterdag 1 augustus stonden er plots veel, héél veel Duitsers op de bekende brede boulevard Unter den Linden, de twee kilometer lange laan van de Brandenburger Tor tot de Alexanderplatz, gadegeslagen door de imposante Siegessaüle. Volgens de organisatie van deze manifestatie voor de vrijheid ging het om misschien wel een miljoen deelnemers. De Berlijnse politie zélf kwam tot een vergelijkbare conclusie.

Maar de Duitse televisie wist tijdens de naweeën van deze massa betoging echter te melden dat het om slechts circa 20.000 betogers ging en het overgrote merendeel van de rest van de gevestigde media papegaaiden het verhaal van hun Duitse collega’s na. Eenieder die via sociale media – ontdaan over de berichten van de Duitse pers – eigen beelden postte van de omvang van de manifestatie werd door de gevestigde media beschuldigd van het verspreiden van nepnieuws. Als verklaring voor het verschil in deelnemers tussen het officiële verhaal van de Duitse media en de beelden van de deelnemers zélf werd opgegeven dat er oude foto’s van het roemruchte technofestival Love Parade werden verspreid. Een festival dat ikzelf in mijn jongere jaren meermaals heb bezocht.

‘Fake news’ of niet, de organisatoren van de eerste manifestatie hadden een tweede, grotere manifestatie aangekondigd voor zaterdag 29 augustus. En ditmaal werd heel Europa uitgenodigd om ook deel te nemen. Tevens werd een aantal sprekers uitgenodigd om deel te nemen waaronder Robert Francis Kennedy Jr., neef van de vermoorde oud-president van de Verenigde Staten van Amerika, John Fitzgerald Kennedy, tegenwoordig advocaat en mensenrechtenactivist. Ook Nicolai Nerling, de nationalist en activist beter bekend als ‘Der Volkslehrer’ werd verzocht acte de présence te geven tijdens de massademonstratie van zaterdag 29 augustus. Nerling was één van de sprekers die ons op een bevlogen toespraak heeft getrakteerd tijdens onze jaarlijkse Erkenbrandconferentie in november 2019.

En zo mocht het gebeuren dat in het weekend van 28, 29 en 30 augustus 2020 er bijzondere zaken plaatsvonden in Berlijn. Bij de eerste beelden die mij op die vrijdagavond bereikten bekroop mij al het besef dat dit wel eens het begin van een historische verandering zou kunnen zijn. Eerdere manifestaties tegen het beleid van Bondskanselier Merkel hadden weinig tot niets uitgehaald. De anti-immigratiebeweging ‘PEGIDA’ werd genegeerd en ingekapseld alvorens het ‘Wir schaffen das’ opengrenzenbeleid van Angela Dorothea Kasner (haar echte achternaam) enige schade zou oplopen. Merkel heeft zich de afgelopen jaren een geslepen machtspolitica getoond die haar politieke tegenstanders op geraffineerde wijze van het lijf wist te houden. Mannen zoals Seehofer en Stoiber werden op een zijspoor gezet of onschadelijk gemaakt.

Of met de recente massademonstraties tegen het beleid van Merkel de Bondskanselier haar Waterloo zal vinden moet nog blijken. Feit is wel dat een groeiend deel van de Duitse bevolking aangeeft meer dan genoeg te hebben van de beperkingen van de vrijheden en de inmenging in de persoonlijke levenssfeer onder het mom van de bestrijding van het Coronavirus.

De gevolgen liegen er niet om! Een haperende economie, een aanhoudende massa-immigratie uit de islamitische wereld en de Derde Wereld ten gevolge van Merkels opengrenzenevangelie, toenemende etnische spanningen, falende integratie van immigranten en minderheden, het afbrokkelen van het Duitse sociale stelsel dat ooit aan de grondslag lag van het ooit zo succesvolle Duitse model. Deze inperkingen van vrijheden deden velen terugdenken aan de omstandigheden in het voormalige communistische Oost-Duitsland, alwaar de weinig charismatische Merkel was opgegroeid en waar zij tot de val van de Berlijnse Muur in 1989 als overtuigd aanhanger van het regime van oud-DDR-leider Erich Honecker had verbleven.

De gebeurtenissen in Berlijn van dit weekend maakten op mij diepe indruk. Van de wake op vrijdagavond waar een schier eindeloze menigte bezorgde Duitse burgers, voorzien van kaarsen en lampjes, over de kilometers lange Unter den Linden liep, tot de indrukwekkende toespraken door de sprekers op zaterdag. Van de beklimming van de trappen van de Reichstag (sommigen spreken van bestorming en zelfs van inname van de Reichstag door de demonstranten) tot de gesprekken op straat waarin gewone, bezorgde Duitsers zich tot leden van de oproerpolitie richtten en hen verzochtten zich aan te sluiten bij deze mogelijke ‘Neue Wende’.

Misschien is het nu nog te vroeg om een oordeel te vellen over de gebeurtenissen van het afgelopen weekend en van de afgelopen maand, maar ik besloot nu, met alle onzekerheden en onduidelijkheden van dien, juist de energie te beschrijven die rondom deze massademonstraties hing. Zal het de gewiekste Merkel wederom lukken om ook deze bedreiging van haar macht af te wenden en onschadelijk te maken? Of is er werkelijk iets gebroken in de ziel van het geplaagde Duitse Volk, een grens overschreden, waardoor de geest niet meer terug zal keren in de fles en zal het begin gemaakt zijn van de val van haar regering en een koerswijziging van de Duitse binnenlandse en buitenlandse politiek?

Een maand na nu zal ik nog eens terugkijken op deze beschouwing van mij over de afgelopen dagen. Laat ik besluiten met het uitspreken van de wens dat Duitsland en het Duitse Volk een betere toekomst en een betere leider verdienen dan waartoe ze momenteel veroordeeld lijken.

Joe Bidens ‘zwarte’ running mate

1

Het zal eenieder die het nieuws volgt niet zijn ontgaan dat de Amerikaanse Democratische presidentskandidaat Joe Biden zijn ‘running mate’ heeft gekozen: Kamala Harris. Biden had eerder al aangekondigd dat zijn beoogde vice-president in elk geval geen man mocht zijn, maar er werd reikhalzend uitgekeken naar de andere verschillen met de blanke man die hij zelf is. Harris afficheert zichzelf nadrukkelijk als zwart. Opmerkelijk, aangezien haar moeder uit India komt en dus niet zwart, maar Aziatisch is. De Amerikaanse Democraten gaan er prat op dat ze opkomen voor de onderdrukte minderheden, maar tussen de minderheden bestaat een hiërarchie. Aziaten zijn minder zielig dan zwarten, dus Harris zal als zwarte de verkiezingen ingaan. Hoe ongeloofwaardig dat ook is met haar gemengde afkomst en haar jeugd in een blanke omgeving.

Het begrip ‘ras’ is in deze tijd zo ongeveer het grootste taboe dat je maar kunt bedenken. Het wereldwijde dogma is dat alle rassen precies aan elkaar gelijk zijn behalve dan voor wat betreft de hoeveelheid huidpigment. Elk verschil in gedrag, prestaties of wat dan ook zou volledig aan de omgeving en – als dat negatief voor zwarten uitvalt – in het bijzonder aan blanken te wijten zijn. Dit waanidee is al eerder voorzien van antwoorden in Rasrealisme, een introductie en Opnieuw ras en intelligentie. Het is dus bijzonder verbazingwekkend dat het ras van Kamala Harris zo prominent wordt genoemd, daar het juist niet ter zake zou moeten doen! In een uitbundige jubelstemming wordt geroepen dat zij de eerste vrouwelijke zwarte vice-presidentskandidaat is! Mocht Joe Biden ooit pronken met zijn ras dan kan zelfs de strafrechtketen in beweging worden gezet. Je ziet dat het tegenovergestelde echter hele volksstammen opzweept.

Veel Amerikanen – en Europeanen – hebben het idee dat blanken1 de zwarten en andere minderheden onderdrukken. Ze scoren immers op alle belangrijke indicatoren lager dan blanken, behalve als het gaat om sport en in de cultuursector. Ze verdienen minder, zijn lager opgeleid, worden zelden door beide biologische ouders opgevoed, gebruiken meer drugs, zijn een keer of vijf zo crimineel enz. Deze problematiek komt echter voor het overgrote deel vanuit hun eigen gemeenschap, zoals in De positie van zwarten in de VS wordt onderbouwd. Een zwarte vice-president zou uiteraard bijzonder goed zijn voor de positie van zwarten2, hetgeen suggereert dat een blanke daar door zijn ras minder goed toe in staat is. Het is opmerkelijk dat dit uitermate racistische standpunt zonder enige gêne verkondigd wordt en wel bovenal door de meest fervente antiracisten. De logische conclusie is ook dat blanken op een blanke kandidaat zouden moeten stemmen en niet op een zwarte, tenzij ze – naar goed zwart gebruik – hun eigen glazen willen ingooien. Iemand die dit zou roepen wordt echter direct als nazi, racist, fascist en wat dies meer zij afgeschilderd en dit zijn voorwaar geen geuzennamen.

Een heteroseksuele kandidaat?

Het is zeker dat Kamala Harris staat waar ze nu staat vanwege haar ras en geslacht. Dat het een vrouw moest zijn kondigde Biden al eerder aan en dat ze zwart moest zijn lag ook uitermate voor de hand. Een blanke en/of man met dezelfde capaciteiten zou vol walging door links-progressieve media en het elitaire Democratische top-echelon weggehoond worden. Om naar een samenleving te gaan waar iedereen gelijk is is het uiteraard noodzakelijk om iemand op grond van niet ter zake doende kenmerken voor te trekken. Wat echter opmerkelijk is is dat Harris niet ook nog eens lesbisch is! Er moet toch een succesvolle echt zwarte vrouw te vinden zijn die niet wordt gehinderd door heteroseksualiteit en kan opkomen voor de onderdrukte LHBTI’ers?

De reden hiervoor ligt echter nogal voor de hand. De Democraten focussen zich immer op zielige onderdrukte minderheden en dan bovenal zwarten. Zo is er geen nieuwsbericht langsgekomen over Biden die op zoek is naar een latinokandidaat, hoewel ook latino’s het niet zo goed doen als blanken en de groep bovendien groter is dan de groep zwarten. De zwarte gemeenschap is echter uitermate homofoob, ook weer zo’n detail dat het nieuws niet bereikt en dat de meesten niet zullen weten. Veel zwarten zullen niet snel op een homoseksuele kandidaat stemmen. Jammer voor de LHBTI’ers, maar die kunnen eenvoudig worden opgeofferd. Niemand zal immers durven te roepen dat zwarten homofoob zijn. Liever richten ze zich op conservatieven in blanke kring.

Conclusie

Het is duidelijk dat ongelijk gebruik van ras voor het bedrijven van identiteitspolitiek binnen de Democratische partij wijd verbreid is en ook misandrie tiert blijkbaar welig. Dat zijn immers de belangrijkste criteria op grond waarvan de ‘running mate’ wordt geselecteerd. Blijkbaar zijn homoseksuelen electoraal minder aantrekkelijk want Harris is niet lesbisch. De capaciteiten van de kandidaat in kwestie zijn ondergeschikt aan ras en geslacht. Vervolgens zullen deze Democraten vol vuur de vermeende onderdrukking van vrouwen en zwarten willen aanpakken, hoewel ze zelf eerst overtuigend aantonen dat ze deze groepen niet als gelijke zien van blanken en mannen.

Jan de Scherprechter

1:    Aziaten zijn hier uiteraard niet schuldig aan.


2:    Het feit dat zwarten het in zwarte gemeenschappen veel slechter doen dan in blanke gemeenschappen suggereert dat een blanke leider de zwarten beter kan verheffen dan een zwarte leider.

Wandeling over de Utrechtse Heuvelrug

0

Op een zondag in juli was het dan zover! Na lang wachten konden we weer op pad, ditmaal voor een wandeling over de Utrechtse Heuvelrug. Leden van Studiegenootschap Erkenbrand verzamelden zich in de vroege ochtend voor een lange wandeltocht. De wandeling begon met een klim van één de hoogste toppen van Nederland, waarna we konden genieten van het mooie uitzicht over het pittoreske Rhenen en omgeving.

Eenmaal een beetje op adem gekomen konden we verder door de bossen met als doel om uit te komen bij plantage Willem 3, een wat glooiend gebied op de zuidwestflank van de Utrechtse Heuvelrug. Het is een gebied dat zich kenmerkt door dichte bebossing en de aanwezigheid van oude tabaksplantages, in 1853 gesticht door de familie Ruys. Het landschap werd tot de twintigste eeuw sterk bepaald door de tabaksteelt en er staan dan ook op meerdere plekken tababsschuren waar vroeger de tabaksbladeren in werden gedroogd.

Begin 1900 werd de teelt minder rendabel door verschillende plantenziektes waaronder het mozaïekvirus. Uiteindelijk gingen de plantages allemaal verloren. Nabij een oude plantage genoten we van een zelfmeegebrachte lunch, terwijl we uitkeken over grafheuvels van meer dan 3000 jaar oud. Wie de tijd neemt om naar het werk van onze voorouders te kijken, voelt hoe zij terugkijken, hoe wij hun werk voortzetten. Na de lunch hebben we nog doorgepraat over geschiedenis en politiek en de actuele maatschappelijke kwesties.

We vervolgden onze tocht richting Landgoed Remmerstein, wat voor het eerst werd vermeld in de 15e eeuw en volgens een tekening uit het jaar 1731 ooit omgracht en onderkelderd was. Onze wandeling ging verder ten westen van huize Remmerstein, richting de Paasheuvel. Deze heuvel is 52,9 meter hoog en op een naastgelegen subtop werd met Pasen een paasvuur gebrand. Heuvels met de naam paasberg of paasheuvel werden in de voorchristelijke tijd gebruikt om met een groot vuur het begin van de lente te vieren. We zijn doorgegaan naar het centrum van Rhenen waar we heerlijk op een terras hebben gezeten om onze benen een welverdiende rust te geven. Na nog genoten te hebben van een hapje en een drankje hebben we de dag afgesloten en heeft iedereen zijn eigen weg weer vervolgd.

Al met al was het een zeer geslaagde dag en we kijken uit naar de volgende!

Studiegenootschap Erkenbrand

Een nieuwe serie met Ridder Erkenbrand (deel 32)

2

Het voorwoord kunt u hier vinden.

Deel 1 kunt u hier vinden.

Deel 2 kunt u hier vinden.

Deel 3 kunt u hier vinden.

Deel 4 kunt u hier vinden.

Deel 5 kunt u hier vinden.

Deel 6 kunt u hier vinden.

Deel 7 kunt u hier vinden.

Deel 8 kunt u hier vinden.

Deel 9 kunt u hier vinden.

Deel 10 kunt u hier vinden.

Deel 11 kunt u hier vinden.

Deel 12 kunt u hier vinden.

Deel 13 kunt u hier vinden.

Deel 14 kunt u hier vinden.

Deel 15 kunt u hier vinden.

Deel 16 kunt u hier vinden. 

Deel 17 kunt u hier vinden.

Deel 18 kunt u hier vinden.

Deel 19 kunt u hier vinden.

Deel 20 kunt u hier vinden.

Deel 21 kunt u hier vinden.

Deel 22 kunt u hier vinden.

Deel 23 kunt u hier vinden.

Deel 24 kunt u hier vinden.

Deel 25 kunt u hier vinden.

Deel 26 kunt u hier vinden.

Deel 27 kunt u hier vinden.

Deel 28 kunt u hier vinden.

Deel 29 kunt u hier vinden.

Deel 30 kunt u hier vinden.

Deel 31 kunt u hier vinden.

Het idee is eenvoudig. Erkenbrand doet George uitgeleide. Of George liever nog blijft rondhangen in het kasteel is maar de vraag.

Week 33, binnenkort te lezen op www.erkenbrand.eu, van huistekenaar Kees van der Kei.

Een nieuwe serie met Ridder Erkenbrand (deel 31)

0

Het voorwoord kunt u hier vinden.

Deel 1 kunt u hier vinden.

Deel 2 kunt u hier vinden.

Deel 3 kunt u hier vinden.

Deel 4 kunt u hier vinden.

Deel 5 kunt u hier vinden.

Deel 6 kunt u hier vinden.

Deel 7 kunt u hier vinden.

Deel 8 kunt u hier vinden.

Deel 9 kunt u hier vinden.

Deel 10 kunt u hier vinden.

Deel 11 kunt u hier vinden.

Deel 12 kunt u hier vinden.

Deel 13 kunt u hier vinden.

Deel 14 kunt u hier vinden.

Deel 15 kunt u hier vinden.

Deel 16 kunt u hier vinden. 

Deel 17 kunt u hier vinden.

Deel 18 kunt u hier vinden.

Deel 19 kunt u hier vinden.

Deel 20 kunt u hier vinden.

Deel 21 kunt u hier vinden.

Deel 22 kunt u hier vinden.

Deel 23 kunt u hier vinden.

Deel 24 kunt u hier vinden.

Deel 25 kunt u hier vinden.

Deel 26 kunt u hier vinden.

Deel 27 kunt u hier vinden.

Deel 28 kunt u hier vinden.

Deel 29 kunt u hier vinden.

Deel 30 kunt u hier vinden.

George zet als filantroop zijn beste beentje voor, maar desondanks vindt Erkenbrand dat het voor deze open-grenzen man de hoogste tijd wordt om kasteel Erkenbrand te verlaten. Of Soros zich zal terugtrekken achter de hoge muren rond zijn landhuis in Southampton New York, waar de filantropie ongetwijfeld moeiteloos kan worden gehandhaafd en zich ongestoord verder kan ontwikkelen, is maar de vraag. Hoe dan ook, de uitgang bevindt zich een gyratie lager in het kasteel. Erkenbrand gaat voor, George volgt…

Week 32, binnenkort te lezen op www.erkenbrand.eu, van huistekenaar Kees van der Kei.

..and an educational future for White children

3

Patriotic Alternative is the first organization to develop an alternative curriculum for home schooling, a much needed counter balance for the anti-white school system. Erkenbrand spoke with Laura Towler, one of the leading figures behind the initiative.

The lands of Europa that are in the worst shape bring out the best counter movements. Such a fine movement is Patriotic Alternative (PA) in the United Kingdom. In the short time this organization has been in existence, they have attracted a large group of dedicated members and have made a strong media presence.

Perhaps most interesting, Patriotic Alternative is the first organization to develop a real alternative for the current school system. As nationalists we cringe about the extent the National Curriculum is affected by left wing ideology. Our history, which should be the fundament of a positive identity, is distorted and politicized. Children are left with feelings of shame about their country’s past. They no longer identify with their ancestors who built their countries in the first place. In the void left behind, our children are directed towards one of the pseudo identities the dominant system has to offer: climate warrior, LGBT activist or helper of refugees. In the end, these pseudo identities are diametrically opposed to their true identity, which is made up of their ethnicity and their extended family, i.e. their race. This deep contradiction within the current system – taking the energy of young people and directing it towards their destruction – leads to the manifestations of mental illness we now see on an epidemic scale, especially in our youngsters: depression, irrationality and an existential anxiety. Quite simply, if White people want to have a future in our ancestral homelands this has to stop.

As said, Patriotic Alternative is the first organization that will offer a complete alternative curriculum, free of this destructive, anti-human ideology. So far PA has focussed on the rules and regulations of home schooling, to help parents get started. Recently they published their first lesson about the BLM protests and slavery. We interviewed Laura Towler to find out more about the alternative curriculum.

Can you first give our Dutch readers an introduction to Patriotic Alternative? What does your organization stand for? What is the political background of your members?

Patriotic Alternative (PA) was founded by Mark Collett in the fall of 2019. We are a community building and activism group. Our aim is to create a structure for people so that they can feel part of a community and get involved with national and local activities. We also carry out activism like ‘We Were Never Asked’ and the Mam Tor banner reveal. We have also submitted a bid to be a political party and our manifesto will go live soon.

We’ve had people move to PA from UKIP and For Britain, which is to be expected, but we’ve also had people move to us from the Tories and the Labour Party. Our message is clear: Britain belongs to the British. This is a non-offensive message that the majority of British people can get behind. Most people want to live in a safe environment, where they can be around their own people and culture. We’ve currently had over 10,000 people register to get involved with us.

Please tell us more about your own involvement in PA.

Mark and I had worked together on ‘We Were Never Asked’. He asked me as a speaker for the first PA conference. After the success of the launch conference, Mark appointed me to the position of Deputy Leader. When we launched the PA website in Spring 2020, he also appointed me to the position of Web Editor.

It seems that the mainstream media really took notice of PA after a seemingly innocuous tweet, when you thanked Yorkshire Tea for not supporting Black Lives Matter. Yorkshire Tea then asked you to stop buying their tea, which turned into world news.

Yes, Yorkshire Tea went viral and was written about in 40+ newspapers in Britain. It also reached the NY Times, CBS, etc in America. It reached German, Austrian, Indian and Australian news. It was the top trending Twitter story on Twitter. It was spoken about by Piers Morgan on television and by James Corden on his 25 million subscriber YouTube channel. It was our best ever day for clicks and registrations on the PA website.

We also went viral with the White Lives Matter banner on Mam Tor. Our post was seen over 7.5 million times on Facebook.

Let’s turn to our main subject. PA is a young organization, yet from the start you have focused on changing the education system. Why is education such a priority?

The education system and the mainstream media are anti-British and anti-White. Through state education, our children will learn that they are responsible for all the wrongs in the world. They will be taught a falsified narrative of history that always paints White people as the oppressors and non-Whites as the victims. They will be taught to feel ashamed of who they are, and they will be taught that they are born guilty. We believe that our children should be taught the truth, and they should be able to make up their own mind about things rather than being indoctrinated by left-wing tutors. For example, children should be taught the truth about slavery; teach them that we had slaves during the era of the British Empire, but then also teach them who we bought the slaves from, teach them that all races had slaves, teach them that the British were the first to abolish slavery, and teach them that there are more slaves in the world today than there have ever been at any point in history.

When native British children enter the education system, they are one of the top performing ethnic groups. When they leave the education system, they are the worst performing ethnic group (bar none). White working class boys are the least likely group in Britain to go to university. Something is horribly wrong here. British children are being left behind.

Recently you launched an initiative to develop an alternative curriculum for home schooling. Please tell us how you went to work.


We recently launched an Alternative Curriculum at PA. The project was started by myself, Mark and two ex-teachers. The team has grown much larger over the last couple of months and includes lots of experts from the education sector, both male and female. At the moment we have all the information on the website about your legal rights as a parents, and some templates for withdrawing your children from state education.

We’ve also just launched our first piece of downloadable content which is an 18-page document called ‘Be Proud of Your People’. Over the coming months, you will begin to see more and more information added to the Alternative Curriculum for parents to download. We intend to cover all lessons and all age groups, but of course it will take us time to develop the curriculum.

When will the program be finished? Will the content be free available?

The project will be continuous so it will never be finished. We plan to keep adding more and more information, for as long as Patriotic Alternative is active. All the content will be available free from our website. The people working on the project are volunteers and are doing this in their free time. If people would like to support PA and our team of volunteers, they will be able to through our website in the near future but this is not required to access the content.

In what sense will your educational program be nationalistic or identitarian? How does it differ from the National Curriculum?

It is neither as children should be able to make up their own mind about what ideology they believe in. We will just provide the facts and help children to develop critical thinking skills so that they can make up their own minds about things.

Critics will say you want to indoctrinate children with right wing views. What answer do you have for them?

Children are currently being indoctrinated to have left wing views, we simply plan to counter that with something more balanced. At the moment, children will be taught things such as the Windrush generation [Note: Immigrants from the Caribean between 1948-1971] built Britain, which is a ridiculous thing to say. The Windrush generation came over here in 1948. Was there no Britain before 1948? Also, even when the Windrush generation did arrive, they were only a very, very small percentage of the population. It was British people who built Britain. This is not “right wing”. It is simply the truth.

Please tell us more about future plans.


If you keep an eye on our website, you will see more and more content added to the Alternative Curriculum as the weeks and months go on. As Patriotic Alternative grows we hope to employ a few members of staff so that we can have somebody working full time on projects like this.

Het Raciale Contract

0

This book is dedicated to the blacks, reds, browns, and yellows who have resisted the Racial Contract and the white renegades and race traitors who have refused it.” – Charles W. Mills.

Inleiding
Prof. dr. Charles W. Mills is een Afro-Jamaicaanse politieke filosoof en publieksfilosoof met een speciale interesse in ras, maatschappelijke klasse en ‘gender’. Hij promoveerde op de Universiteit van Toronto onder begeleiding van Daniel Goldstick en Frank Cunningham. Mills is momenteel hoogleraar aan de City University of New York (CUNY). Hij heeft artikelen gepubliceerd over kritische rastheorie, marxisme en ‘Africana filosofie’. Lezers met een bijzondere aandacht voor het gedachtegoed van mejuffrouw Simons, opgelet.

Allereerst een inleiding vanuit een historische context. Het sociaal contract is een onzichtbare overeenkomst tussen volk en staat om de onderlinge verhoudingen te regelen, waar de staat legitimiteit en gezag aan ontleent. Het sociaal contract is een erfenis van de Verlichting en werd gepropageerd door filosofen als Thomas Hobbes, Jean-Jacques Rousseau en John Locke. Een centrale these van het sociale contract-denken is dat recht en de politieke orde niet een natuurgegeven zijn, maar een menselijke creatie. Zonder het sociale contract zou de maatschappij er volgens voorstanders een zijn van roof, leugens, grensoverschrijdend gedrag en geweld. Zoals Hobbes het verwoordde: “Een oorlog van allen, tegen allen.”

Het sociaal contract houdt in dat we burgerrechten krijgen, zolang we het rechtsstelsel en politieke systeem respecteren, met daarin centraal een grondwet. Individuele burgers leveren allen enige vrijheid en rechten in, om de vrijheid en rechten als groep te vergroten. Een eenvoudig voorbeeld: Wij betalen als bevolking belasting zodat de overheid er wegen van kan aanleggen en onderhouden, of een verzorgingsstaat van kan betalen. Het sociale contract stelt ons in staat de natuurtoestand te verlaten en de beschaving te omarmen, meenden de eerder genoemde Verlichtingsfilosofen.

Hoewel het lijkt alsof Mills enkel het Verlichtingsdenken en vermeend post-kolonialisme adresseert zitten de wortels volgens hem dieper. Al sinds het vroegste Europese denken zouden de wortels gelegd zijn voor dominantie van blanken en uitsluiting van niet-blanken. In het Griekenland van Socrates, Plato en Aristoteles zetten de Grieken zich af tegen wat zij barbaarse volkeren noemen: De Perzen, de Egyptenaren en de Indiërs. Zwarte Afrikanen worden niet of nauwelijks genoemd en als dat al het geval is, niet al te vleiend.

Toegegeven, Mills heeft enige reden om dit te denken. Een vrije keuze uit citaten en parafraseringen van filosofen door de geschiedenis heen:
Grieken hebben een andere morele status dan niet-Grieken.” – Plato

We moeten een programma opzetten in de Republiek waarin de meest geschikte mannen en vrouwen bijeen komen om zich voort te planten.” – Plato

Aziaten zijn behept met een verlangende geest, daarom verkeren zij altijd in een staat van onderwerping en slavernij.” – Aristoteles

Iedere vrije man in Carolina zal absolute macht en autoriteit hebben over zijn negerslaven.” – John Locke (Locke was een eigenaar van slaven, aandeelhouder in de Royal African Company en schreef als een van de acht ‘Lord Proprietors of the Province of Carolina’ mee aan de grondwet van Carolina waarin slavernij expliciet werd goedgekeurd)

Ik heb het vermoeden dat de negers en in het algemeen alle soorten mensen anders dan blanken van nature inferieur zijn. Er is nooit een beschaafd land geweest bevolkt door mensen zonder blanke huidskleur. Er wordt aldaar niets gedacht, noch ondernomen. Geen kunst, geen wetenschap.” – David Hume

Zowel metaalbewerking als landbouw zijn onbekend onder de wilden van Amerika, daardoor zijn zij altijd wilden gebleven.” – Jean Jacques Rousseau

Het blanke ras draagt alle talenten en motieven in zich.” – Immanuel Kant

Het negerras zit vol affecties en passies, ze zijn levendig, babbelziek en nutteloos. Het negerras kan opgevoed worden, maar enkel om te dienen als slaaf.” – Immanuel Kant

Het negerras toont een grote gelijkenis met de oermens.” – Friedrich Nietzsche

De vaak gehoorde uitdrukking West-Europese filosofie is een tautologie. Waarom? Omdat filosofie in haar wezen Grieks is, het wezen van de filosofie werd eerst omarmd in Griekenland en wist zich vanuit daar te ontvouwen in Europa.” – Martin Heidegger

China heeft geen filosofie, enkel gedachten.” – Jacques Derrida

Tot slot ter voorbeeld nogmaals Rousseau, aan wie het idee van de nobele wilde ten onrechte wordt toegeschreven. Rousseau schreef over de oermens als een vrij, aap-achtig wezen dat dankzij het stichten van een staatsbestel transformeert tot een beschaafde mens. De voorbeelden van Rousseau van beschavingen en daaruit voortkomende staten in zijn werk ‘Discours sur l’origine et les fondements de l’inégalité parmi les hommes’ zijn allen Europees van aard. De voorbeelden van ‘wilden’ zijn allen niet-Europees zoals de Hottentotten en Caribbische volkeren.

Deze lange denkgeschiedenis vol vermeend racisme zien we volgens Mills terug in het curriculum van onze universiteiten. Een studie waarin politieke theorie bestudeerd wordt (o.a. filosofie, politicologie, sociologie, bestuurskunde) begint volgens Mills bij Plato en Aristoteles, gevolgd door Thomas van Aquino, Sint Augustinus, Machiavelli, daarna Hobbes, Locke, Mill (zonder s) en Marx om te eindigen met Rawls en Nozick. Men maakt kennis met aristocratie, democratie, absolutisme, liberalisme, socialisme en libertarisme. Mills noemt blanke suprematie expliciet als politieke ideologie, naast liberalisme, socialisme en fascisme.
Het curriculum op onze universiteiten is ontworpen en wordt onderwezen door blanken. Daarom vind er telkens een bestendiging en bevestiging plaats van het dominante systeem van blank supremacisme. Dit zou zo verankerd zitten in onze cultuur dat blanken het niet meer als systeem herkennen, dat we er blind voor zouden zijn geworden. Blanken zouden het als de meest normale gang van zaken beschouwen om op formele en informele wijze te heersen over niet-blanken. Het aangaan van een contract is normaliter een overeenkomst tussen twee partijen. Volgens Mills betreft het Raciaal Contract echter een afspraak tussen blanken die al vele generaties stand houdt. Het is geen afspraak die op papier staat, maar een die voortkomt uit een gedeelde afkomst, wereldbeeld en wensen voor de toekomst.

Charles W. Mills onderschrijft de gedachte dat het sociaal contract (en wat zij voortbrengt) een menselijk construct is. Mills voegt daar aan toe dat dat de ontstaansgeschiedenis en locatie van het sociale contract-denken ertoe heeft geleid dat het niet slechts een sociaal contract is, maar een raciaal contract van blanken. Het fundament van dit raciale contract is volgens Mills systemische blankheid in alle geledingen van de maatschappij, historisch, actueel en toekomstgericht. Blankheid zou verweven zitten in de politiek, in taal, in culturele gebruiken, levensinrichting, economische bedrijvigheid en geschiedschrijving. Mills stelt: “Blank suprematiedenken bestaat al vele jaren, het is op zichzelf een politiek systeem. Het is een onzichtbare afspraak tussen blanken onderling om blanke overheersing vorm te geven in het alledaagse leven: Het Raciale Contract. Het Raciale Contract is niet een contract tussen alle mensen. Het betreft enkel de mensen die er in hun ogen toe doen: blanken.”

Volgens mensen als Mills is racisme systemisch en institutioneel. Veel blanken daarentegen zien racisme als zeldzaam voorkomend, ouderwets en een onfortuinlijke mentale toestand die met voldoende scholing en het voortschrijden van de tijd wel over gaat. Praten over racisme zou zodoende op zichzelf racistisch zijn, omdat het raciale scheidslijnen zou accentueren. Mills noemt dit naïve goedheid van blanken. Kleurenblindheid is een geprivileerde positie wanneer je de ultieme machtsfactor bent.

Het hebben van een blanke kleur is volgens Mills een geheime raciale code, zelfs de enige code, die volledige toegang geeft tot een moderne westerse maatschappij. Volledige toegang tot zo’n maatschappij zou inhouden dat blanke interesses doorslaggevend zijn in de politiek, het rechtssysteem, media, onderwijs en andere instituten. Dit zou blanken hun privilege geven: sociaal-economische voorrang, bepalen hoe de distributie van rechten, plichten, diensten, goederen, kansen, voordelen en lasten verloopt, lees: ten gunste van blanken.

Kanttekeningen
Het Raciale Contract is politiek, moreel en epistemologisch (kentheoretisch). Het boek ‘The Racial Contract’ is echter dusdanig geschreven dat het de vraag is of er wel iets te kennen valt.

Mills laat na te beschrijven hoe dit Raciaal Contract tot stand komt. Is er een specifieke gebeurtenis, of keten van gebeurtenissen die zo’n contract hebben doen ontstaan? Mills rept er met geen woord over in zijn boek. Blankheid zou intrinsiek verweven zijn in onze geest en daardoor voortvloeien in onze historische, actuele en toekomstige levensinrichting en samenleving. Zonder het waarom, het wat en het hoe van zo’n kennelijk allesdoordringend fenomeen te beschrijven is het echter onmogelijk om een keten van oorzaak-en-gevolgrelaties vast te stellen. Het maakt het überhaupt moeilijk om vast te stellen of er sprake is van institutioneel racisme en van een geheime code tussen blanken onderling. Een Raciaal Contract is er gewoon, einde verhaal, zo meent Mills. Dit maakt de centrale these van Mills zwak in academisch opzicht. De academische wetenschappelijke standaard is eveneens door blanke mannen bedacht en uitgewerkt en zal zodoende ook wel een uiting van het Raciale Contract zijn.

Waarom noemt Mills het Raciale Contract niet raciale hegemonie of een blank contract als het enkel blanken betreft? De zogezegde koloniale pijn die zou leven onder negroïde nakomelingen van slaven, is dat niet ook een uiting van een zwart Raciaal Contract? Als Akwasi stelt dat een “donker persoon” een andere energie heeft dan een blank persoon, maakt deze energie dan onderdeel uit van een contract?

Als het waar is dat er zoiets bestaat als een Raciaal Contract dat de positie van blanken continu bevestigt, dan is het de vraag wat dit zegt over de organisatiekracht van andere rassen. Als een blanke huidskleur kennelijk fungeert als een geheime code, een raciale semiotiek, is het dan niet slechts een natuurlijk fenomeen dat blanken in vele domeinen des levens excelleren? Gaat het dan nog wel over ras, of is het vooral blanke competentie die hoogwaardige, complexe samenlevingen weet op te tuigen waarin veel andere rassen bijna zonder uitzondering en welhaast automatisch de maatschappelijke onderklasse vormen? De citaten van Kant doemen op.

Wat betekent het bestaan van een Raciaal Contract voor de vele oorlogen die blanken onderling hebben gevoerd? Mills geeft geen enkel argument voor- of tegen nut en noodzaak van oorlog tussen blanke volkeren. Dit is slordig, daar zulke oorlogen van een grotere historische significantie zijn dan de zoveelste schietpartij tussen de ‘Crips’ en de ‘Bloods’, afrekeningen in de mocromaffia of andere gewelddadigheden tussen veelal gekleurde straatbendes.

Wat betekent het Raciale Contract voor blanken die praktisch werk verrichten? Te denken valt aan vrachtwagenchauffeurs, timmermannen, glazenwassers, verpleegkundigen en automonteurs. Gelet op het verschil in maatschappelijke kansen en financiële vergoeding ten opzichte van een vastgoedadvocaat, een accountant of een organisatieconsultant lijkt het onhoudbaar om te stellen dat praktische arbeiders veel profijt hebben van het Raciale Contract. Mills heeft ook niet aan kunnen tonen, noch aannemelijk gemaakt dat blanken de controle hebben over de amusementsindustrie, de media, de banken en het rechtssysteem.

Hoe verklaart Mills de industrie die is ontstaan rondom ‘blanke schuld’? Het is Mills kennelijk ontgaan dat er in toenemende mate een cultuur van censuur heerst op universiteiten. Niet zelden wordt op hoge toon geëist dat het curriculum wordt aangepast ten gunste van “een veilige leeromgeving”. In de samenleving staan uitgesproken blanke culturele uitingen onder druk. Straatnamen en andere plaatsaanduidingen dienen vervangen te worden. Juridisch activisme zorgt voor aanpassingen in de strafmaat omdat “Jamal zo’n zware jeugd heeft gehad”, maakt van het politiekorps een verzameling maatschappelijk werkers hetgeen juist leidt tot rechtsongelijkheid, zoals we hebben kunnen zien bij de recente BLM-demonstratie op de Dam in Amsterdam. Wat te denken van de arbeidsmarkt waarin vol wordt ingezet op modetermen en bedrijfsculturen vol diversiteit en inclusie? Hoe denken kritische rastheoretici over de asielindustrie?

Hoe weegt het bestaan van een Raciaal Contract dat blanken zou bevorderen op tegen het bestaan van systemisch, institutioneel misbruik van blanke meisjes door gekleurde bendes als in Rotherham, Telford, Huddersfield, situaties die ook elders in Europa voorkomen?

Mills laat eveneens na om biologische factoren te analyseren. Doorgaans kiezen mensen voor samenleven, werken en recreëren met mensen die op hen lijken. Ieder mens voelt zich het meest thuis bij mensen die hem of haar aan thuis, aan het vertrouwde doen herinneren.

Het boek van Mills lezende krijg ik een beeld van een onzichtbare blanke wereldheerschappij waarin blanken volledig onbezorgd door het leven dartelen binnen hechte gezinnen en bloeiende gemeenschappen. Dit idyllische beeld is ons helaas ontnomen en wordt blanken in toenemende mate ontzegd door een specifieke andere wereldheerschappij. We zien een afkalvende middenklasse, steeds minder geboortes, een generatie die opgroeit in de wetenschap dat ze het niet automatisch beter zal hebben dan de vorige generatie, onzinnig werk dat steeds slechter betaalt, gemorrel aan werknemersrechten en sociale verworvenheden, huizenprijzen die zelfs tijdens een pandemie continu door het dak blijven gaan, stijgende voedselprijzen, afname van onderwijskwaliteit, het uitkleden van de zorg, het uitkleden van defensie en politie, afbraak van de agrarische sector, stijging van criminaliteit met name door demografische import en de versmelting van onder- en bovenwereld middels de narcostaat. Het beeld wat Mills en medestanders proberen op te roepen strookt niet met de realiteit.

Een Raciaal Contract in relatie tot de reacties op de dood van George Floyd
Afro-Amerikaans gezegde, aangehaald door Mills: “When white people say ‘Justice’, they mean ‘Just Us’.”

Jared Taylor, een graag geziene spreker in onze kringen, heeft recent gereageerd op de wereldwijde protesten en rellen rondom de dood van George Floyd. Ik meen dat Taylor een denkfout maakte wanneer hij in een podcast voor AmRen stelde: “Dit is geen opstand, geen insurrectie, ik denk dat dit niets anders zijn dan rellen.”

Ik denk dat ik Taylor begrijp, al is dit speculatie van mijn kant, dat de rellen zo primair, zo vernietigingsbelust zijn, dat er geen sprake zou kunnen zijn van een opstand, laat staan een insurrectie. Dit vereist een niveau van organisatie die we doorgaans niet gewend zijn van onze negroïde medemens. Het is echter reeds aangetoond dat er samenwerking is met anarchistische groepen en financiering door mensen als George Soros. Kennelijk ontstaat er zoiets als een groepsgevoel onder gekleurde mensen, zelfs verspreid onder meerdere gekleurde volkeren: Antillianen, Marokkanen en Chinezen om zich te verzetten tegen wat zij ervaren als institutioneel racisme. Is dit dan geen Raciaal Contract?

Door de gehele westerse wereld is er de afgelopen tijd stevig geprotesteerd en veelvuldig gereld, tot aan het omver trekken van standbeelden van historische figuren, moord en doodslag toe. De dood van George Floyd bracht een enorme geweldsexplosie teweeg. Vele daders zullen nooit voor de rechter komen, omdat zij zijn opgegaan in de massa. Een massa die hen nooit zal verlinken, hetgeen doet denken aan een Raciaal Contract. Aangevuld met een burgemeester, niet enkel in Amsterdam, die sympathiek staat tegenover BLM-activisme wordt het bestaan van een rechtssysteem dat niet-blanken zou benadelen weerlegt.

All Lives Matter en Blue Lives Matter zijn volgens critici gepriviligeerde reacties tegen Black Lives Matter. De reactie zou een uiting zijn van blanke overgevoeligheid en een slachtoffercultus om blanke heerschappij in stand te houden. Wie All Lives Matter en Blue Lives Matter scandeert zou voorbij gaan aan de historische achtergestelde levens en status van zwarten. Van zulke povere argumentatie, stellingen die uitgaan van aannames en redeneringen zonder begin en eind, daardoor kan ik moeilijk ademen.

Conclusie
Dat Mills als filosoof gespecialiseerd is in marxisme, de daaruit voortkomende kritische rastheorie (zelf een reactie op de volgens aanhangers te ‘blanke’ kritische theorie van de Frankfurter Schule) wordt duidelijk in het boek. Waar voorheen de arbeider onderdrukt werd door de grootbezitter is het nu de blanke man die de gekleurde mens onder de duim zou houden. Mills slaagt er niet in om zijn centrale these te bewijzen. Het bestaan van een Raciaal Contract, een politiek systeem dat blanken in alle aspecten van het leven zou bevorderen moet als onbewezen worden beschouwd.

Isengrim

Abraham Kuyper en de verdwijning van ideologen en vertegenwoordigers onder politici

1

Recent las ik een Engelse biografie uit 2013 van Abraham Kuyper, de minister-president van Nederland tussen 1901 en 1905 [1]. Het was wat mij betreft opvallend dat er in Amerika nog een heel boek gewijd wordt aan een specifieke politicus, die een eeuw terug in een voor Amerikaanse begrippen klein land leefde. Nu blijkt de voornaamste reden voor deze interesse al snel: Abraham Kuyper was veel meer dan slechts een politicus.

Waar hij ooit begon als vrij modernistisch ingestelde dominee in de Betuwe, ‘bekeerde’ hij zich tot het Calvinisme, waar hij de rest van zijn leven aan vast zou houden. Hij zou veel andere beroepen uitoefenen in de daarop volgende jaren: journalist van zowel een dagblad als een weekblad, het stichten en leiden van de Vrije Universiteit in Amsterdam, en een decennialange carrière als politicus die hem uiteindelijk tot te hoogste trede in dat veld bracht.

Hij was de voornaamste kracht in de Doleantie, een kerkscheuring onder de hervormde en gereformeerde gelederen die tot de dag van vandaag zijn sporen heeft nagelaten. Ook stond hij aan de basis van de verzuiling in Nederland, die ook in bepaalde gebieden in Nederland nog steeds te bemerken is.

Het voornaamste principe dat hij in zijn geschreven werk uitdroeg heet ‘soevereiniteit in eigen kring’, een systeem waarin kringen – bevolkt door een specifieke groep – zelfbeschikking hebben en niet onder het gezag staat van bijvoorbeeld een overheid of kerk. Dit bracht hij in de praktijk op veel gebieden, zoals in het onderwijs: de eerste grote prestatie van de Anti-Revolutionaire Partij (ARP) was het op gelijke hoogte stellen van het Christelijke lager onderwijs met het seculiere. Er zijn veel kringen mogelijk gebleken naast lager onderwijs: vakbonden, universitair onderwijs (waar Kuyper zelf vooraan stond), kerken, kranten, enz. Het was volgens Kuyper de oplossing voor een pluriforme samenleving zoals Nederland in religieus en levensbeschouwelijk opzicht was in zijn tijd. Variaties op dit concept zijn overgenomen door andere landen, met een andere achtergrond en insteek: wellicht is de Apartheid van Zuid-Afrika de meest bekende vorm van ‘soevereiniteit in eigen kring’ ter wereld, waarin de ‘eigen kring’ een etnische en raciale lading kreeg.

Nu wil ik in dit artikel niet al te uitgebreid ingaan op Kuyper zelf, maar de blik op zijn levenswandel in de genoemde biografie deed mij wel stilstaan bij een simpel feit: Kuyper was door en door een ideoloog. Hij bood in zijn geschreven werken – of dat nu boeken, artikelen, toespraken of partijprogramma’s waren – een totaalvisie op hoe een geschikte samenleving er uit zou zien voor zijn mensen. Deze visie bood hij uitgebreid op zowel het theologische deel, dat uiteindelijk tot de Doleantie leidde, als in de politieke arena, waar zijn Anti-Revolutionaire Partij (ARP) lange tijd een zeer relevante speler was. Ook profileerde Kuyper zich al snel als een ware afgevaardigde van ‘zijn mensen’, de gereformeerden/calvinisten in Nederland. Hij zag zichzelf (vrij terecht) als een man van het volk, in een tijd waar politiek nog veel bedreven werd door een elite, die al dan niet daadwerkelijk van adel was.

De vraag die door mijn hoofd spookte is vrij simpel: waar is dit type politicus gebleven? Men heeft het in politieke cirkels veel over idealen, en een term als ‘representatieve democratie’ kan op veel lof rekenen vandaag de dag. Echter zie ik dit in de landelijke politiek van vandaag maar weinig terug. Ik zal enkele grote lijnen proberen te schetsen waaraan ik vermoed dat dit ligt, door de situatie van Kuypers tijd te vergelijken met die van nu (met enkele tussenmomenten). Over een dergelijk onderwerp kunnen boeken vol geschreven worden, maar ik probeer het overzicht enigszins bondig te houden.

Representatie en afvaardiging

Sta mij toe te beginnen bij het laatstgenoemde punt, de kwestie rondom representatie. Kuyper kon gerust gezien worden als een afgevaardigde van de groep die hij vertegenwoordigde: hij kwam uit hetzelfde milieu als zijn stemmers, kende hun wensen over de breedte, en probeerde deze wensen (zij het met wisselend succes) tot uitvoering te brengen in de politiek. Kuyper, met in het verlengde de ARP, wisten maar al te goed wie zij vertegenwoordigden.

De rol die de politicus van vandaag speelt lijkt eerder omgekeerd: met hulp van (sociale) media probeert hij zich te profileren in de zee van informatie en berichtgeving die overal langs komt. Deze profilering hoeft niet eens op ideologisch gebied te zijn, indien het voldoende aandacht weet te trekken is de missie geslaagd. Hopelijk komen er aan het eind van de campagne genoeg stemmen uit de electorale ether rollen om een zetel in de Tweede Kamer te pakken te krijgen. Waar deze stemmen precies vandaan komen, zal men slechts via de stembureaus na kunnen trekken, maar een compleet beeld van zijn achterban zal men niet krijgen, totdat men daadwerkelijk de straat op gaat.

Een van de voornaamste redenen waarom deze periodes verschillen is dat het stelsel waarmee politici verkozen worden veranderd is. Voor 1917 was het Nederlandse systeem zeer goed te vergelijken met het huidige systeem van de VS: een ‘winner take all’ systeem per kiesdistrict. Deze werd in Nederland afgeschaft ten faveure van het proportionele systeem, wat naar mijn inzien bijdraagt aan de het gebrekkige gehalte aan representativiteit van hedendaagse politici.

In een systeem met kiesdistricten moeten politici wel de straat op en zich kenbaar maken in hun beoogde district: het electoraat hecht naast de partij ook veel waarde aan de persoon die zij op een vrij letterlijke wijze afvaardigen naar Den Haag. Ook kunnen zij hun afgevaardigde afrekenen op keuzes (bijvoorbeeld qua stemgedrag) waarin zij zich niet gerepresenteerd voelen, door hem de deur te wijzen in een volgende stemronde.

In vergelijking hiermee wemelt het van de quasi-anonieme politici in de huidige Tweede Kamer: mensen die meer door bijvoorbeeld hun vermogen tot netwerken binnen een partij op het pluche belanden, dan door een oprechte aantrekkingskracht bij een bepaald electoraat. Het proportionele systeem verandert de aard van de backbencher tot een wezen wat nergens écht zijn verantwoording af hoeft te leggen, of direct contact heeft met een electoraat. Hij zal eerder verantwoording af moeten leggen bij de partijtop bij een afwijkende stemming dan bij het electoraat! Het ontbreekt tenslotte bij veel van deze politici aan stemmers die direct voor hem/haar hebben gekozen.

Echter kan het districtensysteem vanuit een opmerkelijke insteek aangevallen worden. Het kan als moeilijk ervaren worden in het individualistisch-liberale Nederland van vandaag om een kiesdistrict nog als een echt collectief te zien. Het proportionele systeem met zijn vele anonieme politici en het zwartegatelectoraat kan gezien worden als een resultaat van de sociale atomisatie die in de afgelopen decennia in een stroomversnelling is geraakt.

Het vertegenwoordigen van een duidelijk afgebakende groep, zoals Kuyper dat deed voor de calvinisten/gereformeerden, is een concept dat Nederlandse volksnationalisten een tweede leven kunnen geven, ditmaal voor het Nederlandse volk als geheel. Komisch genoeg doen andere volkeren en rassen, die minder beïnvloed zijn door liberalisme en individualisme, dit al wel (zie DENK, NIDA, Ubuntu etc.). Het Nederlandse volk lijkt in dit opzicht haar eigen verzuilde geschiedenis vergeten te zijn, wat een obstakel kan zijn voor de nieuwe etnische/raciale scheidslijnen die nu in Nederland aanwezig zijn.

Ideologie

Zoals eerder gezegd droeg Kuyper een compleet wereldbeeld uit, gebaseerd op zijn eigen ideologische overtuigingen. Waar hij in sommige gevallen definitief slaagde in het politieke speelveld (zie het lager onderwijs) moest hij op andere gebieden bepaalde concepten deels of volledig loslaten. Dit komt onder andere door de coalitiepolitiek die ook in zijn tijd al bestond. Kuyper en de ARP konden niet op absolute meerderheden rekenen: hij moest samenwerken met andere protestantse partijen (bijvoorbeeld de CHU) en met de katholieken om tot een meerderheid te komen. Vooral de samenwerking met de katholieken werd hem door zijn achterban niet in dank afgenomen, maar hij zag het als een noodzaak om verweer te geven tegen de liberalen en socialisten.

De compromiscultuur in Nederlandse politiek houdt veel ideologen op afstand, ben ik bang. Als je met overtuiging achter een zeker wereldbeeld staat, is het lastig om op delen toe te geven aan de belangen van andere groepen. Kuyper was zelf slechts vier jaar minister-president: veel plannen, vooral op sociaal-economisch gebied, schoof hij door naar de tweede termijn die hij dacht te behalen. Dat de geschiedenis anders liep, met een liberaal kabinet vanaf 1905, betekende dat hij niet zijn volledige visie kon realiseren.

Echter zorgde Kuypers rotsvaste ideologische overtuiging wel voor een grote mate aan consistentie en continuïteit in zijn partij, waar hij meer dan veertig jaar leiding aan gaf (1879-1920). Deze is bij veel politieke partijen vandaag de dag ver te zoeken, waar veel politici met een gerust hart van gedachte veranderen op fundamentele kwesties, puur om bovenaan de ladder te blijven. De bijna complete afwezigheid van ideologen in de hedendaagse politiek maakt de politieke cultuur van de flip-flops alleen maar sterker.

Ironisch genoeg zou dit proces ook plaatsvinden in de ARP. Kuyper leidde de partij tot zijn dood in 1920. Hij maakte zich al enigszins zorgen om de ideologische bona fides van zijn opvolger, Hendrik Colijn. Kuyper achtte hem als ‘te pragmatisch’, en vond dat hij door zijn vergaarde rijkdom als directeur van de Koninklijke Shell ‘te dicht bij Mammon leefde’ [2]. De man die Kuyper beoogde als zijn meer ideologisch ingestelde opvolger, Herman Bavinck, overleed plotseling in 1921, slechts een jaar na Kuyper.

De ARP eindigt in 1980 door op te gaan in het CDA, een partij die drukker is met ‘meegaan in de tijd’ dan het vasthouden van ideologische principes. Principes die wel vastgehouden worden, hebben weinig te maken met zowel Nederland als het christendom: zo blijkt Hugo de Jonge tijdens de recent voorzitterstrijd het liever over het joodse ‘Tikkun olam’ te hebben (‘wat alle CDA’ers delen’, volgens hem) dan over een meer christelijk onderwerp [3].

Conclusie

Ik heb in dit artikel gepoogd wat overpeinzingen rondom de gebreken van onze huidige politieke klasse samen te vatten, door deze te vergelijken met een van de meest vooraanstaande namen in de Nederlandse politiek aller tijden. Het ontstaan van een professionele politieke klasse waar ideologie in veel gevallen op een zijspoor is beland, is slechts een symptoom van de ontsporing van de Nederlandse samenleving in de breedte.

Politiek ligt benedenstrooms van cultuur: het verdwijnen van collectieve belangen, in Nederland geïllustreerd door het verdwijnen van de verzuiling, ligt aan de grondslag van het verdwijnen van politici die een oprechte functie als afgevaardigde hebben. Het is dus ook waarschijnlijk dat een fundamentele verandering in deze politieke situatie zal komen na een verandering in de cultuur. Om dit te concretiseren: de wederopstanding van een (deel van het) Nederlandse volk met een collectief besef zal eerst vooraf moeten gaan aan een herstel van een gezonde band tussen politicus en achterban. Dit is wat mij betreft een deel van de missie die alle volksnationalisten met zich meedragen.

Marcus

Bibliografie

[1]    James D Bratt, Abraham Kuyper, Modern Calvinist, Christian Democrat. (2013)

[2]    Voor een vrij complete blik op Colijn’s levenswandel, zie de collectie essays in ‘Colijn: Bouwstenen voor een biografie’ van J. de Bruijn (1994)

[3]    Het betreffende fragment van Hugo ‘Tikkun Olam’ de Jonge: https://twitter.com/JanHamer_/status/1286342132907859968

Excursie Duitse militaire begraafplaats Ysselstein

1

Afgelopen zaterdag 18 juli hebben leden van Studiegenootschap Erkenbrand een bezoek gebracht aan de Duitse militaire begraafplaats in het noorden van Limburg.

Rond de middag verzamelden de eersten van in totaal een dertigtal mannen en vrouwen van ons Studiegenootschap zich op een parkeerplaats in de bossen achter de militaire begraafplaats. Na een lunch vertrok de groep te voet voor de laatste halve kilometer van het bos naar de ingang van het gigantische terrein. Helaas was het bezoekerscentrum nog steeds gesloten vanwege bouwwerkzaamheden aan entree, parkeerplaats en bezoekerscentrum.



Op de Duitse militaire begraafplaats Ysselstein liggen de lichamen van in totaal 31.598 slachtoffers van met name de Tweede wereldoorlog. Voornamelijk Duitsers, maar ook gesneuvelde Nederlanders. Het is niet alleen de grootste militaire begraafplaats van Nederland, maar ook de enige Duitse militaire begraafplaats.
Het terrein heeft een licht rechthoekige vorm en beslaat een oppervlakte van maar liefst 28 hectare. Het is kruislings doorsneden door een verhard wandelpad en in de lengterichting van het terrein is het pad voorzien van een bomenrij aan weerszijden. In het midden van de begraafplaats is een circa 10 meter hoog betonnen kruis met hieromheen een cirkel van stenen zerken. Op deze plek vond het officiële gedeelte van ons bezoek plaats.

Het officiële gedeelte bestond uit een toespraak door de organisator, een kranslegging bij het centrale kruis en een muzikale bijdrage in de vorm van vioolspel, prachtig uitgevoerd door een vrouwelijk lid van Studiegenootschap Erkenbrand. We stonden met name stil bij het onnodig bloedvergieten over en weer in wat wij beschouwen als een broederstrijd – een strijd die te voorkomen was geweest.

Na de plechtigheid was er tijd voor een wandeling over het gehele terrein als groep en hierna konden de afzonderlijke bezoekers de begraafplaats individueel verkennen en foto’s maken.
De tastbare aanwezigheid van de verloren levens maakte diepe indruk op ieder van ons.



Tegen 5 uur ‘s middags was het tijd om te vertrekken richting de locatie voor ons diner. Het dertigtal mannen en vrouwen nam weer de wandelroute naar onze lunchlocatie, waar ook de auto’s stonden van waaruit we reden richting Wansum.

In het schilderachtige dorpje Wansum, niet ver van Ysselstein, genoten we in de open lucht van een gezellige afsluitende barbecue. En na enkele uren was het tijd om weer afscheid te nemen. De grill werd weer ingeladen, het terrein een laatste keer nagelopen zodat geen bekertje, bordje of ander afval zou achterblijven en we wensten elkaar, met de zomervakantie in het vooruitzicht, een fijne vakantie.

De militaire begraafplaats is een bezoek waard, het is zelfs een reis waard. Het leed onder de Duitse troepen en burgerbevolking en onder Nederlandse soldaten en burgers in Duitse dienst is een aspect van het conflict dat door de loop van de geschiedenis sterk onderbelicht is gebleven. Hier kunt u kennis nemen van de andere kant van het verschrikkelijke gewapende conflict dat wij kennen als de Tweede Wereldoorlog.



Studiegenootschap Erkenbrand.

Lego, Ergo Sum 1

1

Op een zonnige dag afgelopen juni vond het debuut plaats van “lego, ergo sum”, een nieuwe boekenclub voor Erkenbranders. Zoals dat gaat bij een boekbespreking was het boek de aanleiding voor een verdere beschouwing over de wereld. We nemen u mee.

Het weinig bekende, maar belangrijke werk The Nameless War is geschreven door Archibald Maule Ramsay. Deze Schot, Brits Parlementariër, aristocraat en oorlogsveteraan genoot in 1939 nog de vriendschap en het vertrouwen van voormalig Brits premier Neville Chamberlain. Zijn opvolger Winston Churchill beschouwde Ramsays strijd voor vrede echter als landverraad en liet hem onder het controversiële regulation 18B vastzetten. Ramsay zou het grootste deel van de oorlogsjaren in gevangenschap doorbrengen.

Archibald Maule Ramsey

Ramsay opent zijn werk met een overzicht van de grootste omwentelingen in Europa vanaf de nieuwe tijd: de Engelse burgeroorlog van 1642 t/m 1651, de Franse revolutie van 1789 en de bolsjewistische revolutie van 1917. Ramsey legt bij ieder van deze gebeurtenissen de werkwijze bloot van de krachten die op vrijwel steeds dezelfde manier een brute en bloedige revolutie ontketenden. Het gaat hem om de terugkerende patronen, hij reikt daarmee als het ware een lens aan om het verleden te duiden, maar ook het heden en de voorzienbare toekomst. Hij vervolgt met een diepere uitleg over de oorlogsverklaring van Engeland aan Duitsland in 1939, hetgeen hij zelf van dichtbij meemaakte. Hij sluit af met de geschiedenis van de Right Party, een groep van Britse notabelen die anti-oorlog activisme bedreven en de Judeo-communistische samenzwering achter deze oorlog blootlegde.
Door deze activiteiten belandde de parlementariër Ramsey uiteindelijk in de gevangenis onder het beruchte regulation 18b. In het boek is een verweer te vinden tegen de zes “particulars” waaronder hij gevangen werd gezet. In de conclusie van zijn verweer noemt hij opnieuw de oorlogsverklaring het gevolg van een internationaal kabbalistisch complot, die als doel heeft een nieuwe orde in Europa te creëren achter de rug van de volkeren om. Deze opvatting was volgens Ramsey de ware reden was om hem te beschuldigen van landverraad.

De volgende vijf vragen vormden de kern van de bespreking:

1 Wat? (wat wordt er beschreven in het boek/waar gaat het boek over)

2: Hoe en waarom (hoe en waarom wordt dit beschreven/wat zijn de motieven van de schrijver)

3: Wat waren de meest interessante, verhelderende en/of impact volle onderdelen van het boek? (persoonlijk)

4: Is de beschreven situatie in het boek vergelijkbaar met de huidige situatie? (de situatie van de wereld zoals deze is vandaag de dag)

5: Wat betekent dit voor ons? (Ons als in: volksnationalisten)

Het formaat van de bespreking was als volgt: een aanwezige deelde zijn antwoorden op de vragen, waarbij de anderen konden aanvullen of bekritiseren. Elke andere aanwezige kreeg bij toerbeurt de gelegenheid om zijn antwoorden te geven. Als standpunten reeds waren besproken, werden deze alleen genoemd en niet meer bediscussieerd. Op deze wijze kon ieder zijn zegje kwijt en ontstond na het doorlopen van de gehele cirkel een gezamenlijke visie. De groep kwam op de volgende antwoorden uit:

Wat:

De trukendoos van het internationale financiële cabal is door de eeuwen heen eigenlijk altijd hetzelfde gebleven: stook (een deel van) de massa op, bekostig en/of bewapen bepaalde groepen die op de rand van de samenleving staan, bewerk de publieke opinie door een efficiënte balans tussen leugens en waarheid te behouden, en herschrijf de geschiedenis achteraf naar eigen goeddunken.

Dit mechanisme heeft doorgewerkt in de bovengenoemde historische gebeurtenissen en talloze andere. Duidelijk was dat dit boek, hoe beknopt ook, deze onderdelen helder weergaf. De club was het ook eens dat dit boek kon dienen als referentie dankzij de beknoptheid en helderheid. Ook werd het duidelijk dat Ramsay in feite een genuanceerd geluid was in gepolariseerde tijden; hij was niet zozeer een sympathisant van nationaalsocialistisch Duitsland, maar hij leek wel te begrijpen hoe de benarde situatie in Duitsland na Versailles invloed had op hun handelen: dan moet er gedacht worden aan Duits handelen omtrent Sudetenland, Danzig en het tot exclaaf maken van Oost-Pruisen. Hij zag in dat de Duitse regering een goede relatie wilde onderhouden met Engeland, en het als potentiële bondgenoot zag. Dit blijkt zelfs tijdens de oorlog nog in handelingen als het terughouden van troepen bij Duinkerken. Hij citeert in dit deel van zijn boek veel uit Mein Kampf, een boek dat naar zijn mening in Engeland vaak en veel foutief gerepresenteerd werd. Deze misrepresentatie probeert hij door middel van citaten weer recht te trekken.
Ook het feit dat hij Katholiek was en daardoor misschien wat gekleurd in zijn houding jegens andere Christelijke groepen en dan met name de instrumentalisering van het Calvinisme. Hij beschuldigt Calvijn er van een verbastering te zijn van Cohen, gebaseerd op een B’nai B’rith-transcript uit het begin van de 20e eeuw. Een bewering waar menig lid van de boekenclub niet graag aan wil, deels gebaseerd op twijfel over deze bron.

Hoe en waarom:

Ook hierover kwam de groep uit op een redelijke consensus die eigenlijk al is genoemd: Ramsay interpoleert een aantal gebeurtenissen uit de geschiedenis welke paralellen met elkaar delen waarvan de belangrijkste de rol van de internationale joodse elite is, en maakt het op die manier mogelijk te extrapoleren naar zowel het verleden als naar de toekomst. Op die manier kan men zien dat de gebeurtenissen en bijbehorende tactieken en methoden die hij beschrijft niet de eerste waren en zeker niet de laatsten zullen zijn. Dit laatste dekt ook direct het waarom vraagstuk: Ramsay wil dat men in de toekomst gewaarschuwd is voor dit soort strategieën.

Meeste impact op de lezer:

Deze categorie bevatte voor het merendeel van de club meerdere vondsten. Hoewel de meesten enigszins op de hoogte waren van de spelers en methoden achter de Franse revolutie, waren de connecties tussen Philipe Egalites, hertog van Orleans en de vrijmetselarij nieuw. Dit gold ook voor de details achter de Engelse burgeroorlog en de propaganda en financiële stromen die achter Oliver Cromwell aanwezig waren.

Wat echter nog het meeste impact leek te hebben was het verhaal achter Ramsay’s gevangenschap. Ramsay, een gerespecteerd parlementariër en patriot die recent nog erg dicht bij de minister-president stond, kon in een kwestie van dagen opgepakt worden wegens wat simpelweg niets anders dan ‘foutdenken’ was, maar werd afgedaan als landverraad. Deze manier van werken – het misbruiken van een noodsituatie om mensen op te pakken voor iets dat verre van een misdaad zou moeten zijn – moet een waarschuwing zijn voor de huidige tijd. Want hoewel het vandaag de dag nog niet zover is als in Ramsay’s tijd, toont de combinatie van de theorie achter een corona-spoedwet en de brede culturele “anti-racisme” revolutie wel degelijk parallellen die tot een soortgelijke situatie kunnen leiden.

Globale revolutie:

De getrokken conclusie op dit punt kwam overeen met het laatste onderdeel van het vorige punt: de huidige situatie lijkt wel degelijk op een vorm van globale revolutie. Een culturele revolutie zoals het BLM-fenomeen kan met speels gemak overwaaien naar de rest van het Westen. Dat de omstandigheden die in dit fenomeen voorkomen een andere narratief –in dit geval Covid-19 – met speels gemak aan de kant kan schuiven, ondanks dat deze pandemie als levensgrote dreiging werd gepresenteerd, is opvallend te noemen. Het laat zien dat er van bovenaf een poppenspel georchestreerd wordt, en dat dit alles niet in het voordeel is van blanke Europeanen (pleonasme).

Wat betekent dit voor ons?

Ook in het geval van deze vraag sluiten de voorgaande antwoorden vrij duidelijk aan met het onderdeel waar we ons nu bevinden. Zolang het nog kan is het belangrijk dat iedereen die zichzelf volksnationalist kan noemen het woord verspreidt. Als het aan de internationale financiële elite ligt is de toekomst van de moderne wereld al in steen gebeiteld: een toekomst waarin niet enkel de Westerse mens maar iedere “wereldburger” in de schaduw van de nieuwe orde moet dienen. Vrijheid van meningsuiting betekent al heel lang slechts bewegingsruimte binnen een geaccepteerde, van boven opgelegde en moderne visie van de wereld; gedachtenmisdrijven en vijanden van de revolutie worden vandaag de dag harder aangepakt dan ooit tevoren. Dit is ook de voornaamste reden dat het internet, wat vanuit sommige hoeken nog steeds enigszins als vrij platform kan worden gezien, vandaag de dag zeer onder druk staat.

Conclusie

Naast de conclusie dat de boekbespreking een succes was is het ook mogelijk te concluderen dat een klein boekje vele deuren kan openen betreft discussie en mogelijke interpretaties. Wanneer dit echter in goede banen geleid wordt komt het uit op een grote, dicht opgerolde spiraal van kennis, welke licht schijnt op weer vele andere paden in het dichte woud der onwetendheid. Echter, we moeten er wel rekening mee houden dat we het hier hebben over een woud waar steeds meer hekken omheen komen te staan.

Ramsay gaf ook een aantal duidelijke en concrete boodschappen mee in zijn geschreven persoonlijke ervaringen, namelijk dat de vrijheid die iemand bezit, hoe hoog zijn positie ook is, zowel sociaal als op het gebied van carrière, als sneeuw voor de zon kan verdwijnen wanneer hij of zij de juiste hoeveelheid ‘foute’ denkbeelden, deels samengevat in zijn term ‘Jew-wise’, uit in een van al dan niet geveinsde crisis. In een wereld waarin crisissituaties niet alleen makkelijker te fabriceren zijn dan ooit, maar welke ook daadwerkelijk al geplaagd wordt door een aantal van deze situaties, is dit besef belangrijker dan ooit. Zeker voor hen die zich niet kunnen vinden in de richting waarin de globalistische wereldorde beweegt.

Speech: Mark Collett

1

Voor het vierde jaar op rij vond onze jaarlijkse conferentie plaats.

Ditmaal met het thema „Fellow Whites“. Vier sprekers uit vier verschillende landen hielden een voordracht. In deze serie de eerste voordracht door Mark Collett:
Fellow Whites check your privilege!

fullscreen (bitchute)

Een nieuwe serie met Ridder Erkenbrand (deel 30)

0



Het voorwoord kunt u hier vinden.

Deel 1 kunt u hier vinden.

Deel 2 kunt u hier vinden.

Deel 3 kunt u hier vinden.

Deel 4 kunt u hier vinden.

Deel 5 kunt u hier vinden.

Deel 6 kunt u hier vinden.

Deel 7 kunt u hier vinden.

Deel 8 kunt u hier vinden.

Deel 9 kunt u hier vinden.

Deel 10 kunt u hier vinden.

Deel 11 kunt u hier vinden.

Deel 12 kunt u hier vinden.

Deel 13 kunt u hier vinden.

Deel 14 kunt u hier vinden.

Deel 15 kunt u hier vinden.

Deel 16 kunt u hier vinden. 

Deel 17 kunt u hier vinden.

Deel 18 kunt u hier vinden.

Deel 19 kunt u hier vinden.

Deel 20 kunt u hier vinden.

Deel 21 kunt u hier vinden.

Deel 22 kunt u hier vinden.

Deel 23 kunt u hier vinden.

Deel 24 kunt u hier vinden.

Deel 25 kunt u hier vinden.

Deel 26 kunt u hier vinden.

Deel 27 kunt u hier vinden.

Deel 28 kunt u hier vinden.

Deel 29 kunt u hier vinden.

Erkenbrand vindt tot zijn verbazing zijn voorouderlijke dolk diep in zijn ruggengraat geplant, alsof deze hem nog eens extra wil wijzen op het belang daarvan. Het besef dat we van dit eens illustere maar vaak door menigeen vergeten ornament nog meer kunnen leren dringt zich zo onweerstaanbaar op. Erkenbrand bestudeert de inscriptie op de dolk.

Week 31, binnenkort te lezen op www.erkenbrand.eu, van huistekenaar Kees van der Kei.

Nordic Resistance Movement – een interview

0

Can you give us a brief introduction to the Nordic Resistance Movement? Do you consider yourself a political or more of a metapolitical organization? What kind of activities do you offer?

The Nordic Resistance Movement is a revolutionary national socialist struggle-organization. We are a pan-nordic organization which is active in all Nordic countries (Sweden, Norway, Denmark, Finland and Iceland). One of our aims is to unite these countries into one nation.

The scope of our activities is very broad so we always have to find new ways to become more efficient. In the end, all of our energy is directed towards one of these three goals:

1) Recruit new people. Here we put quality before quantity. We make demands on our aspiring members. Not everyone can join.
2) Influence the opinion of the masses that can’t or won’t join us in the active struggle – either in becoming more positive towards us and our ideas in general or becoming more aligned with our ideology on specific topics.
3) Strengthen our members – both as an individual to make them a better person and as a group, to prepare for whatever challenges the struggle might lead to in the future.

In order to move in the direction of these three goals we organize a lot of different activities, for example:

* Interaction with the general public, where we discuss matters with people on the street and hand out leaflets.
* Quantity activism like putting up banners, stickers and posters.
* Martial arts training and other forms of physical training.
* Study groups and lectures.
* Wilderness activities and education.
* Media activities. We manage 15 different webpages, 20 podcasts and a couple of internet TV-shows.

We also have a parliamentary branch and made our first run for election in 2018.

Let’s talk about ideology now. In your highly interesting political manifest “Our Path” you write you were inspired by traditional democratic principles and nordic national-socialism, especially the the work of Povl Riis-Knudson. Can you explain his ideological point of view? How does he stand out among other political thinkers?

Povl Riis-Knudson explains National Socialism as a biological phenomenon of the natural world, a view which we agree on. It is not a materialist ideology created at a study table as Marxism and capitalism, but an ideology that manifests nature and the way nature has created the world and humanity. As an example, If races where meant to mix they wouldn’t have been created so different and on different continents. National Socialism is about respecting these unbreakable natural laws as they have been since the beginning of time.

Also, you mention the term ‘democracy’ being stolen by pro Zionist and leftist lobbies pushing their agenda. Your goal is to establish true democratic principles, like creating a legislative Parliament without political parties and their lobbies, where individuals can candidate for. Also you want to appoint an executive Senate which elects the Leader. Can you elaborate a little more on this system? For example, how are the High Court judges appointed? Has there been a historic example of this system?

We acknowledge that there are questions how to fit in the vote of the people for the best path to go forth – European people have a need to participate and with proper political education and a raised awareness on political questions in general the interest of the masses would be even higher. Therefore we want to have more elections, especially on smaller and local questions that affect the everyday life of the people. With the larger questions that affect the nation as a whole, democracy is both stupid and highly inefficient. Here the best educated individuals that have proven their loyalty towards the people must be trusted to make the right decisions. To avoid corruption the people can vote to remove their leaders if they aren’t satisfied with their work.

There have been several systems in the past that remind of this system: in the old north, in the roman empire, what Hitlers Germany would be like if there was no war etc. But none of these examples is exactly as we would want it. We would adopt the natural laws and traits of our people to our culture and the current times. The system is thought out to be the best one to secure our peoples existence and our freedom for thousands of years to come. Our system is not about maximum profit but about what is best for our people with a mindset of thousands of years.

Since the current so-called liberal democratic system with it financial system is on the verge of collapsing, how can NRM and like-minded movements throughout Europe support and strengthen each other, in order to speed up the build-up process for the future?

Of course we can exchange ideas and support each others events morally, economical or physically. However I do not think that we really can help each other and make a proper change until one of us grows very big. So I believe that the best way to help each other right now is to do whatever you can to make your own national movement grow.

After the current so-called liberal-democratic system has self-destructed, how do you view a new Europe, a Europe of free people? Will there be a centralized European political entity or do you prefer to see the resurrection of strong regional states like the Nordic Nation? Do you have ideas about hybrid forms of these two systems?

I do believe that the days of the small independent nations are gone. Instead we must form new bigger and stronger foundations of nations with similar culture and race – big enough to be self-sufficient and independent. For example the united North is one of these big enough nations. Maybe the Netherlands together with Belgium could be another one?

These new strong nations could and should discuss global politics and set up agreements that would benefit us all – but at the same time I do not believe that we ought to be dependent on these agreements and they cannot overrule each nations own national policies. So big sovereign and free nations should cooperate to reach common global goals, for example concerning the environment and the overpopulation of the world, but they still are independent when it comes to national matters. I believe in diversity of people, nations and cultures and not like today where everyone should be, think, feel and act the same.

Let’s continue with Scandinavian politics. Within Scandinavia, we see major differences in policy towards migration. In Sweden the situation is rapidly deteriorating because of the huge influx of migrants. How can national policies differ so much?

I would say that all Nordic/Scandinavian countries – and as a matter of fact all white countries – have followed the same path towards the same outcome – a multi cultural world with a mixed race and open borders – the only difference is how far it has gone. In Sweden we are some years “ahead” of the other Nordic countries.

We could debate on why, but mostly it has to do with certain lobbygroups that obtained a strong influence in Sweden before the other countries. As an interesting fact, of course not stating that it has anything to do with it (blink), is that we have way many more Jews in Sweden than in the other Nordic countries.

Another factor that probably has contributed is that we weren’t involved in the Second World War and thus have had peace for much longer.

During the last elections, the Swedish people could vote for a more populist/nationalist party, the Sweden Democrats, yet moderate and leftist parties received the larger portion of the votes. Can you elaborate a bit about this party, the Sweden Democrats? Can they provide a serious solution?

The Sweden Democrats are controlled opposition – they won’t change a thing but only lower the pace towards the globalist world order. More like being tortured to death than being executed with a head shot, if you want. Sweden Democrats accept racial foreigners as long as they are Christian and speaks Swedish – but the problem is not culture and religion but race. It doesn’t matter how good the integration programs are, without ethnically nordic people there will be no Nordic nations.

Also the Sweden Democrats are not doing anything to change the real power structure of the world – they only want to fix the problems you can see and touch. They are attacking the symptoms and not the disease itself, much like trying to cure cancer with painkillers. To be able to save our nation for real, we must first of all recognize race and then we must attack the disease at its core by targeting the global elite ruling the world.

Sweden seems to be largely under the spell of political correctness and media indoctrination even more than other European countries. Does this have to do with a particular mindset of the Swedish people? Or do mass media and academic institutions play a significant role in this indoctrination?

This goes a little bit hand in hand with the answer I gave on why Sweden is worse than the other Nordic countries when it comes to immigration. However an add-on answer could be that we are a very naive people – we have a higher trust in authorities than many other people. This is of course a very good and beautiful racial trait if you have a good government and media, but very bad under the ruling circumstances.

On the global political arena, we are witnessing a showdown between globalist forces promoted by international institutions, NGO’s and ‘philanthropic’ financiers, and on the other side, there are nationalist and populist forces, like Trump, Orban, Salvini, and events like the Brexit. What are your thoughts on the current struggle?

It is really interesting to watch the growth in popularity of nationalism. The white peoples of the world are starting to wake up and see that we need a change. However I believe that also these populists in the end of the day are controlled by the same forces as the old politicians. They had to slow things down and take another path – but in the end things are still going their way until real revolutionary forces sprung from the people are getting bigger.

We do not need politicians slowing things down – we need a revolution that changes everything for the better. The actual problem with these populists, as well as with the Sweden Democrats, is that people are fooled that change will come through their hands. The people seem satisfied with them, at least at the moment. It is easier to just vote for “nationalist” politicians than to get your own hands dirty and really fight back.

In the last decades the Middle-East has seen a lot of violence, more often than not caused by global Zionist activities. Is the NRM interested in Near East politics? Is it possible to find friends in this volatile area of the world?

We have huge respect for every people standing up for themselves against the globalist elite – no matter what race and nation they are from. Our enemies work on a global scale and therefore so must we. I do however stand firm by the things I said before about how we can help each other out and cooperate – from our point of view this includes also others than whites. To preserve our races and fight the powers that are trying to destroy us concerns us all.

How do you see the current Russian regime and politics and how important are for you the strengthening of Russian-Nordic Nation cooperation in the future?

I put Putin in the same category as Trump and Sweden democrats. Russia serves as an interesting example of a new nationalistic era among the politicians, but I do not think that Putin is “our guy”. His politics may seem better than the ones we see in the West of today, but they are still not good enough. The same hook-nosed powers lurk in the shadow.

When we have claimed power of course a cooperation with Russia will be important since it is such a big and influential nation of the world, but not more than that. Hopefully also real ethno-nationalists will owerthrow Putin and grab power in Russia in the future.

You see the coming Nordic Nation as an entity consisting of Sweden, Norway, Denmark Finland and Iceland, because of its similarities in culture, language and tradition. Could Germany and the Netherlands also be a part of this Nordic Nation, or for example form a economic and monetary union with the Nordic Nation?

As I said earlier I do believe that the smaller nations must come together and form bigger states to be able to stay sovereign and independent in the more and more globalized world. Exactly how these nations will take form and how big they will be – only the future can tell.

Getting rid of the current financial order with its interest policy will be a huge change and challenge to implement for Europe. Do you have any hope this change can be implemented smoothly and orderly? Or will a period of turbulence and economic crises be necessary?

I do believe that economic crisis is necessary. It must become worse before it gets better. The bottom must be hit before we can reach for new heights. It is important to understand that no conservative change can solve fundamental problem. Of our political points none can be implemented n a slow pace, one at a time, because they are connected to each another, as in a chain. It all fits together. A total revolution of the peoples mindset is necessary, where we go away from capitalism/communism into nationalism.

Finally, we are interested in NRM’s view on religion and spirituality. How do you view the roles of Christianity and the ancient European religions?

We are a non-religious organization that has a positive attitude towards freedom of religion both among our members of today and in the future Nordic nation once we are in power. We do recognize the need for spirituality and believe that something more than just materialism must be available for the people, but my personal belief is that National Socialism serves this need well, without the gods or the religious beliefs.

If we look at things historically I do think that Christianity is one of many things to blame for the situation we are in today and that things would have looked very much different if our people held on to the old ways. Christianity was never a religion for the Nordic people and therefore they have abandoned it and moved on to embrace materialism, trying to fill the spiritual void of today. With that being said, we have Christian members in our organization and I do respect their personal beliefs – however it does not change the facts from the past.

Is in Nederland een culturele revolutie gaande?

1

De rellen in Hoorn leverden een krachtig beeld op: tientallen politieagenten in een cirkel rond het standbeeld van Jan Pieterszoon Coen. Het vizier neergeklapt, de wapenstok in de aanslag. De boodschap is duidelijk: niemand komt met zijn handen aan dit monument. Nu zou de bescherming van onze historische monumenten vanzelfsprekend moeten zijn, maar de BLM-rellen hebben aangetoond dat dit lang niet meer zeker is. In steden als Londen en New Jersey konden horden zwarten en links-extremisten het ene na het andere standbeeld neerhalen, zonder dat de autoriteiten hen een strobreed in de weg legden. Aan macht en mogelijkheden ontbreekt het de politie niet in deze landen, dus de enig mogelijke uitleg is dat de standbeelden zijn neergehaald, omdat de autoriteiten toestonden dat ze werden neergehaald.

In Hoorn is de aanval wel afgeslagen. BLM heeft geen tastbaar resultaat bereikt en ook in de beeldvorming hebben zij verloren. De politie verklaarde dat BLM messen en stokken had meegenomen. De demonstranten gooiden met stenen en moesten uiteindelijk met geweld verdreven worden. Twaalf demonstranten werden aangehouden. Kortom, de berichtgeving toont aan dat we van doen hebben met gewelddadig gespuis.

De vraag of BLM na deze slag gaat doodbloeden zou naïef zijn. De onderliggende links-extremistische ideologie heeft geschiedenis die ver teruggaat en steeds weer opduikt in tijden van nationale verzwakking, zoals door oorlog, of in ons geval door massa-immigratie.

Wat er de komende maanden gaat gebeuren, is hetgeen dat wij als blanken toestaan. Als we afgaan op onze bestuurders ziet het er niet best uit. Burgemeester van Hoorn Jan Nieuwenburg (PvdA) zei na de rellen dat het standbeeld van Jan Pieterszoon Coen aanleiding is voor “een discussie over goed en kwaad”. Hij zei ook: “Als mensen het beeld weg willen hebben zijn daar democratische middelen voor”. Met deze uitspraken bevestigt de burgemeester van Hoorn in feite de BLM-uitgangspunten: over historische gebeurtenissen en personen is een moreel oordeel nodig. De mogelijkheid dat het beeld wordt weggehaald ligt open. Democratische middelen (lees: BLM-demonstraties) om dat doel te bereiken zijn welkom.

Hij is niet de enige bestuurder die zo toegeeflijk reageert. Burgemeester van Eindhoven John Jorritsma (VVD) instrueerde de politie zelfs om BLM met zachte hand te benaderen. Dit is overigens dezelfde burgemeester die vorig jaar een Pegida-demonstratie verbood. De premier liet zijn steun aan BLM blijken door zich negatief uit te laten over de Zwarte Piettraditie, zogenaamd omdat hij geraakt werd door de emoties van een zwart kind.

Met deze aanmoedigingen zal BLM zich gesterkt voelen om door te gaan. Als zij de komende maanden hun acties opvoeren, zullen we bij onze bestuurders een versterkte vorm terugzien van hun huidige reacties. Bestuurders die met elkaar wedijveren om zwarten te paaien, misschien gaat er zelfs wel één op zijn knieën. Maximale coulance voor geweld door zwarten. De politie openlijk afvallen na incidenten. Meer en meer anti-blanke uitlatingen. BLM zal steeds meer eisen, bestuurders zullen steeds dieper buigen. Als deze spiraal eenmaal op gang komt, is er geen weg meer terug. 

Op enig moment zal een tegenbeweging ontstaan. Zwarte levens doen ertoe, omdat zij het instrument zijn van de blanke bewustwording:

BLM vertelt blanken wie en wat zij zijn: blanken.

BLM stelt onmogelijke eisen, waardoor blanken gedwongen worden tot een assertief “nee”.

BLM heeft een alles-of-nietsopstelling, waardoor zij blanken naar rechts drijven.

BLM-agressie maakt duidelijk welke bestuurders slap en hypocriet zijn.

BLM brengt door hun openlijke vijandigheid blanken samen.

Voor veel blanken zal het beginnen te dagen dat zij niet vertegenwoordigd zijn als groep. Dat de bestuurders die zij hebben gekozen of voor hen zijn aangesteld meer bezig zijn met de belangen van zwarten of andere minderheden, dan met de belangen van blanken. Als gevolg hiervan zullen blanken naar hun eigen identiteitspolitiek gaan verlangen. Zij zullen eisen dat hun bestuurders het voor hen opnemen. Te beginnen met het aanduiden van blanken als een aparte groep, met eigen belangen. 

Voor nu gaat het een hete zomer worden. Op de langere termijn is de enige culturele revolutie die ons staat te wachten de opkomst van de blanke identiteitspolitiek.

Slapende honden wakker maken

1

Ik weet niet hoe het met u als lezer zit, maar ik heb de afgelopen dagen met stijgende verbazing gekeken naar de discussie rondom de uitspraken van Johan Derksen in het tv-voetbalprogramma Veronica Inside. Nu wil ik hier niet ingaan op de uitspraken zelf of de aanklachten die het opleverde. Voor wie in dit onderwerp is geïnteresseerd verwijs ik naar een recent artikel van mijn hand over het opgelaaide BLM-fenomeen (zie white lives matter).

Mijn verbazing hangt met iets anders samen. Het gaat om het publiek dat de liberaal-progressieve gevestigde orde opschudt, door specifiek Derksen en dit programma als doelwit te nemen. Ergens moeten de liberaal-progressieven al lang blij zijn met de plaats waar veel VI-kijkers zich bevinden: een publiek dat in politieke zin volledig in slaap is gesust, en zich nog slechts bezighoudt met het brood-en-spelen van het moderne voetbal. Met als komische onderlaag dat het voetbal in Nederland door maatregelen omtrent Covid-19 al maanden stil ligt, en er nauwelijks wat te bespreken valt.

Echter, het is juist dit in slaap gevallen publiek dat de anti-racisme-kruisvaarders opschudt door hun pijlen op Derksen te richten voor niets meer dan een grap! Is dit vanuit een propagandistisch oogpunt niet een kolossale vergissing, of zoals de titel stelt: maken zij geen slapende honden wakker?

Ik ben van mening dat zij een behoorlijke fout hebben begaan, maar de beweegredenen van de liberaal-progressieve garde laten zich vrij goed raden. De televisie kan beschouwd worden als hèt medium waarmee de gevestigde politieke mening richting naar het publiek wordt gestraald. Het effect van dit medium wint aan kracht als de uitgestraalde mening monotoon is, ofwel dat er zich geen afwijkende stemmen bevinden op een van de te bezoeken kanalen. Het is precies de zijstap van Derksen die met een flauwe grap de monotone politieke inhoud van het medium doorbreekt. De anti-racisme gelederen, gesterkt door de gecreëerde hype rondom Black Lives Matter in het Westen, surft graag mee op het momentum door een aanval te openen op de afwijkende meningen, hoe impliciet deze ook uitgedrukt worden.

Want is Derksen nu zo’n anti-liberale ideoloog op de buis? Absoluut niet, hij lijkt slechts vraagtekens te zetten bij de excessen van het progressieve gedachtegoed. Hij bekritiseert slechts de snelheid van het progressieve proces, hij pleit niet voor een andere politieke richting. Exact ditzelfde proces heeft zich al eerder voorgedaan, toen tafelgenoot René van der Gijp als reactie op Vlaams nieuws een pruik opzette en als Renate door het leven wilde gaan, en op deze wijze de draak stak met transgenderisme (zie YouTube). Ook toen ontstond er veel ophef over wat uiteindelijk niet meer dan een grap was, een lichte kritiek op de meest opzichtige uitspattingen van het progressivisme. Maar juist dit is al hetgeen waarmee zij hun nauwe taak als entertainers te buiten gaan, en de monotone boodschap van de televisie weten te verstoren.

Of de aanval van de liberaal-progressieve garde op VI als programma zal slagen is uiteraard maar de vraag. In eerste instantie lijkt de ophef vooral goede zaken op te leveren voor VI zelf: het leidt tot kijkcijferrecords tijdens een periode waarin het Nederlandse voetbal al een tijdje stil ligt [1]. Ook lijkt Derksen het adagium ‘cuck nooit’ na te streven door geen excuses aan te bieden en zijn rug recht te houden, wat op de lange termijn tot de beste uitkomst voor hem zal leiden. Wat dit betreft is de houding van Derksen een voorbeeld voor iedere (volks-)nationalist.

Ook ontbreekt het in de sociale media niet aan steunbetuigingen. Juist hier bevindt zich ook het probleem voor de gevestigde orde: de aanwezigheid van het internet. Het internet bewijst zich al jaren als de plaats waar andere meningen -hoe gematigd of radicaal die ook mogen wezen- geëtaleerd kunnen worden, zij het in een anonieme setting zoals door ondergetekende. Natuurlijk probeert de gevestigde orde ook hier inbreuk op te maken door het censureren van sociale media, zoekresultaten op Google te verdoezelen et cetera. Echter, onze tegenstander slaagt er niet in te verbergen dat er wel degelijk andere meningen zijn rondom alle politieke kwesties van de dag. Tegelijk maakt deze tegenstander een slapend publiek wakker omtrent relevante politieke kwesties door de laatste restjes aan kritiek op de televisie genadeloos aan te vallen.

Tussen alle ‘anti-racisme’-demonstraties, beeldenstormen en grappenpolitie door toont volksnationalisme een radicaal andere visie. Je mag trots wezen op je volk, afkomst en geschiedenis, en kan je rug recht houden tegenover de garde die beweert dat eerder genoemde zaken tot schaamte zouden moeten leiden. Daarnaast is het een aanrader om je kabel door te knippen/je abonnement op te zeggen, en de televisie het raam uit te gooien. Het zal zowel je mentale welzijn als je bloeddruk goed doen, kan ik je uit eigen ervaring vertellen.

Marcus

[1]:     https://www.ad.nl/show/kijkcijferrecord-voor-vi-over-racisme-rel-johan-derksen-heeft-totaal-geen-spijt~a76f4a40/

De multiculturele samenleving kan niet zonder coronamaatregelen

0

Het RIVM is niet meer dan een politiek instrument

Voorlopig kunnen we evenementen vergeten zegt het RIVM. Jaap van Dissel, hoofd van het RIVM, is zo daarover zo stellig, dat het lijkt alsof hij zelf dat besluit mag maken. Wat hem betreft komen de evenementen “helemaal achteraan”, al is de vraag waar hij dat op baseert. Niet op de corona-cijfers in ieder geval, want het aantal gevallen daalt gestaag. Inmiddels weten we ook dat gedurende dit griepseizoen net zoveel mensen zijn overleden als gedurende het laatste griepseizoen.

Nog een aanwijzing dat het corona-beleid rammelt is dat de maatregelen niet consistent zijn. Volgens het RIVM is een intercontinentale vlucht met honderden andere reizigers maken wel veilig, maar een festival in de open lucht niet. Vliegtuigen verversen namelijk elke drie minuten hun cabinelucht, zegt Van Dissel. Is de airco van een vliegtuig veiliger dan de zeebries tijdens Oerol? Heeft hij zich aanvullend afgevraagd hoe corona in de eerste plaats in ons land is terecht gekomen? Niet met de kamelen over de zijderoute voor zover bekend. Kan hij werkelijk uitsluiten dat de reizigers die uit China en Italië terugkwamen tijdens hun vlucht niemand hebben besmet, maar wel daarna wel honderden anderen in de kroeg? Bestaan ze werkelijk: deeltijd ‘superspreaders’? Jaap van Dissel lijkt te denken van wel.

Dan een ander bericht: Afgelopen week is het proces begonnen tegen de zes verdachten die een aanslag wilden plegen op de Gay Parade in Amsterdam. Hardi N. wilde met kalasjnikovs en bommen zoveel mogelijk bezoekers doden. Hij had al 100 kilogram kunstmest gekocht, kennelijk bedoeld als grondstof voor een bom. De wapens had hij gekocht van een undercover agent, waardoor de bende kon worden opgerold. Nederland lijkt te zijn ontsnapt aan een omvangrijke terreuraanslag.

Nu is de Gay Parade in Amsterdam eigenlijk niet goed te beveiligen, omdat in deze stad massa’s niet-blanken verblijven met vijandige bedoelingen. De overheid had aan de homobeweging kunnen uitleggen dat hun jaarlijkse feestje niet meer kan doorgaan, omdat dezelfde overheid een islamitisch terreurprobleem heeft binnengehaald. Dat zal even schrikken zijn, want de homobeweging is juist erg voor diversiteit. Zij hadden alleen nooit gedacht dat mensen die in hun eigen land homo’s van de daken werpen, nog net zo moorddadig zijn als zij naar ons land komen. Maar toen was daar de corona-epidemie.

Het verhaal veranderde: niet het gevaar van islamitisch terrorisme maakt bezoek aan evenementen een risico, maar de kans om de griep op te lopen. Er zijn vast mensen die het geloven, het bedrijfsleven wordt gedwongen te doen alsof zij het geloven. De huidige corona maatregelen hebben echter niets met de volksgezondheid te maken. Het zijn instrumenten van sociale controle, specifiek bedoeld om de spanningen van de multiculturele maatschappij te ondervangen. Ondertussen verliest het RIVM aanzien met haar niet onderbouwde, inconsistente beleid. Ze mogen wel oppassen, dit is dezelfde partij die straks een coronavaccin moet promoten. Ooit zal Jaap van Dissel in een interview of later in zijn memoires toegeven dat hij “vanaf het hoogste niveau” te horen kreeg dat hij het “meest defensieve scenario” moest hanteren.

Oerol, Pinkpop, alle andere muziekfestivals en talloze culturele evenementen zijn opgeofferd omdat uw overheid niet meer de veiligheid kan garanderen. Ze zeggen er alleen niet bij dat het een gevolg is van rampzalig immigratiebeleid. Ze zeggen dat het voor uw eigen bestwil is. Net zoals bij de diversiteit zelf.

Volksnationalisme en Zuid-Afrika (Deel 5)

0

In het voorgaande deel hebben we een blik geworpen op de geschiedenis van Natalia, de Boerenrepubliek die het slechts kort uitgehouden heeft. Het huidige deel zal ingaan op het onstaan en de vroege geschiedenis van de bekendste Boerenrepublieken, de Oranje Vrijstaat en de Transvaalrepubliek.

Orange River Sovereignty

Na de annexatie van Natal door de Britten in mei 1843 trok een meerderheid van de Afrikaners in Natal voorbij deze grenzen, en daarmee ook voorbij Britse jurisdictie. Zij streken over het algemeen neer in twee gebieden. Het ene gebied, later bekend onder de naam Oranje-Vrijstaat, strekte van de Oranjerivier aan zuidzijde tot de Vaalrivier aan de noordzijde. In de jaren 1840-1850 was het gebied nog niet op deze wijze gecentraliseerd, en bestond het uit meerdere districten, zoals te zien is in afbeelding 1.

Afbeelding 1: De Oranje-Vrijstaat, haar districten en veranderende grenzen gedurende de 19e eeuw. [A1]

Dit was het eerste gebied waar de Afrikaners tijdens de Grote Trek (zie deel 3) in terechtkwamen in 1836, en waar zij in de jaren daarvóór al vaker met hun vee de Oranjerivier overgestoken waren om hun vee te laten grazen. Zij waren echter bij aankomst niet de enigen in het gebied: in deel 3 werd beschreven hoe zij slaags raakten met de Matabele, en dezen naar het noorden wisten te verdrijven. Naast de Matabele was er een andere groep die vanuit de Kaapkolonie vertrokken was: de Griqua, beter bekend als kleurlingen. ‘Kleurling’ werd (en wordt) gebruikt als verzamelterm voor een vrij diverse groep, die op vrijwel dezelfde wijze ontstond als de mestizo’s in Zuid-Amerika. In de vroege jaren van de Kaapkolonie was er een behoorlijk overschot aan mannen in de VOC-gelederen. Sommigen namen lokale Khoisanvrouwen, waaruit een Europees-Afrikaanse mengeling ontstond die ‘kleurling’ als overkoepelende term tot gevolg had. Deze groep, die zich niet thuis voelde tussen de Afrikaners of de Khoisan, trok zelf voorbij de Oranjerivier, en streek neer rondom Philippolis, wat een plaats was waar de Britse missionarissen zendingswerk verrichtten. Het beschreven gevoel van ‘anders zijn’ dan andere groepen is iets dat de kleurlingen in de verdere geschiedenis blijft onderscheiden van blank en zwart, tot op de dag van vandaag.

Zij hebben ook meerdere republieken gesticht, die slechts korte tijd bestonden, door Britse of Afrikaner toedoen. Het gebied rondom Philippolis stond bekend als Adam Koksland, vernoemd naar Adam Kok (verrassing), de patriarch van de leidende familie onder de kleurlingen. Toen de Voortrekkers in grote aantallen voorbij de Oranjerivier trokken in 1836, ontstonden er Afrikaner nederzettingen in dit gebied (in afbeelding 1 met horizontale strepen aangegeven), wat al snel leidde tot spanning tussen de twee groepen. In 1845 komt er nog meer druk op de ketel, afkomstig van een derde speler: het Verenigd Koninkrijk.

Na de conflicten met de Afrikaners in Natal in 1843 keken deze met argusogen naar Afrikaner bezigheden. Zij gebruikten de spanning tussen Afrikaners en kleurlingen door in 1845 de hand uit te reiken naar de kleurlingen, en om een protectoraat uit te roepen over Transoranje, een andere naam voor wat later de Oranje-Vrijstaat zou worden [1]. Op 3 februari 1848 werd het gehele gebied officieel geannexeerd door de Britten, vooral door toedoen van Harry Smith, gouverneur van de Kaapkolonie. De Afrikaners die zich in het noordelijke deel van de Orange River Sovereignty bevonden, vroegen al snel om hulp van voorbij de Vaalrivier.

Hulp kwam in de vorm van Andries Pretorius, de Voortrekker die ook een leidende rol had in de slag bij Bloedrivier en de daarop volgende boerenrepubliek Natalia. De inval was in zijn vroege stadium een succes: de Afrikaners slaagden erin Winburg en Bloemfontein te bezetten en de Britse magistraat te verjagen. De Britten haalden versterkingen uit andere delen van hun imperium, en versloegen de Afrikaners op 29 augustus 1848 in de slag van Boomplaats, vlakbij de Oranjerivier [2]. Andries Pretorius, die nu een premie op zijn hoofd had door de Britten, trok zich met zijn manschappen terug tot voorbij de Vaalrivier. De Orange River Sovereignty was voor nu veilig.

Stichting van Oranje-Vrijstaat en Transvaalrepubliek

De Britten hadden de slag gewonnen, maar waren niet optimistisch gestemd over het conflict in het algemeen. De Britten waren in hun koloniale doen en laten op de wereld zeer afhankelijk van hun uitermate sterke vloot. Dit zorgde ervoor dat zij een goede greep hadden op kustgebieden, waar dan ook ter wereld. Wanneer gebieden zich verder landinwaarts bevonden, werd deze greep zwakker. Dit was zeker het geval voor de Orange River Sovereignty – een gebied zonder kuststreek -, om nog maar te zwijgen over de Transvaal, wat nog verder landinwaarts lag. Waar zij in Natal door de haven van Durban in staat waren om een goede basis te leggen voor de overname van het gebied, was dit niet zo in deze situatie. De militaire aanwezigheid in het gebied bestond uit zo’n 70 manschappen, wat verklaarde waarom Pretorius hen zo gemakkelijk overrompelde en de hoofdplaatsen in kon nemen. Daarnaast was er ook een zwarte stam die aan oostelijke zijde voor onrust zorgde: de Basotho. De conflicten die hier veroorzaakt werden wogen zwaar op de toch al dun bezette Britse aanwezigheid, los van de Afrikaners.

De Britten hadden hun heerschappij uitgesproken, maar deze vasthouden zou een heel ander verhaal zijn. Door een wisseling van de wacht in het Engelse koloniale ministerie, vooral door de invloed van Henry Grey, draaide de beleidsvoering omtrent de Afrikanerkwestie volledig om [3]. Dit was zoals beschreven deels een stukje realpolitik om eventuele internationale blunders te voorkomen, maar het heeft aan de grondslag gelegen van het ontstaan van de twee bekendste boerenrepublieken.

Afbeelding 2: Vlag van de Zuid-Afrikaanse Republiek, ofwel Transvaal. Het is opnieuw duidelijk waar de inspiratie voor deze vlag opgedaan is. [A2]

Het eerste gebied waarin de Afrikaners officieel los kwamen te staan van de Britten was de Zuid-Afrikaanse Republiek, ook bekend onder de naam Transvaal/Transvaalrepubliek. De Britten hadden dit gebied nooit militair bezet, en hun claim kwam definitief ten einde bij de Zandrivierconventie op 17 januari 1852. De voor de Britten vogelvrije Andries Pretorius tekende de overeenkomst met de Britten aan Afrikaner zijde, waarmee ook een eind kwam aan zijn vogelvrije status. Het zou de laatste grote prestatie van Pretorius zijn: kort daarop kelderde zijn gezondheid en overleed hij in juli 1853.

De onafhankelijkheid van de Oranje-Vrijstaat liet niet lang op zich wachten: de Bloemfonteinconventie werd getekend op 23 februari 1854. Echter loste dit vanaf Afrikaner zijde slechts het Britse probleem op, en bleven er nog anderen over. Het conflict met de Basotho laaide in de volgende jaren weer op, omdat de grenzen aan de oostzijde van de Oranje-Vrijstaat niet vastgesteld waren. Dit leverde onenigheid op tussen de Basotho en de Afrikaners over waar deze grens zich daadwerkelijk bevond.

Aanloop naar burgeroorlog

Daarnaast kwam een mogelijk gevaar voor de Oranje-Vrijstaat uit een andere, vrij onwaarschijnlijke hoek: de Transvaalrepubliek. De Britten hadden voor het bijeenroepen van de Bloemfonteinconventie gepoogd de Oranje-Vrijstaat over te dragen aan Andries Pretorius. Het bericht dat naar Pretorius gestuurd werd kwam helaas enkele dagen na diens dood aan, hetgeen een dergelijke regeling bemoeilijkt. Echter zag Marthinus Wessel Pretorius, oudste zoon van Andries Pretorius, een kans tot de vereniging van de Boerenrepublieken.

Marthinus Wessel Pretorius werd in 1857 gekozen tot voorzitter van de uitvoerende raad van de Transvaalrepubliek. In het vorige deel is kort ingegaan op de bestuursvorm die de jonge Boerenrepublieken kennen, waarin geen officieel staatshoofd bestond. Pretorius jr. was hetgeen dat hier het dichtst bij zat, kort gezegd. Hij wist van het Britse aanbod af, en vond dat hij deze van zijn vader kon erven, wat hem leider van zowel de Oranje-Vrijstaat als de Transvaalrepubliek zou maken [4]. Deze werden door de volksraad van de Vrijstaat verworpen, waarna het twee jaar rustig bleef.

Deze rustige jaren kwamen ter einde omdat Pretorius in 1859 tot president van de Oranje-Vrijstaat was verkozen, bovenop zijn leidende rol in de Transvaal. Hij hield deze overlappende posities een half jaar vast, waarbij hij in de Vrijstaat verbleef om een poging te doen de republieken samen te smelten. Het bleek onvoldoende: in afwezigheid van Pretorius stemde de Transvaler volksraad in met een wet die ervoor zorgde dat de leider van de Transvaal geen andere posities kan houden. Dit betekende voor Pretorius dat hij moest kiezen, en zijn verblijf in de Vrijstaat betekende dat zijn positie in de Transvaal verviel [5].

Het probleem ontstond toen Stephanus Schoeman, commandant-generaal van de Transvaal, naast deze wijziging nog veel verder wilde gaan qua staatshervorming. Zijn wens was om de volksraad af te schaffen en de macht bij de uitvoerende raad te leggen. Dit leek veel Afrikaners, inclusief een 35-jarige Paul Kruger, geen goed idee, maar Schoeman had als voornaamste militaire leider veel invloed in de republiek. Toch keerde de politieke sfeer tegen hem: de volksraad ontsloeg hem als commandant-generaal, en wilde dat hij terecht stond voor een speciale rechtbank. Schoeman zag de bui hangen, en probeerde een leger op de been te brengen.

Er speelde ook een kwestie van religieuze aard in de Transvaal, die in dit geval door de politieke kwestie heen gewoven werd. Zoals al eerder in deze reeks aangegeven waren (en zijn) de Afrikaners zwaar gelovig, in calvinistische traditie. De Nederduits Hervormde Kerk werd in 1857 de staatskerk van de Transvaal: een begrijpelijke zet wanneer alle Afrikaners onder deze denominatie vallen. Echter houdt men binnen het protestantisme erg van afscheidingen, en dit is niet anders in Zuid-Afrika, waar in 1859 de Christelijk-Gereformeerde Kerk afsplitste van de Hervormden. Een van de vroege overstappers was Paul Kruger, en dit resulteerde in een beweegreden onder Schoeman en zijn volgers om andere Afrikaners te rekruteren voor hun zijde. Zij beweerden dat Kruger de Christelijk-Gereformeerde kerk als staatskerk wilde installeren, en de Hervormden opzij te schuiven. Die wens was er niet, maar het hielp bij de rekrutering [6].

De twee kampen raakten tweemaal slaags, in 1963 en 1964, wat beide keren tot een nederlaag van Schoeman leidde. De wil om een grootschalige burgeroorlog te voeren leek aan beide kanten afwezig te zijn, en door bemiddeling van Marthinus Pretorius wordt een definitief staakt-het-vuren overeen gekomen [7]. De status quo voor wat betreft de bestuursvorm van de Transvaal bleef intact, en Schoeman werd verbannen na schuldig te zijn bevonden van rebellie. Wellicht is de term ‘burgeroorlog’ wat overdreven voor een conflict waarbij in totaal nog geen 15 doden zijn gevallen, maar het is vrij unaniem de boeken ingegaan als burgeroorlog, dus noem ik het ook zo.

Opmars van Paul Kruger

De ‘burgeroorlog’ in de Transvaal had ook als gevolg dat Paul Kruger een gevestigde naam werd onder de Afrikaners. Na het staakt-het-vuren werd hij herkozen als commandant-generaal, en hij bleef een prominente stem binnen de Afrikaner gemeenschap voor de rest van zijn leven. Zowel in dit artikel als in volgende artikelen over de Afrikaners put ik veel uit zijn memoires, uitgebracht in 1902 en hier verkrijgbaar.

Afbeelding 3: Een jonge Kruger [A3]

Krugers memoires doen je realiseren dat beschouwingen op de geschiedenis als deze niet echt recht doen aan de Zuid-Afrikaanse situatie. Dan bedoel ik het volgende: in deze reeks behandel ik vooral het verloop van de Afrikaner geschiedenis, en hoe deze zich verhoudt tot andere groepen, ofwel de geschiedenis van mens tegen mens, volk tegen volk. Kruger doet je beseffen dat het Zuid-Afrika van de vroege 19e eeuw een absolute wildernis is: vooral het vroege deel van het boek staat vol met verhalen over het strijden tegen de wildernis. Of het nu je eerste leeuw doodschieten is op veertienjarige leeftijd, of op de vlucht moeten slaan voor een woeste olifant, of je duim moet amputeren door een ontploffend geweer bij een neushoornjacht: het schetst een beeld van een ongerepte wildernis dat heel ver af ligt van de Nederlander in de 21e eeuw. Het is een belangrijke onderliggende factor die niet vergeten moet worden tijdens een vertelling van de geschiedenis als deze. Ik raad het boek in ieder geval van harte aan, het werkt net zo goed in het avonturengenre als dat het een goede beschrijving van 19e-eeuwse Afrikaner geschiedenis is, het gaat niet vervelen!

Conclusie

Vanaf 1854 staan zowel de Oranje-Vrijstaat als de Transvaal op vrije voet als verwante Boerenrepublieken. Ook lijken ze beide van een minder tijdelijke aard te zijn dan Natalia was. De Afrikaner geschiedenis belandt vanaf hier in een nieuwe fase, door het overlijden van de Voortrekkerleiders en het opstaan van anderen als Paul Kruger, en het einde van grote trektochten naar totaal onbekende oorden. Het toen nog wilde en voor de Afrikaners onbekende land zal verder verkend, bewerkt en iutgeplozen worden, wat ironisch genoeg aan de grondslag zal liggen van de twee conflicten met de Britten die de Afrikaners in een klap wereldberoemd zouden maken: de twee Boerenoorlogen. Zowel de oorlogen zelf als de aanloop naar deze conflicten zullen aan bod komen in het volgende artikel.

Marcus

Bibliografie

[1]    John Ormond Neville (1900): Boer and Britisher in South-Africa (Blz. 23)

[2]    https://af.wikipedia.org/wiki/Slag_van_Boomplaats

[3]    Zie 1 (Blz. 24)

[4]    The Memoirs of Paul Kruger (1902) (Blz. 69)

[5]    Zie 4 (Blz. 70)

[6]    Zie 4 (Blz. 75)

[7]    Zie 4 (Blz. 90)

Afbeeldingen

[A1]     https://digital.lib.sun.ac.za/handle/10019.2/345

[A2]    https://af.wikipedia.org/wiki/Zuid-Afrikaansche_Republiek#/media/Lêer:Flag_of_Transvaal.svg

[A3]    https://en.wikipedia.org/wiki/Paul_Kruger#/media/File:Kruger_c1852.jpg

White Lives Matter

0

Het spijt mij bij voorbaat voor de Engelse titel, maar deze uitzondering volgt op een uitzonderlijke situatie. Overigens past mijn spijtbetuiging bij een trend onder een aanzienlijk deel van de blanken, die vandaag de dag niets anders lijken te doen dan spijt betuigen. En waarvoor? Voor die ene drugsverslaafde crimineel die gestorven is aan de andere kant van de Atlantische oceaan? Welnee, de druk staat al decennialang op de etnische ketel in vrijwel alle blanke landen. Er is iets diepers gaande.

Massa-migratie is een gegeven, en een sine qua non voor raciale onrust, maar dat is niet het enige ingrediënt dat de protestgolf en de blanke schuldreactie veroorzaakte. Een volledig doorgeslagen globalisme met een Amerikanisering van de Europese cultuur, media en bedrijfsleven, met als gevolg dat Amerikaanse onrust moeiteloos overwaait naar Nederland en de rest van de wereld. Niet alleen de onrust, maar ook de specifieke terminologie waait over: de organisaties, de teksten op de plakkaten en de gescandeerde leuzen zijn overal precies hetzelfde. Er wordt vaak gevraagd waarom, maar de reden ligt volgens mij voor de hand: allochtonen (en hun hun blanke volgers) identificeren zich meer met hun etnische verwanten aan de andere kant van de wereld, dan met de mensen die in de buurt wonen, en dezelfde nationaliteit delen. Bloed en genen reiken verder dan een papiertje dat je tot staatsburger verklaart. Volksnationalisten weten en beamen dit, en veel mensen voelen dit instinctief aan, ook al zullen ze er minder expliciet voor uitkomen.

Maar laten we niet doen alsof er de laatste dagen slechts sprake is van ‘protesten’, ook al is dit wel de term die de gevestigde media er graag aan ophangt. De vernielingen, berovingen, vechtpartijen, brandstichtingen en moorden die bij deze protesten plaatsvonden, plaatsvinden en nog zullen plaatsvinden staan in schril contrast met een werkelijk ‘protest tegen (blank) politiegeweld’. Er is moeilijk omheen te draaien: het is een aanval op blanken op hun eigen grondgebied. Nederland, net als andere blanke landen, is een diep racistisch land in de beleving van de progressief-allochtoonse garde. Termen als white supremacy –uiteraard niet vertaald wanneer het in Nederland geuit wordt- passeren de revue.

Blanke suprematie in Nederland? Het land waar je als autochtone Nederlandse arbeider gerust een decennium kan wachten op een sociale huurwoning, omdat de vers ingevlogen diversiteit altijd voorrang heeft? Het land waar de universiteiten – in eerste instantie verantwoordelijk voor het opleiden van de eigen beroepsbevolking – broodnodige plekken weggeven aan niet-Europeanen, omdat zij de kas beter spekken? Het land waar een studiegroep als Erkenbrand, een van de weinige platforms die resoluut door de egalitaire bubbel heen prikken, met woorden en ideeën, maar volgens onze nationale inlichtingendienst in dezelfde risicocategorie valt als Islamitische Staat.

Nee, de blanken zijn hier de afgelopen decennia door het slijk gegaan voor de ‘migratie-achtergronders’, die ondanks de vermeende onderdrukking en benadeling alsnog onophoudelijk naar dit land migreren. Ondanks de nieuwe besmettelijke ziekte die hier door het land raast, waarvoor de autochtonen maandenlang in huis opgesloten zijn, banen zijn kwijtgeraakt en in sociaal isolement zijn beland. Wat is dat narratief snel opzij geschoven, trouwens. De media maakt de draai van 180 graden, en hoopt dat de gemiddelde kijker het langetermijngeheugen van een goudvis vertoont. Wellicht gaat ze nog gelijk krijgen ook.

Ik hoop in ieder geval voor de gemiddelde progressieve Amsterdammer dat COVID racisme net zo erg vindt als zij, en een dagje de andere kant op gekeken heeft. Tenminste, als je het net zo’n dreiging vindt als de media zelf de afgelopen maanden gepretendeerd hebben. Het voordeel van de massale bijeenkomsten die in Nederland en elders hebben plaatsgevonden is dat het nu twee kanten op kan met COVID: het aantal besmettingen explodeert onder de progressief-allochtoonse gelederen in de grote steden. Alsof ze in verlangen uitriepen: “I can’t breathe”. Of de explosie blijft uit, wat veel waarschijnlijker is, maar de hypocrisie open en bloot komt te liggen. Burgemeester Halsema en minister Grapperhaus hadden het in ieder geval niet over de besmettingsrisico’s.

Ik heb de progressief-allochtoonse gelederen al enkele keren genoemd. Het lijkt mij de meest gangbare term voor een vrij diverse (ha) groep, waarbij de verhouding tussen (blanke) progressieven en allochtonen varieert, afhankelijk van de locatie. In de VS is het niet-blanke aandeel aanzienlijk, zo ook in Amsterdam. Het fenomeen in mijn hoek van het land echter, in Groningen, was duidelijk anders, en (indien mogelijk) nog treuriger. Pak je spreekwoordelijke verrekijker en zoek de allochtonen:

Oplossing: de reden dat het handjevol allochtonen niet zichtbaar is op deze foto, komt omdat hen gevraagd was om vooraan te zitten. De progressieve blanken die gevraagd werden om hun plek op te geven deden het ook nog, gedwee als ze zijn.

Nu is de hamvraag: gaat deze onderdanigheid iets opleveren? Is dit de manier waarop de relatie tussen rassen ook maar in enig opzicht verbetert? Het antwoord is ja, als je de onderwerping van blanken aan niet-blanken in moreel, fysiek en financieel opzicht als een ‘verbetering’ ziet. Het is een koppige cyclus gebreken: niet-blanken veinzen benadeling, en blanken geven gelijk toe. Zonder enige merkbare weerstand, want de aantijging van racisme is in het Westen machtig genoeg om je baan of studie op de tocht te zetten.

Dit gebrek aan weerstand is er ook omdat de zogenaamde oppositie, wat door moet gaan voor ‘rechts’ in politiek Nederland, volledig meesurft op de onderliggende veronderstellingen die door hun tegenstanders worden aangedragen. In de aantijgingen van vermeend racisme beginnen hun argumentaties geheid als volgt: ‘Racisme is inderdaad slecht, maar…’ of ‘Links zijn de echte racisten, omdat ….’. ‘Rechts’ in politiek Nederland bouwt voort op liberale veronderstellingen die haar doel neerhalen en blanken hiermee benadelen. De politici, de commentatoren en ‘tweeps’ waar veel Nederlanders hun hoop op gevestigd hebben buigen net zo hard voor het spook van racisme als de gemiddelde progressief tegenwoordig letterlijk buigt voor de dichtstbijzijnde diversiteit.

In hun achterhoofd weten zij ook: dit houdt niet op, niet vanzelf. Je kan zo hard door de knieën gaan als je wilt, je kunt de niet-blanken nog zo veel financiële en materiële voordelen geven als je wilt, het zal niet genoeg zijn om hen tevreden te stellen. Volksnationalisme stelt het tegenovergestelde: blijf fier overeind staan, en laat hun –ismen als water van je afglijden. Blanken hoeven zichzelf niet in een onderdanige positie t.o.v. niet-blanken op te stellen. Sterker nog, blanken hoeven niet eens de egalitaire schijn op te houden die het liberalisme ons voorschrijft: als er geen functioneel verschil was tussen blanke en niet-blanke samenlevingen, zou er geen merkbaar verschil tussen deze zijn. Echter weten wij (en zij weten het ook) beter. Het enige dat het op dit moment bij Nederlanders ontbreekt is de wil tot verandering, het hervinden van en het trots zijn op de eigen identiteit waar onze voorouders geen moment aan herinnerd hoefden te worden. Wanneer de wil er is, en het besef bij Nederlanders doordringt dat blanken er toe doen (en dat is nog zeer zwak uitgedrukt!), is een omslag vanuit de huidige benarde situatie heel snel bewerkstelligd.

Marcus

Jared Taylor over de rellen naar aanleiding van de dood van George Floyd

1

Wat is uw oordeel over de zienswijze van Jared Taylor? Hoe kijkt u tegen de rellen aan in de VS? Laat het gerust weten in het reactieveld.

Een nieuwe serie met Ridder Erkenbrand (deel 29)

0

Het voorwoord kunt u hier vinden.

Deel 1 kunt u hier vinden.

Deel 2 kunt u hier vinden.

Deel 3 kunt u hier vinden.

Deel 4 kunt u hier vinden.

Deel 5 kunt u hier vinden.

Deel 6 kunt u hier vinden.

Deel 7 kunt u hier vinden.

Deel 8 kunt u hier vinden.

Deel 9 kunt u hier vinden.

Deel 10 kunt u hier vinden.

Deel 11 kunt u hier vinden.

Deel 12 kunt u hier vinden.

Deel 13 kunt u hier vinden.

Deel 14 kunt u hier vinden.

Deel 15 kunt u hier vinden.

Deel 16 kunt u hier vinden. 

Deel 17 kunt u hier vinden.

Deel 18 kunt u hier vinden.

Deel 19 kunt u hier vinden.

Deel 20 kunt u hier vinden.

Deel 21 kunt u hier vinden.

Deel 22 kunt u hier vinden.

Deel 23 kunt u hier vinden.

Deel 24 kunt u hier vinden.

Deel 25 kunt u hier vinden.

Deel 26 kunt u hier vinden.

Deel 27 kunt u hier vinden.

Deel 28 kunt u hier vinden.

Als liefhebber van transhumanistische verbouwingen van biologische lijven om de onberekenbare natuur aan te kunnen sturen, is het niet uitgesloten dat het omgekeerde geval van machines aangestuurd door biologische wezens die het concept mens tot uitdrukking brengen bij hem slecht in de smaak zullen vallen. Hoe dan ook, George brengt het mes in de aanslag tegen het door hem zozeer verfoeide archeofuturisme.

Week 30, binnenkort te lezen op www.erkenbrand.eu, van huistekenaar Kees van der Kei.

De NOS slaat de plank nog verder mis in Minneapolis

0

Enkele dagen publiceerde Erkenbrand al een artikel waarin werd toegelicht waarom de berichtgeving van de NOS hierover de plank volledig missloeg. Het dieptepunt bleek hiermee echter nog lang niet bereikt te zijn! De NOS publiceerde kort erna een artikel dat nog veel ernstiger was. Wederom hebben wellicht miljoenen Nederlandse nieuwsconsumenten, die een nieuwsbericht over dit ‘hot topic’ wellicht gretig tot zich nemen, onjuiste en incomplete informatie voorgeschoteld gekregen. Dit zal hieronder verder worden toegelicht.

Racisme?

Allereerst een kolossale fout die de volledige berichtgeving van alle media al diskwalificeert: er is niet de geringste aanwijzing dat hier sprake is van een racistisch incident. Laat dit eerst even op u inwerken. De media, maar bijvoorbeeld ook de burgemeester van Minneapolis, gaan hier voetstoots vanuit op grond van slechts een enkel feit: de agent was blank en het slachtoffer zwart. Dus is het racisme, anders heb je geen knuppel meer om op die verderfelijke blanken in te beuken. De mogelijkheid dat het hier slechts een inschattingsfout van de agent betrof wordt nimmer benoemd. Het feit dat hij ook geen racistische taal uitsloeg of dat er geen verleden van racistisch gedrag naar boven is gekomen evenmin. Er zijn geen zwarte, of zelfs maar blanke, collega’s opgestaan die zeggen dat hij vaker in de fout ging tegen zwarte arrestanten of zelfs maar blijk gaf van een anti-zwarte overtuiging. Hij werd omringd door getuigen waarvan een deel de arrestatie met camera’s heeft vastgelegd. Desondanks heeft hij willens en wetens een arrestant gedood omdat hij zo graag een zwart mens wilde doden, en dat voor het oog van de hele wereld? Dit is zo absurd dat ik zelfs van de NOS niet had verwacht dat ze het zonder meer zouden publiceren, maar dat deden ze wel. En niet alleen zij, maar alle media in de wereld behalve een klein handjevol obscure media dat voortdurend belaagd wordt door deugmensen.

Deze man is door de media veroordeeld en door het politiekorps zonder enige vorm van onderzoek ontslagen. Dit zuiver en alleen omdat hij blank was en het slachtoffer zwart. Bij geen enkele andere rasverhouding, denk aan een zwarte agent die een blanke man doodt, zou dit het geval zijn geweest. Onze media zijn voor het overgrote deel ronduit racistisch omdat ze aan blanken slechte eigenschappen toekennen die ze aan zwarten niet toekennen, zoals het vermogen om zich aan discriminatie schuldig te maken. Zelfs als het zo overduidelijk wordt gepresenteerd als nu ziet bijna niemand het.

Problematiek onder de zwarte bevolking

De NOS citeert Sara Polak, universiteir docent Amerikanistiek (UL).

“Een groot deel van de zwarte bevolking in Amerikaanse steden leeft al generaties lang in armoede. Met weinig kansen om vooruit te komen”, zegt Sara Polak, universitair docent Amerikanistiek (UL). “De systematische onderdrukking van zwarte mensen is een landelijk probleem. Daarom kan overal in de VS de vlam in de pan slaan.”

Het is wel degelijk een feit dat zwarten het in de VS slechter doen dan blanken. Ze zijn lager opgeleid en verdienen minder, hebben een kortere levensverwachting, zijn vaker dader of slachtoffer van criminaliteit, gebruiken vaker drugs en ze zijn minder goed vertegenwoordigd op topposities. Hierover publiceerde Erkenbrand eerder al een uitgebreid artikel.

Wie minder simplistisch denkt dan: ‘zwarten zijn gewoon mensen als blanken en als ze het slechter doen dan blanken is dat blanke onderdrukking’ zal tot een geheel andere conclusie komen. De zwarten hebben hun achterstandspositie aan zichzelf te wijten. Het begint al bij de geboorte, aangezien 80% van de zwarte kinderen buitenechtelijk wordt geboren. Eenouderschap, vrijwel altijd een gezin met alleen de moeder, is de norm onder zwarte gezinnen. Slechts een miniem percentage van de zwarte kinderen woont tot zijn volwassenheid bij beide biologische ouders. Zwarten stoppen ook vaker met school, zodat hun opleidingsniveau relatief laag is en daardoor verdienen ze later ook minder. Zwarten gaan ook veel eerder de criminaliteit in, waarbij zwarte slachtoffers ook nog eens oververtegenwoordigd zijn. Het is opmerkelijk dat deze agent nu zoveel ellende over zich uitgestort krijgt terwijl in 93% van de moordzaken met een zwart slachtoffer de dader eveneens deel uitmaakt van deze minderheid van 12% in de VS. De Black Lives Matter-beweging kan zich dan ook beter op hun eigen gemeenschap richten, maar je maakt je toch populairder door op blanken te hakken zeker aangezien die zo graag hun hoofd op het hakblok leggen.

Deze problemen worden niet veroorzaakt door een overschot aan huidpigment, de oorzaak ligt in miljoenen jaren evolutie. Zoals in dit artikel uitgebreid wordt toegelicht zal elke afgebakende groep mensen in de evolutie hun eigen kenmerken, inclusief een bepaald gemiddeld IQ, ontwikkelen. Het IQ van zwarten is gemiddeld lager dan dat van blanken, en die scoren weer lager dan bijvoorbeeld Japanners of Indiërs. Dat is ook te zien aan het maatschappelijke succes van deze groepen. Zwarten doen het, zoals reeds genoemd, notoir slecht. Aziaten daarentegen doen het gemiddeld weer beter dan blanken, maar omdat alleen blanken slecht kunnen zijn en Aziaten de raskaart zorgvuldig vermijden krijgen alleen blanken de schuld van problemen van zwarten. Welk mechanisme daaraan precies ten grondslag ligt wordt nimmer toegelicht, behalve met het noemen van misleidende cijfers zonder zorgvuldig te onderzoeken waarom die cijfers zijn zoals ze zijn.

Domme mensen doen vaker domme dingen, zoals kinderen verwekken zonder duurzame relatie en vaak op zeer jonge leeftijd, misdaden plegen die je maatschappelijke carrière nog tientallen jaren schaden, drugs gebruiken, met school stoppen en gezelschap van twijfelachtige figuren opzoeken. Meer voeten dan dit heeft het niet in de aarde. Zolang niemand dit echter durft te publiceren op een platform dat voldoende mensen trekt zullen de oorzaken van de problemen van zwarten altijd weer bij blanken worden gelegd. Dit maakt het alleen maar erger. Zwarten zullen zelf niet snel proberen hun positie te verbeteren als ze ervan overtuigd zijn dat ze gevangen zitten onder een racistisch plafond en vertegenwoordigers van de zwarte gemeenschap zullen niet trachten hun eigen gemeenschap tot de orde te roepen. Tot die tijd is het zinloos om te proberen de problemen op te lossen en het verklaart ook waarom het zo uitermate hardnekkig is. Geen enkele maatregel zal effect sorteren zolang het fundament onder de problematiek niet eerst benoemd wordt. Dat is geen olifant, maar een mammoet in de kamer! Desondanks weigeren mensen om die te zien.

Een ander citaat wil ik u niet onthouden:

Dit is het zoveelste voorbeeld van systematisch geweld tegen zwarten, zeggen boze actievoerders.

Dat systematische geweld heeft doorgaans zwarte daders, maar dat is dan vast ook de schuld van de blanken…

De demonstraties

Uiteraard gaan de zwarten, zorgvuldig opgestookt door zowel hun eigen burgemeester, de media, vertegenwoordigers van de zwarte gemeenschap en schuldbewuste blanken, de straat op. Dat er geen enkele aanwijzing is dat er sprake is van een racistisch incident houdt hen blijkbaar niet tegen. De ‘demonstranten’, zoals deze vandalen eufemistisch genoemd worden, hebben echter een buitengewoon opmerkelijke manier van demonstreren: zo steken ze auto’s in brand en en vernielen ze winkels nadat ze uiteraard eerst de inventaris ervan in veiligheid hebben gebracht. Dit zijn geen ideologisch bewogen demonstranten die trachten massaal een groot onrecht aan de kaak te stellen, maar ordinair straattuig dat van de gelegenheid gebruik maakt om te vernielen en te plunderen. Tenslotte hebben auto- of -winkeleigenaars part noch deel aan dit conflict. Dit doet denken aan de Rodney King-rellen, waarbij zwarten zich te buiten gingen aan een orgie van geweld waarbij ook talloze winkels van zwarten werden geplunderd. Met de beste wil van de wereld kan men geen sympathie opbrengen voor dit uitschot!

Van de NOS is echter geen spoor van een oordeel terug te vinden, integendeel. De NOS citeert Mitchell Esajas, die je kan omschrijven als een vertegenwoordiger van de zwarte gemeenschap1. Hij zegt:

“Het geweld dat je nu ziet, is eigenlijk niets anders dan wat mensen hebben geleerd van de Amerikaanse staat”, zegt Mitchell Esajas. Hij heeft contact met demonstranten in de VS en is mede-oprichter van The Black Archives, een archief rondom zwart erfgoed.

en

Tel daarbij op het hardnekkige probleem van buitensporige politiegeweld tegen minderheden en dan is het volgens Esajas niet vreemd dat het tot actie komt. “Het is een begrijpelijke en natuurlijke tegenreactie voor mensen die geen andere uitweg zien.”

Als blanken massaal zwarte wijken met de grond gelijk zouden maken, hun winkels zouden plunderen en hun auto’s in de fik zouden steken nadat een blanke arrestant onder de knie van een zwarte agent was overleden zou iedereen er schande van spreken. De zo zwaar onderdrukte zwarten worden hier niet eens moreel veroordeeld! Alsof hun ras ze vrijwaart van moraal en geweten. Dat is een van de meest racistische stellingen die je maar kan bedenken en de realiteit van de berichtgeving van de NOS.

Misleidende berichtgeving

Uiteraard grossiert de NOS weer in misleidende berichtgeving. Het is zelden noodzakelijk om ronduit te liegen om te kunnen misleiden, dat zal elke journalist, advocaat en politicus je kunnen vertellen.

Dat praat het geweld niet goed, maar verklaart wel waar het vandaan komt. “Historisch zijn zwarten van de ene vorm van onderdrukking in de andere overgegaan”, beargumenteert Polak. “Van de slavernij, naar de rassenscheiding, tot de huidige situatie waarin heel veel zwarte mannen al op jonge leeftijd terechtkomen in de gevangenis.”

De slavernij telt wel degelijk als onderdrukking van zwarten, daar kan geen twijfel over bestaan. Nu is deze alleen al ruim 150 jaar geleden afgeschaft. Ook bij de rassenscheiding kan er van systematische onderdrukking worden gesproken. In één adem, dus uitermate suggestief, wordt hier het feit naast gezet dat veel zwarte mannen op jonge leeftijd in de gevangenis komen. Dit is niet meer dan logisch, aangezien zwarten ook veel crimineler zijn. Daarnaast is criminaliteit in de zwarte gemeenschap een groot probleem, dus je zou verwachten dat de zwarten een krachtig politieoptreden verlangen om zo de veiligheid te vergroten. Veel zwarte slachtoffers van criminaliteit zijn slachtoffer van zwarte daders, zoals niet minder dan 93% van de moordslachtoffers. Als je ziet hoeveel zwarte criminelen er nog op straat lopen en hoeveel ellende die veroorzaken in zwarte gemeenschappen is het een gotspe om het relatief grotere percentage gedetineerden onder zwarten te zien als een teken van onderdrukking. Het is juist een teken dat criminaliteit binnen de zwarte gemeenschap wel degelijk aangepakt wordt en dat deze mensen niet zonder meer aan hun lot worden overgelaten.

Misschien moeten we maar eens voorstellen om zwarte criminelen direct terug op straat te laten. Einde onderdrukking en de zwarte gemeenschap zal floreren!

Ook blijkt uit onderzoek dat Amerikanen met een donkere huidskleur zwaardere straffen krijgen voor dezelfde misdaden.

Dit zou feitelijk correct kunnen zijn en aangezien ik niet de mogelijkheid heb dit voldoende zorgvuldig te valideren zal ik de schrijver hiervan het voordeel van de twijfel geven. De vraag hier is uiteraard eveneens: is er sprake van onderdrukking? Zo krijgen mannen ook veel hogere straffen dan vrouwen, ook als gecorrigeerd wordt voor zaken als een strafblad of leeftijd. Desondanks worden vrouwen niet als onderdrukkers gezien en mannen juist te allen tijde. Het zou hier kunnen dat rechters, die uiteraard zeer bekend zijn met het geweld en de misdaad in zwarte gemeenschappen, de daders van misdaden in die gemeenschap onbewust harder aanpakken. Bovendien betreft dit misdadigers. Vinden de zwarten dat ze onderdrukt worden omdat ze hun misdadigers wat langer opsluiten2? Zoiets zou immers geen effect moeten hebben op het eerlijke deel van de zwarte bevolking en slechts een klein effect op het misdadige gedeelte. Hoe dit kan verklaren waarom zwarten bijvoorbeeld minder verdienen, vaker crimineel zijn (!), vaker slachtoffer van criminaliteit zijn (!) of niet zelden in de tienerleeftijd kinderen hebben wordt uiteraard niet toegelicht. Dit is puur om aan te tonen dat blanken niet deugen en zwarten slachtoffer zijn.

De ongelijkheid is volgens Polak ook te zien op het gebied van onderwijs en de woningmarkt. “Doordat zwarte mensen met een prima inkomen geen gunstige hypotheek konden krijgen, waren ze aangewezen op de wijken waar de huizenprijzen lager waren. Zo is er in praktisch alle steden een rassenscheiding ontstaan, met zwarte en witte wijken.”

Hier wordt beweerd dat banken blijkbaar geen hypotheek verstrekken aan mensen die wel de inkomenstoets kunnen doorstaan maar wat te donker van huid zijn. Daar waar banken altijd van inhaligheid worden beschuldigd gebeurt hier precies het tegenovergestelde: ze zijn bereid winsten op te offeren zodat zwarten geen hypotheek kunnen krijgen, en daarbij wordt er blijkbaar ook vanuit gegaan dat ze die ook niet bij een andere bank kunnen krijgen anders zou er geen sprake zijn van een probleem. Nooit geweten dat de banken van de VS gezamenlijk in het geniep hebben afgesproken om zwarten geen hypotheek te verstrekken zodat ze in arme wijken moesten blijven wonen. Dat dit schandaal nog nooit aan het licht is gekomen terwijl iedereen het weet is een van de grootste mysteriën van de 21e eeuw!

De rassenscheiding wordt veeleer door iets heel anders veroorzaakt, en dat is de menselijke natuur. Mensen zoeken mensen uit die op hen lijken. Dit houdt niet in dat ze anderen haten, maar alleen dat ze een voorkeur voor de eigen groep hebben en dit is onder zwarten ook gewoon duidelijk zichtbaar. Er zijn muziekvormen zoals hiphop die direct vanuit de zwarte gemeenschap komen en die maar weinig blanke artiesten of luisteraars hebben. Het is onder zwarten niet ongebruikelijk elkaar met ‘brother’ of ‘sister’ aan te spreken en ze zijn ook de enigen die ongestraft het N-woord mogen gebruiken. Ook na politiegeweld zie je hoe sterk verbonden het zwarte deel van de bevolking is.

Progressieve propaganda ten spijt hebben mensen een voorkeur voor hun eigen kring. Zo segregeren wijken niet omdat de racistische blanken geen zwarten als buurtgenoten accepteren, maar omdat zowel de zwarten als de blanken de neiging hebben elkaar op te zoeken. Wat daarbij ook niet helpt is de hoge criminaliteit onder zwarten, zodat blanken een nog sterkere voorkeur voor blanke buurtgenoten krijgen. Er wordt ook nooit met een woord gerept over de verhouding tussen zwarten en ‘native Americans’ of Chinezen en latino’s. Daarnaast wordt niet toegelicht waarom deze segregatie eigenlijk een probleem is. Als blanken zulke wrede onderdrukkers zijn zou segregatie toch juist een positieve ontwikkeling zijn? Hier wordt gesuggereerd dat zwarten alleen tussen blanken succesvol kunnen zijn. Een uitermate racistisch standpunt dat hier merkwaardig genoeg van een zwarte activist-publicist afkomstig is.

Historicus en amerikanist Maarten Zwiers legt uit dat een tweet van president Trump gisteren nog eens olie op het vuur heeft gegooid. Daarin zei de president: “Als het plunderen start, begint het schieten”.

Trump is blijkbaar fout geweest met zijn uitspraak, hoewel er niets raars aan is om aan te dringen op een krachtig politie-ingrijpen als ongecontroleerde bendes relschoppers complete stadswijken tot oorlogsgebied maken. Hierin worden de ‘demonstranten’, oftewel gewoon dieven, vandalen en ander gespuis, afgebeeld als arme en zielige onderdrukten. In de VS hebben ze, net als hier, het volste recht om te demonstreren maar uiteraard niet het recht om winkels te vernielen en te plunderen en branden te stichten. Trump is blijkbaar een van de weinigen met een publieke functie die wel durft te roepen dat deze rellen in de kiem gesmoord moeten worden. Het zou de reputatie van de zwarte bevolking goed doen als ze allen rustig gingen slapen. Als ze echter artikelen zoals deze van de NOS zouden lezen staan ze morgen allemaal op de barricades! Het lijkt de NOS te ontgaan dat ze zelf olie op het vuur gooien door dit soort gedrag goed te praten en – zoals verderop zou blijken – zelfs te verheerlijken.

De klap op de vuurpijl

Wie had gedacht dat het dieptepunt hiermee wel bereikt zou zijn zit er echter naast. Zie onderstaand citaat:

“Martin Luther King was voor vreedzaam verzet, maar hij werd wel vermoord.”

Hij verzuimt te melden dat hij is vermoord door een blanke, maar dat weet toch iedereen. Hij is gedood door een eenling terwijl hier gesuggereerd wordt dat hij door ‘de blanken’ is gedood. Als hier Marokkanen misdaden plegen ‘moeten we ze niet allemaal over een kam scheren’ en ‘dat een paar rotte appels het voor de rest verpest’3. Ook een bekende moordenaar als Volkert van der Graaf, die om puur ideologische redenen Pim Fortuyn doodschoot, is geen vertegenwoordiger van links Nederland maar een eenling. Wie een zwarte opwerpt als voorbeeld voor zijn groep omdat hij een blanke heeft doodgeschoten is direct een racist en neemt geen weloverwogen standpunt in. Draai de rassen om en je mag je verhaal vertellen op de NOS.

Nou de ergste (ik heb het vetgedrukt zelf toegevoegd):

Esajas noemt de huidige onrust liever een opstand dan een rel. In zijn ogen is het een legitieme manier om in verzet te komen, zelfs als het leidt tot vernieling en brandstichting. “Panden kun je weer heropbouwen, maar mensenlevens kun je niet terugbrengen.”

Dus een zwarte activist, vertegenwoordiger van de zwarte gemeenschap in Nederland, vindt brandstichten en vernielen een legitieme manier om in verzet te komen tegen een systeem dat zwarten zou onderdrukken hoewel de slachtoffers van die vernielingen en brandstichtingen met het conflict niets van doen hebben. Dit terwijl deze onderdrukking een zuivere samenzweringstheorie is en de zwarten echt zelf schuld zijn aan hun eigen problemen. Daarnaast is er geen enkele aanwijzing dat hier sprake is van een racistisch incident.

Dat de NOS dit publiceert is werkelijk onbegrijpelijk. Dat niet meer mensen dat zien eveneens. We hebben nog veel werk te doen.

Jan de Scherprechter

1:    Ik concludeer dit op grond van zijn omschrijving op zijn website. Opmerkelijk is wel dat zijn lijst met publicaties leeg is.

2:    Het gequote artikel spreekt van zo’n 20% hogere straffen.

3:    In de grote steden betreft dit ‘paar rotte appels’ de helft van de Marokkaanse jongemannen.

De NOS slaat de plank mis in Minneapolis

2
https://www.facebook.com/ALLblacklives/ http://blacklivesmatter.com/guiding-principles/

De NOS komt met een bericht dat bijzonder typisch is voor de manier waarop ze nieuws brengen. Het zal u, lezer, niet zijn ontgaan dat een agent in Minneapolis met zijn knie in de nek van een arrestant drukte waardoor deze uiteindelijk kwam te overlijden. Gemiddeld komt het een aantal keer per dag voor dat iemand overlijdt aan politiegeweld, dus is het opmerkelijk dat de NOS deze zaak als nieuws brengt. Wie de NOS echter wat beter kent ziet hier een duidelijk patroon is: de agenten waren blank en de arrestant was zwart. Dat maakt het uiteraard nieuwswaardig! Juist de links-progressieve journalisten die vinden dat ras er in het geheel niet toe doet en slechts een pigmentcuriositeit is vinden dit raciale onderscheid ineens bijzonder belangrijk als een blank mens een zwart mens iets aandoet. Ik kan me in geen jaren een artikel herinneren waarbij ze het doden van een blanke man door een zwarte agent als nieuws brachten: blanke slachtoffers interesseert ze namelijk geen moer want dat aan de kaak stellen maakt de deugmens niet deugend en zeker niet met een zwarte dader!

Racisme?

Allereerst is het artikel doorregen met impliciete racismebeschuldigingen. De huidskleur van zowel de daders als het slachtoffer wordt meerdere malen benoemd, terwijl de NOS normaal juist enige terughoudendheid betracht bij het noemen van man en paard. Zo zal de NOS niet zonder meer melden dat 93% van alle zwarte moordslachtoffers ook een zwarte dader heeft. In dit specifieke geval, met blanke politiemannen, is ras ineens uitermate relevant. Waarom dat zo relevant is wordt echter niet vermeld. Er zijn geen racistische uitingen gedaan door de politie en er is geen enkele aanwijzing dat de knie in de nek werd geplaatst om zo een zwart slachtoffer voor het oog van een camera om zeep te helpen. De NOS gaat daar echter voetstoots vanuit. Dat is niet minder dan schandalig! De vraag is of zwarte agenten bij blanke arrestanten ook van racisme zouden worden beschuldigd. De huidige tijdgeest is echter dusdanig dat daar nimmer sprake van kan zijn: racisme is een probleem van blanken die zwarten onderdrukken. Zwarten zelf dragen niet in het minst schuld aan de problemen binnen hun eigen gemeenschap.

De burgemeester van Minneapolis aarzelt evenmin de raskaart te trekken. Ook hij heeft blijkbaar op magische wijze achterhaald dat de redenen van dit – wellicht ongeoorloofde – politieoptreden het doden van een onschuldige zwarte door racistische blanken is. Hij bazelt:

Zwart zijn in Amerika zou geen doodvonnis mogen zijn.

Ik meldde al dat 93% van de zwarte moordslachtoffers vermoord wordt door een zwarte dader, maar de enige gevallen die hier het nieuws halen zijn het bijzonder minieme aantal zwarten dat door blanke daders gedood wordt, in dit geval agenten. Het is volmaakt absurd om deze paar gevallen die verzuipen in een zee van zwarte daders op te voeren als patroon in plaats van als uitzondering. Je zou verwachten dat zo’n kolossale fout het achtuurjournaal zou bereiken, ware het niet dat dit eveneens door de NOS wordt geproduceerd. Miljoenen mensen worden zo op het verkeerde been gezet en gaan zich ongemakkelijk voelen over hun blankheid, hoewel ze zich ook tegenover zwarten veel beter gedragen dan n.b. zwarten.

De achterstandspositie

Over de achterstandspositie van zwarten schreef Erkenbrand al eerder. De zwarten verkeren inderdaad in een achterstandspositie en dat is gewoon eigen schuld dikke bult1. Zwarte meisjes – ze zijn vaak nog niet eens volwassen bij hun eerste kind! – laten zich door Jan en alleman copuleren zonder enige vorm van anticonceptie waarbij een ‘duurzame relatie’ of zelfs ‘trouwen’ volstrekt in onbruik is geraakt. Verdere overpeinzingen dan ‘lekker neuken’ lijken er niet aan te pas te komen. Onnodig te zeggen dat deze volstrekt onverantwoordelijke vaders-in-spe ook zwart zijn. De kinderen die deze derderangs ouders ter wereld brengen zijn voorbestemd om voor galg en rad op te groeien. Net als bij blanke kinderen is de kans om in de criminaliteit te belanden – hetzij als dader, hetzij als slachtoffer – vele malen groter bij kinderen die geboren worden zonder vader in beeld, als de moeder al weet wie het is. Het drugsgebruik onder zwarten is al net zo berucht als het (vuur)wapengeweld en dit verbetert hun positie bepaald niet. Schooluitval is ook een ernstig probleem en zwarten zijn relatief laag opgeleid en verdienen dus ook veel minder dan blanken.

Je zou verwachten dat blanke deugmensen, die deze problemen binnen de zwarte gemeenschap met lede ogen aanzien, zich in ferme bewoordingen tot de vertegenwoordigers van de zwarten zouden richten maar ze doen opmerkelijk genoeg precies het tegenovergestelde. Ze beschuldigen de blanken van de problemen waar zwarten zo onder gebukt gaan! In hun ogen zijn zwarten gewoon blanken met wat extra huidpigment, dus als ze het slechter doen dan blanken is dat automatisch de schuld van de blanken. Eenieder die zich in de materie heeft verdiept weet dat dit rasdogmatisme grote onzin is2. Het IQ van zwarten is een een stuk lager dan dat van blanken en blanken met een laag IQ ervaren grotendeels dezelfde problemen. Aziaten, met hun gemiddeld hogere IQ, laten de blanken juist weer achter zich maar dat is dan geen ‘yellow privilege’.

Kortom, de zwarten zijn zelf schuld aan hun problemen en dat is eenvoudig aan te tonen. Ze doen domme dingen en lijden daaronder, het is zo simpel als wat. De NOS wringt zich echter in de meest bizarre bochten om de schuld bij de bijzonder gretige blanken te leggen. Gezien de dominantie van de NOS in het medialandschap alsmede de anti-blanke tijdgeest worden zo miljoenen nieuwsconsumenten volledig op het verkeerde been gezet. Het ergste is echter nog wel dat de problemen binnen de zwarte gemeenschap zo niet opgelost worden. Zelfs een zwarte crackjunk wordt zo nog neergezet als slachtoffer van blanken, hoewel je met de beste wil van de wereld geen blanken kan aanwijzen die van hem een crackjunk gemaakt hebben.

Rassenscheiding een oplossing?

De zwarten hebben al vele decennia gelijke rechten en daarnaast nog eens privileges zoals ‘affirmative action’ en blanke schuldmensen die bijvoorbeeld specifiek een zwarte vicepresidentskandidaat willen3 doen daar nog een schepje bovenop. Zwarten worden dus eerder voorgetrokken dan onderdrukt. Het lukt ze echter niet het blanke juk van zich af te werpen en hetzelfde niveau voor wat betreft inkomen, opleidingsniveau, gezondheid, criminaliteit etc. te bereiken. Het wordt eerder erger dan beter!

Je zou dus verwachten dat degenen die de zwarten daadwerkelijk willen emanciperen een bijzonder voor de hand liggende oplossing aanreiken: rassenscheiding! Door die vreselijke, racistische, onderdrukkende en intolerante blanken uit zwarte gemeenschappen te verwijderen moet het de zwarten in korte tijd voor de wind gaan! Het is opmerkelijk dat deze eenvoudige en rechtvaardige oplossing niet als panacee wordt gepresenteerd.

De zwarten zouden floreren in hun eigen wijken en het probleem zou snel opgelost zijn! Het is van het allergrootste belang dat het taboe op rassenscheiding geslecht wordt zodat de zwarten eindelijk een acceptabel leven kunnen lijden. De blanken zullen wel hun ‘white privilege‘ ervoor moeten opgeven, dus het wordt hoog tijd hen daarvan te overtuigen en ze voor rassenscheiding te winnen. Het is een gotspe dat ter meerdere eer en glorie van zichzelf per se zwarten in hun gemeenschap wensen en daar vervolgens ook nog eens op parasiteren!

Het moge duidelijk zijn dat bovenstaande sarcatisch is bedoeld. Zwarten doen het in zwarte gemeenschappen nog veel slechter dan bij blanken, maar de deugmens geeft de schuld van zijn achterstandspositie aan blanken! Dit is zo absurd dat alleen een links-progressieve intellectueel erin kan geloven.

Hoe nu verder?

De media zouden het nieuws neutraal moeten brengen en niet voortdurend moeten trachten om blanken een schuldcomplex aan te praten voor problemen die zwarten zelf veroorzaken. Ze mogen gevallen zoals deze uiteraard gerust brengen, mits de enorme misleiding er omheen maar aangepakt wordt. Besef dat dit een incident is en er geen enkele reden is om aan te nemen dat zwarten in een achterstandspositie zitten omdat blanken hen onderdrukken; daar zitten ze in omdat ze vaker domme dingen doen. Accepteer dat de achterstandspositie van zwarten niet zonder meer opgelost kan worden en dat dit toch echt vanuit de zwarte gemeenschap zelf zou moeten komen, zoals het taboeïseren van ongehuwde gemeenschap en het aangeven van zwarte misdadigers bij de politie aangezien ze doorgaans ook vooral zwarte slachtoffers hebben.

Vooralsnog kan de NOS helaas absoluut niet serieus genomen worden als het gaat om hun berichtgeving omtrent frictie tussen de – in hun ogen niet eens bestaande – rassen. Aangezien zij de belangrijkste brenger van nieuws in Nederland is is dat bijzonder jammer, maar dat maakt het helaas nog niet onwaar.

Het medialandschap moet dringend worden gebalanceerd en dat is aan mensen zoals wij! Anders blijven we tot het einde der tijden naar foute schuldigen wijzen zonder de daadwerkelijke problematiek aan te pakken.

Jan de Scherprechter

1: Voor de bronnen achter deze nogal heftige uitspraken verwijs ik naar het genoemde artikel.

2: Dit heeft zelfs in de linkse Volkskrant gestaan.

3: Zwarten stemmen vrijwel altijd langs etnische lijnen. Dit wordt als zelfbewustzijn gezien en niet als racisme. Bij blanken is dat precies het omgekeerde.

Volksnationalisme en Zuid-Afrika (Deel 4)

0

In het vorige deel werd de Grote Trek beschreven, en de daaropvolgende overwinningen bij Vegkop en Bloedrivier. Dit leidde tot het ontstaan van de Boerenrepubliek Natalia, waar we in dit artikel mee verder gaan.

Consolidatie Afrikaners en ‘regime change’

Na de geboekte overwinning in de slag bij Bloedrivier lag het initiatief in Natal bij de Voortrekkers. Dingaan, de leider van de Zulu’s, was op de vlucht geslagen om zich te hergroeperen. Toch bleef de situatie in Natal gespannen, en na eerder op onverwachtse wijze overrompeld te zijn waren de Voortrekkers niet op hun gemak door de nabijheid van de Zulu’s. Dingaan stuurde afgevaardigden om diplomatieke lijnen met de Voortrekkers open te houden, maar dezen hadden ook een minder onschuldig doel: ze dienden tegelijk als spionnen om te kijken of de Voortrekkers hun geweren weg hadden gelegd en het normale leven weer opgepakt hadden [1].

Echter had Dingaan beter een blik op zijn eigen kamp kunnen werpen: er ontstond grote ontevredenheid over de recente gang van zaken en de nederlaag bij Bloedrivier onder de Zulu’s. Dit betekende op een vrij directe wijze ook ontevredenheid over Dingaan als leider. De voornaamste kandidaat om hem te vervangen was Mpande (ook genoemd als Umpanda/Panda), de halfbroer van Dingaan. Deze werd als een minder oorlogszuchtig man gezien, en dat was een eigenschap die de meeste Zulu’s nu goed uitkwam, gezien hun recente ervaringen in de oorlog met de Voortrekkers.

De Voortrekkers zagen een kans voor regime change, zoals we dat in de huidige eeuw in het Midden-Oosten kennen. De Voortrekkers sloten een bondgenootschap met Mpande en zijn volgelingen, met als uiteindelijke doel hem tot koning van de Zulu’s te maken. De hoop vanuit Voortrekkeroptiek was om een meer vredelievende buurman te creëren, die ook nog eens in een verschuldigde positie tegenover hen stond. Andries Pretorius, die ook bevelhebber was bij de slag bij Bloedrivier, trok met 400 Voortrekkers ten strijde in het begin van het jaar 1840, samen met Mpande en 4000 Zulu’s [2].

Echter bleken de Voortrekkers geen schot te hoeven lossen: terwijl Mpandes troepen tegen Dingaans troepen streden, liepen velen onder de laatstgenoemde groep over naar Mpande. De resulterende overwinning was definitief, en Dingaan vluchtte met een splintergroep naar het noorden, waar hij niet veel later om zou komen. Op 14 februari 1840 riep Andries Pretorius Mpande uit tot de onbetwiste koning van de Zulu’s, wat op een vrij directe wijze ook leidde tot de veiligstelling van Natal als grondgebied van de Voortrekkers. Waar de kwestie omtrent de Zulu’s een conclusie leek te krijgen, laaide het conflict met de Britten echter (weer) op.

De Volksraad, het bestuur van Natalia

Naast de veel grotere Zulu-aanwezigheid in Natal was er ook sprake van een Britse aanwezigheid in Durban, dat onstond in 1824 (zie ook deel 3 van deze reeks). In deze haven hadden de Britten ook een regiment aan Schotse troepen gestationeerd (72nd Highlander regiment) om haar aanwezigheid kracht bij te zetten. Echter trok dit aan het eind van 1839, na een jaar gestationeerd te zijn in Durban, weer weg uit Natal. De Afrikaners zagen dit als een goed teken: de Britten leken toe te geven aan de hegemonie van de Afrikaners in dit gebied.

Omdat Durban in Britse handen was, hadden de Afrikaners hun eigen hoofdplaats voor het gebied gesticht in 1838: Pietermaritzburg. Vernoemd naar Voortrekkers Piet Retief (zie deel 3) en Gert Maritz, laten ook de plaatsnamen de Afrikaner geschiedenis doorschijnen, die in dit geval nog zeer recent daarvoor had plaatsgevonden. De nog zeer jonge republiek werd bestuurd door de Volksraad (prachtige naam), die zetelde in Pietermaritzburg. Hoe de jonge Boerenrepubliek eruit zag op bestuurlijk vlak, deed de Engelsen behoorlijk de wenkbrauwen fronsen.

De Volksraad bestond uit 24 mensen, ofwel twee gekozen personen per district, in een republiek met 12 districten. Deze kwam om de drie maanden bijeen om het land in veel opzichten te besturen: de Volksraad belichaamde zowel de uitvoerende, wetgevende als rechterlijke macht. Van een scheiding der machten was dus geen sprake. Daarnaast was deel uitmaken van de Volksraad vrijwilligerswerk: er bestond geen politieke klasse in de moderne zin. De enige betaalde politieke functies waren de landdrosten (lokale gouverneurs) van de grootste plaatsen in de republiek.

De Volksraad was ook het hoogste orgaan in een ander, vrij uniek opzicht. Natalia verwierp als republiek de monarchie, maar sloeg wellicht door in het feit dat het geen officieel staatshoofd kende. Deze ontstaat in de gemiddelde republiek in de vorm van een president, die ofwel gekozen of aangesteld wordt. In Natalia werd er bij een bijeenkomst van de Volksraad iemand als leider van de vergadering aangewezen, maar deze persoon kreeg daar geen enkele bijkomende bevoegdheden bij. Bij de volgende vergadering was het goed mogelijk dat iemand anders de leiding had, net zoals het mogelijk was dat de Volksraad een heel andere samenstelling kreeg.

De Britten waren op zijn zachtst gezegd niet onder de indruk van dit bestuurlijke systeem. Henry Cloete, later de Britse gouverneur van hetzelfde gebied, schreef:

“…..The inhabitants were preparing for themselves a state of anarchy, from which the most deplorable results to themselves must inevitably arise.” [3]

Het bestuurssysteem van Natalia kan gerust rudimentair genoemd worden, maar dit is, gezien de omstandigheden, ook wel te verwachten. De republiek bestond nog geen jaar, en heerste over een klein aantal mensen. Er was domweg (nog) geen draagvlak voor iets dat begon te lijken op een professionele politieke klasse, zoals dat in het Verenigd Koninkrijk wel bestond. Sterker nog, het kan gesteld worden dat de Britse administratie in Zuid-Afrika aan het omgekeerde probleem leed: een topzware bureaucratie die nooit kon handelen zonder expliciete toestemming uit Londen.

Britse toestemming en Nederlandse inmenging

Natalia was ook op zoek naar toestemming uit Londen, maar dan op andere wijze: het probeerde zijn onafhankelijkheid van de Britten zwart-op-wit te krijgen, en stond hiermee in contact met de gouverneur van de Kaapkolonie, sir George Napier. De inzet was hierbij de onafhankelijkheid van ‘The republic of Port Natal and adjacent countries’, waarbij de naastgelegen landen sloegen op de Voortrekkers buiten Natalia, in wat later de Oranje-Vrijstaat zou worden [4].

De Britten weigerden echter een dusdanige vraag in te willigen, en de sfeer tussen beide partijen werd grimmiger na een vanuit Britse optiek agressieve aanval door Voortrekkers onder Andries Pretorius op een nabijgelegen zwarte stam. Pretorius werd voor de Volksraad gedaagd en kon vervolgens vrijuit gaan, en dat was het einde volgens de Afrikaners. Echter zagen de Britten dit ook als een tekortkoming van de Volksraad als besturend orgaan.

George Napier zou in september 1841 een definitief aanbod sturen: de Britten zouden de onafhankelijkheid van Natalia niet kunnen steunen, maar zouden ermee handelen, indien Natalia een Britse militaire aanwezigheid zou accepteren om andere Europese machten weg te houden. De Afrikaners zagen het als een slecht verhulde poging tot bezetting, en waren allerminst positief. Zij stuurden een brief terug waarin militaire bezetting als onwenselijk werd beschouwd, en herhaalde nogmaals hun verscheidene redenen voor hun exodus uit Brits grondgebied.

Dit deerde Napier weinig: op 2 december 1841 maakte hij de Afrikaners duidelijk dat de militaire bezetting van Port Natal weer hervat zou worden, met toezegging uit Londen. De Afrikaners antwoordden dat zij dit niet zouden aanvaarden, en herhaalden hun problemen met de Britten. Het diplomatische schaakspel begon in herhalingen te vervallen, de impasse leek bereikt, tot de Britten definitief het leger zouden sturen. En zij zagen zich hier volgens Cloete sneller door genoodzaakt door de inmenging van een zekere staat aan de Noordzee waar wij zeer bekend mee zijn.

Nederlandse inmenging, Britse actie

Afbeelding 1: Vlag Natalia-repbubliek, een duidelijke gelijkenis met Nederland. [A1]

In maart 1842 kwam een schip genaamd Brazilia aan in de haven van Durban, met goed nieuws voor de Afrikaners. Het was afkomstig uit Nederland, waar veel handelaren sympathiseerden met hen, en dit schip gestuurd hadden om een directe lijn voor contact en handel aan te leggen. Deze onverwachte hulp uit een voor de Afrikaners bekende hoek, gezien hun afkomst, deed de sfeer in Natalia volledig omslaan. Er onstond (zoals te zien is in afbeelding 1) een vlag-ontwerp wat zeer leek op dat van Nederland, en de voornaamste afgezanten werden als koningen behandeld in de republiek.

De Britten waren uiteraard minder te spreken over deze ontwikkelingen. De gesprekken over een eventuele garantie vanuit Nederland voor de onafhankelijkheid van Natalia strookten in tegen Britse wensen. Echter wisten de Britten ook dat de dreiging niet heel overweldigend was: Nederland anno 1842 was in een neerwaartse spiraal beland, als je bedenkt dat de Belgische Revolutie van 1830 grofweg de helft van hun Europese grondgebied als sneeuw voor de zon deed verdwijnen. Nederland was niet meer de speler op het toneel die het in tijden ervoor wel was, alleen leken de Afrikaner zich daar niet echt bewust van, volgens Cloete. Up-to-date zijn wat Westerse geopolitiek betreft gaat wat lastig als je je aan de andere kant van de wereld bevind in de vroege 19e eeuw.

De Britten gingen desondanks een maand later – april 1842 – definitief tot actie over: zij zonden vanuit de Kaapkolonie een klein leger van zo’n 250 man om Durban te bezetten. Door de dunbevolktheid van het gebied en het vrij beperkte aantal manschappen slaagden zij erin de haven op 3 mei te bezetten vóór de Afrikaners een gepaste reactie klaar hadden. Afgesneden worden van hun voornaamste haven was echter een onhoudbare toestand. Zij verzamelden een leger van zo’n 300-400 man onder Andries Pretorius om hier verandering in te brengen. Zij zetten hun kamp op bij Congella, nabij Durban, en slaagden er al snel in het vee van de Britse expeditie te stelen.

De dienstdoende kapitein genaamd Smith (je verwacht het niet) besloot om de Afrikaners op hun positie te verrassen door middel van een nachtelijke aanval, en koos hiervoor de nacht van 23 op 24 mei. De plannen werden gemaakt en uitgevoerd: echter was er tijdens die nacht sprake van een volle maan, die het beoogde verrassingseffect van de Britten volledig teniet deed. Sterker nog, zij liepen zelf regelrecht in de hinderlaag van de Afrikaners: verkenners aan Afrikaner zijde kregen snel door dat de Britten voor een vrij frontale aanval gingen, en zorgden ervoor dat zij de Britten van meerdere kanten belaagden. De kanonnen van de Britten werden buitgemaakt, en door het maanlicht en goede scherpschutterkunst van de Afrikaners vielen ook de meeste officieren, waardoor paniek en chaos heersten onder Britse gelederen. Volgens Cloete kwamen er van de 140 uitgezonden manschappen slechts 37 terug, de overige 103 waren overleden, gewond, gevangengenomen of vermist [5].

Wat volgde was een belegering van het Britse kamp, wat onderhevig was aan schermutselingen. Wat uiteindelijk met de terugwerkende blik doorslaggevend bleek, was dat de Britten erin slaagden een boodschapper richting de Kaapkolonie te sturen, die de ondankbare taak had om bijna 1000 kilometer af te leggen richting Grahamstad, om versterkingen te regelen. Dezen kwamen aan op 24 juni, en dat bleek net op tijd. In het Britse kamp was men kort voor deze datum overgegaan op zeer kleine rantsoenen, en zagen ze zichzelf genoodzaakt om hun paarden op te eten. De versterkingen telden twee volledige regimenten die via zee aankwamen, en dit deed de balans van de strijd weer duidelijk de andere kant op zwaaien.

Na enkele succesvolle schermutselingen voor de Britse zijde trokken de Afrikaners zich terug richting Pietermaritzburg, waar de Volksraad bijeenkwam en de wens bestond voor een wapenstilstand met de Britten. Deze beslissing kende meerdere oorzaken: allereerst de Britse versterkingen, maar ook omdat de garanties die gegeven werden voor eventuele Nederlandse hulp gebakken lucht bleken. Uiteindelijk, na amnestie voor de gevangenen aan beide zijden geregeld te hebben, gaf de Volksraad zich officieel over aan de Britten. Het doek voor de Natalia-republiek viel definitief op 12 mei 1843, de officiële datum van de annexatie door het Verenigd Koninkrijk.

Conclusie

Het zal wellicht opvallen dat er geen grootse nederlaag aan te pas is gekomen aan Afrikaner zijde voor het voortbestaan van Natalia als republiek. Dit had een vrij simpele reden: bij de onderhandelingen in de Volksraad met afgevaardigden van de Britten, waaronder Henry Cloete (de schrijver/spreker in het boek waar dit verhaal op gebaseerd is) ook aanwezig was, werden de grenzen van de Britse annexatie vastgelegd. Deze stelde dat de Draaksberg-keten de noordgrens van het geannexeerde gebied zouden vormen. De Afrikaners stemden in… en verdwenen in grote getalen over diezelfde noordgrens, in de richting van andere Voortrekkers in wat later de Oranje-Vrijstaat en de Transvaalrepubliek zou vormen. De stappen die tegen de Kaapkolonie ondernomen werden, zagen zich herhaald worden na de Britse annexatie van Natal [6].

Dit verhaal rondom Natalia laat in een notendop zien in welke aspecten de Afrikaners later ook vaak tegen de lamp zouden lopen: Ze namen het op tegen de grootste natie van de tijd, die oppermachtig was op het water. De rol die Durban als haven/doorvoerpunt speelt is doorslaggevend geweest voor de Britten, en is de manier waarop zij hun invloed uitoefenden. Dit aspect, betreft de toegang tot de zee, zal vaker een knelpunt blijken voor de Afrikaners.

Daarnaast is het vaak het geval geweest, dat wanneer een andere Europese macht interesse toont in de Afrikaner zaak, het slechts bij de morele steun blijft. Dat is uiteindelijk hoe Nederland zich gedragen heeft in dit specifieke geval, en dit zal later ook in andere stadia van de Afrikaner geschiedenis blijken. Uiteindelijk weten de Britten ook in Natal te oogsten wat de Afrikaners gezaaid hebben: waar zij slagen leverden tegen de Zulu’s en de basis legden voor een staat, kwamen de Britten om de hoek kijken tegen de tijd dat het een profitabele onderneming zou zijn de Afrikaners te overrompelen.

Na de annexatie van Natal verschuiven de schijnwerpers van de Afrikaners zich naar het gebied dat verder van de kust af ligt, voorbij de Oranjerivier. Hier richtten de Afrikaners de twee bekendste Boerenrepublieken op, niet lang nadat Natal ingelijfd werd door de Britten. Hoe dit tot stand kwam en hoe haar geschiedenis verliep zal behandeld worden in het volgende artikel.

Marcus

Bibliografie

[1]    W. Cloete (1899): The history of the Great Boer Trek and the origin of the South African Republics (Blz. 113)

[2]    Zie 1 (Blz. 115)

[3]    Zie 1 (Blz. 131)

[4]    Zie 1 (Blz. 135)

[5]    Zie 1 (Blz. 154)

[6]    Zie 1 (Blz. 182)

Afbeeldingen

[A1]    https://en.wikipedia.org/wiki/Flag_of_the_Natalia_Republic#/media/File:Flag_of_Natalia_Republic.svg

Er is geen oversterfte

0

Nadat duidelijk werd dat het aantal Corona-doden niet langer exponentieel groeide, verschoof het publieke debat naar een nieuw begrip: oversterfte. Het idee was dat het aantal geregistreerde Corona-doden een onderschatting was van het werkelijke aantal doden. Door te kijken naar het totaal aantal sterfgevallen, zouden we de pas ware omvang van de ramp zien, waarbij de aanname is dat de oversterfte wordt veroorzaakt het Corona virus.
Het RIVM suggereerde dat de oversterfte bijna twee keer zo hoog was als normaal en de media namen het bericht gretig over. Neem bijvoorbeeld dit artikel in het Parool dat kopte dat de oversterfte “ongekend hoog” was. Wat het RIVM en de media echter weglieten is dat de griep altijd een piek geeft in het aantal sterfgevallen. Ergens in het seizoen ontstaat een concentratie van gevallen. Meestal valt de piek in februari, maar het kan ook in december of juist later in het seizoen. Dit jaar viel de piek begin april. Als je het moment van de piek als maat neemt, zoals het Parool deed, en dat vergelijkt met het gemiddelde ontstaat een vertekend beeld. Veel zuiverder is om de sterfte over een langere periode te bekijken, zoals heel het griepseizoen.
In Nederland kwamen in het afgelopen griepseizoen (oktober 2019 tot mei 2020) volgens het CBS precies 100720 sterfgevallen voor. Bij de laatste flinke griepgolf van 2017-2018 kwamen in dezelfde maanden 95573 sterfgevallen voor. Het huidige griepseizoen leverde dus meer sterfgevallen op dan het griepseizoen van twee jaar geleden, maar het verschil is klein, ongeveer 5% meer. In de loop van dit jaar zal blijken of er statistisch nog iets te zien valt van die oversterfte. Corona treft vooral ouderen met meerdere ziekten. Het is goed voorstelbaar dat veel terminale mensen in het eerste kwartaal zijn overleden, in plaats van later dit jaar. Het is zelfs goed denkbaar dat het jaar 2020 wordt afgesloten zonder oversterfte. En mocht er wel enige oversterfte zijn, blijft nog steeds de vraag of dat is toe te schrijven aan Corona. Het opschorten van alle reguliere behandelingen is immers niet zo goed voor de gezondheid. Bij de griepgolf twee jaar geleden gebeurde dat niet, er gebeurde helemaal niets. De griepgolf van 2017 – 2018 heeft bijna dezelfde sterfte als de huidige griepgolf, maar liet geen enkele rimpeling achter, noch in de politiek, noch in de media.

Toen we in februari niet wisten wat op ons afkwam, waren de quarantaine maatregelen nog rationeel. Het was destijds al wel duidelijk dat Corona bij een belangrijk deel van de besmette mensen zoveel benauwdheidsklachten gaf, dat opname in een ziekenhuis noodzakelijk werd. De vraag destijds was of onze gezondheidszorg het aankon. Rutte zelf zei dat deze vraag – kan de gezondheidszorg het aan? – doorslaggevend was voor het instellen van de quarantaine maatregelen. Nu de piek voorbij is kunnen we de balans opmaken. De gezondheidszorg heeft nooit de grens van overbelasting bereikt. Corona gaf een sterfte die was vergelijkbaar met een normale griepuitbraak. Scherper gesteld: de economie en heel het openbare leven zijn stilgelegd vanwege een griepgolf, die 5% meer sterfte gaf dan de vorige griepgolf.
Als de capaciteit van de gezondheidszorg kennelijk bepalend is, kunnen nu alle quarantaine maatregelen direct en voor altijd worden opgeheven. Het aantal Corona gevallen is afnemend, de eerste versoepeling van de quarantaine maatregelen heeft geen toename van het aantal gevallen gegeven. Op het komend griepseizoen is de gezondheidszorg voorbereid, de draaiboeken liggen klaar. Mochten de grenzen toch in zicht komen, is een beperkte quarantaine van kwetsbare ouderen te overwegen.
De quarantaine maatregelen die nu nog van kracht zijn hebben geen basis meer. Welke sinistere agenda het ook dient, met de volksgezondheid heeft het niets te maken. Het RIVM tracht de quarantaine maatregelen te onderbouwen met een term als oversterfte, maar zoals zij het gebruiken is het niet meer dan een alarmistisch taalwapen. Er is geen oversterfte.

Een nieuwe serie met Ridder Erkenbrand (deel 28)

0

Het voorwoord kunt u hier vinden.

Deel 1 kunt u hier vinden.

Deel 2 kunt u hier vinden.

Deel 3 kunt u hier vinden.

Deel 4 kunt u hier vinden.

Deel 5 kunt u hier vinden.

Deel 6 kunt u hier vinden.

Deel 7 kunt u hier vinden.

Deel 8 kunt u hier vinden.

Deel 9 kunt u hier vinden.

Deel 10 kunt u hier vinden.

Deel 11 kunt u hier vinden.

Deel 12 kunt u hier vinden.

Deel 13 kunt u hier vinden.

Deel 14 kunt u hier vinden.

Deel 15 kunt u hier vinden.

Deel 16 kunt u hier vinden. 

Deel 17 kunt u hier vinden.

Deel 18 kunt u hier vinden.

Deel 19 kunt u hier vinden.

Deel 20 kunt u hier vinden.

Deel 21 kunt u hier vinden.

Deel 22 kunt u hier vinden.

Deel 23 kunt u hier vinden.

Deel 24 kunt u hier vinden.

Deel 25 kunt u hier vinden.

Deel 26 kunt u hier vinden.

Deel 27 kunt u hier vinden.

Een bloedbad dat uitmond in een hemels vergezicht gemixt met een nachtmerrie is kennelijke het resultaat van een welgemikte onthoofding van een boreale ridder door weldoener en mensenvriend George. Zoals altijd ontkomen we niet aan het voortschrijden van de tijd en dit verhaal vormt daar geen uitzondering op… 

Week 29, binnenkort te lezen op www.erkenbrand.eu, van huistekenaar Kees van der Kei.

DENK is een lichtend voorbeeld

3

Het zal jullie zelfs in deze Coronatijd niet zijn ontgaan dat er nog meer frictie bestaat tussen de Tweede Kamerleden van DENK dan tussen de Turken en de Koerden. Hoewel ze maar met z’n drieën zijn twisten deze voorstanders van o.a. “Een verdraagzame samenleving waarin men elkaar accepteert” en “Een sociale samenleving waarin men oog heeft voor elkaar” onderling voortdurend. Inmiddels is het bestuur de facto onbevoegd.

Deze klucht leidt echter af van een ander punt, te weten de uniciteit van DENK in het Nederlandse politieke landschap waar het, ondanks hun vooral Turkse achtergrond, wel degelijk deel van uitmaakt. Meerdere leden zitten immers in de Tweede Kamer en deze zijn gekozen door stemgerechtigden in Nederland.

De Turkse wortels van DENK

Het is bepaald geen geheim dat DENK een zwaar Turksgeoriënteerde politieke partij is, al is Tweede Kamerlid Farid Azarkan van Marokkaanse afkomst. De partij wordt meer dan eens de spreekbuis van Ankara genoemd. De neiging om Turkije en zijn premier Recep Erdoğan te steunen is wijd verbreid binnen DENK. Het Nederlandse standpunt t.o.v. Erdoğan en Turkije is beduidend kritischer, maar het hemd is nog altijd nader dan de rok. Zelfs de naam ‘DENK’ is Turks: DENK is behalve de gebiedende wijs van het werkwoord denken ook Turks voor ‘gelijkwaardig’. De achtergrond van DENK doet vermoeden dat hier sprake is van méér dan een taalkundige curiositeit.

De eerste intuïtieve reactie op het Turks-nationalistische handelen van DENK – tussen het elkaar de grond in trappen in – is er een van afkeuring: wat moet een stel afgezanten van Turkije/Erdoğan in uitgerekend de Nederlandse Tweede Kamer, waar de toekomst van generaties Nederlanders vormgegeven wordt? Het gros van de mensen dat op DENK stemt is niet eens van Nederlandse afkomst. Deze intuïtieve reactie is echter nogal kort door de bocht. DENK is juist een voorbeeld voor andere partijen!

Etnocentrisme

Nederland is een democratie en in principe mag iedereen een politieke partij oprichten en bij voldoende stemmen kan deze volksvertegenwoordigers afvaardigen in de Tweede Kamer. Burgers der Lage Landen worden geacht om op de kandidaat te stemmen waarvan hij verwacht dat hij of zij hen het beste vertegenwoordigt. Uiteraard zijn de etnische achtergrond, het geslacht, de seksuele geaardheid of zelfs de nationaliteit van deze vertegenwoordiger niet relevant, toch? Het gaat immers om zijn standpunten en ideologie!

Oorspronkelijke Nederlanders zijn volledig doodgegooid met dit riedeltje. We zijn allemaal mensen en volgens grondwetsartikel 1, en de zeer wijd opgerekte context waar dit artikel inmiddels het middelpunt van is, mag er geen onderscheid worden gemaakt op niet ter zake doende kenmerken. Voor veel Nederlanders is dit inmiddels de normaalste zaak van de wereld en ze eisen dan ook dat ‘discriminatie’ krachtig van staatswege wordt afgepakt. Onder mensen die geen blanke huidskleur hebben1 is deze overtuiging echter ver te zoeken. Volgens de roemruchte opinipeiler Maurice de Hond zijn allochtonen veel vaker van plan om op DENK te stemmen dan oorspronkelijke Nederlanders. Dit terwijl deze gegevens van enkele jaren terug zijn, vlak nadat DENK werd opgericht door uitgetreden PvdA’ers. Ze hadden toen nog nauwelijks een kans gehad om een organisatie op te bouwen, maar de Turks-allochtone Tunahan Kuzu en Selçuk Öztürk hadden blijkbaar een fors grotere aantrekkingskracht op allochtone kiezers dan gevestigde partijen. Dit terwijl ook linkse/socialistische partijen naar de hand van de allochtone kiezer dingen, maar een nadrukkelijk Turks georiënteerde partij trekt ze blijkbaar toch meer.

Er zullen weinig mensen zijn die het raar vinden dat Turken2 van mening zijn dat volksvertegenwoordigers van Turkse komaf het beste in staat zijn hen te vertegenwoordigen. Deze zelfde overtuiging wordt echter beslist niet uitgedragen als het gaat om Nederlanders: Nederlanders die liever op Nederlandse kandidaten stemmen, dus die bij voorkeur niet op Marokkaanse, Turkse of Noord-Koreaanse kandidaten, worden direct van discriminatie beticht als ze van dit allochtone voorrecht gebruik maken. Het toppunt van ironie is dat deze beschuldigingen afkomstig zijn van antidiscriminatieactivisten, die gelijkheid trachten te bevorderen door twee totaal verschillende ideologieën te forceren op twee gelijk geachte bevolkingsgroepen, te weten: etnocentrisme versus kosmopolitisme. Wij moeten iedereen lief vinden, Turken hoeven alleen hun eigen stam lief te hebben.

DENK als voorbeeld

DENK is hier niet de partij die fout is. Dat zijn de politici der Lage Landen en West-Europa die zonder enig voorbehoud propageren dat alle mensen in de wereld precies gelijk zijn. Iedereen kan in zijn dagelijkse leven zien dat dat niet het geval is. Mensen zoeken gelijkgestemden op en bewaren enige afstand tot mensen die sterk van hen afwijken. Zo zullen homoseksuelen eerder hippies en kunstenaars opzoeken dan orthodoxe moslims, bikers zullen eerder met motorrijders omgaan dan met Jehova’s Getuigen, in studentenflats wonen geen bejaarden en hele subculturen zoals de gabbers en gothic zijn gebaseerd op gedeelde normen, waarden, haardrachten, kledingstijlen en muziekvoorkeuren. Hier vindt ook niemand iets raars aan en niemand zal van zijn medemens verlangen dat hij zich associeert met jan en alleman omdat immers iedereen gelijk is.

Wat een partij als DENK aantoont is dat deze associatie met gelijken verder gaat dan de reeds genoemde zaken: mensen zoeken ook medemensen met dezelfde religie en etnische afkomst op. Ondanks de lange traditie van het pamperen van de allochtone medemens lijken veel allochtonen bar weinig vertrouwen te hebben in vertegenwoordigers die niet uit eigen kring komen. Veel Nederlanders trachten na jarenlange indoctrinatie deze natuurlijke neiging te onderdrukken, hoewel uit het gedrag in hun dagelijkse leven blijkt dat ze er zelf totaal niet achter staan. Zo zou je verwachten dat de lagere huren en huizenprijzen in cultureel verrijkte wijken veel Nederlanders zouden aantrekken, maar ze trekken juist allochtonen terwijl de Nederlanders het hazenpad kiezen. Ook bij bijvoorbeeld sportclubs zie je die neiging bestaan: een Nederlander zal niet snel lid worden van een voetbalclub die uitsluitend uit Somaliërs bestaat, hoewel hij zorgvuldig afgericht is de Somaliërs als precies dezelfde mensen te zien als hijzelf.

Richt een politieke partij op die net zo op oorspronkelijke Nederlanders gericht is als dat DENK op Turken is gericht en er zou een orkaan losbarsten in de media. De partij zou direct ‘extreem-rechts’ genoemd worden, hetgeen niet bepaald een geuzennaam is. Talloze linkse clubs en organisaties van zowel Nederlandse als allochtone signatuur zouden zowel een kast, de barricades als de zeepkisten beklimmen en met ongekende felheid fulmineren tegen deze racisten.

Effectiever beleid

Toch zou het goed zijn om de realiteit van de menselijke geest te accepteren en gewoon in te zien dat mensen liever hun eigen mensen, ook wat betreft etniciteit, opzoeken en zich daarbij op hun gemak voelen. Op deze manier kan effectiever, realistischer en bovenal toekomstbestendiger beleid worden gemaakt. Het huidige beleid wat betreft migratie is op volstrekt foutieve vooronderstellingen gebaseerd en negeert de menselijke neiging tot associatie met gelijken volledig. ‘Omvolking’ is geen samenzweringstheorie, maar de realiteit van ons migratiebeleid: het percentage oorspronkelijke Nederlanders neemt af en dat van allochtonen neemt dus logischerwijs toe. Deze allochtonen zoeken wel gerust zonder enige schaamte hun eigen mensen op en hebben inmiddels zelfs politieke vertegenwoordiging.

Wat DENK doet zouden ook de Nederlanders, en in ruimere zin de Europeanen, moeten doen. Verwerp het volledig gefaalde volks- en etnisch globalisme en accepteer dat we ons toch meer verbonden voelen met Nederlanders dan met Turken en, hoe controversieel ook, meer met blanken dan met mensen van een andere etniciteit3.

De aanhangers van DENK hebben dat begrepen. Nu de West-Europeanen nog.

1: Dit gaat ook op voor andere groepen als vrouwen en homoseksuelen.

2: Nederlanders van Turkse afkomst is een gekunstelde uitdrukking. Zelfs Turken identificeren zich niet als Nederlander, hoogstens voor de bühne. In werkelijkheid zijn het Turken die Nederlands kunnen praten.

3: Volgens de grondwet zijn alle Nederlanders (ook zij die dit enkel op papier zijn) volstrekt gelijkwaardig voor de wet. Dit houdt echter niet in dat mensen geen sterke voorkeur voor de eigen groep hebben.

Never let a good crisis go to waste – keep dropping the red pill

1

Nederlandstalige inleiding
Het Corona virus heeft de bestaande orde vloeibaar gemaakt. In deze ongewone tijd zijn radicale maatregelen mogelijk, allemaal voor uw eigen bestwil. De elites ruiken kansen en laten meer dan ooit blijken wat hun agenda’s zijn voor onze landen en onze levens. Deze plannen zijn overigens niet eensluidend, er is aan de top een strijd gaande. Onze buitenlandse correspondent ziet vooralsnog twee kampen ontstaan, de ‘Openers’ en de ‘Oppressors’. Hij verwacht dat de twee kampen uiteindelijk de buit zullen verdelen, maar ook voor nationalisten ontstaan kansen.

Keep dropping the red pill
Corona Corona, where ya been so long?! Isn’t that a song? I think it’s Dylan. Anyway, fuck him. Well Erkenbrand, here’s your Yankee correspondent reporting in with his take. My take is that there’s too many damn takes on the Corona virus. We have everything from hair on fire the end is near predictions, all the way to it’s just the sniffles brah stop worrying and everything in between. Now, I’m not gonna talk much about how bad the virus truly is. I’m not a scientist and even they have drastically different takes on it as well. They don’t know the true infection rate so therefore they can’t know the true death rate, but they publish a very precise figure anyway, mmmkay. Alright great, that’s out of the way. Now, let’s get on to business. What we ultimately want to know is what are the agendas of each side because it’s all being politicized at this point and that includes the so-called experts. There seems to be two major sides to this and one is, we gotta open things up for the economy stupid. That’s much more popular in America as you can well imagine. Then there’s, let’s use this opportunity to increase our repression. This take is more popular in Europe it seems. It seems most especially popular in Britain, which is no surprise as Britain has basically become ClownWorld personified.

You can empathize with Brits who believe this when they’re being droned while walking their dogs in empty fields all the while mosques remain open in the cities. So, in our circles the vast majority of us it appears are sticking with one of these two takes as to what our elites and the usual suspects are up to. Well, which is it damn it!? Perhaps, it’s a bit of both. It seems in the early days of this wonderful pandemic, I’m being sarcastic so calm your tits, most of our elites were more concerned with the economy. Friends of ours in America have made this case and have done so quite convincingly I believe.

The basic point is that economic activity of working shit jobs and consuming product is what the New World Order’s power is based on. You need the bread and circuses to keep people fat, happy and pacified. So therefore, they don’t want anything to disturb this arrangement, even if a few thousand people have to die to keep it chugging along. This fits well with the fact that our leaders took their sweet time before doing anything about the virus. This was more the case in America than in Europe but Europe wasn’t too far ahead in taking action and Sweden of all places hasn’t done shit.

Well, come to think of it they do like to pretend that everything will be fine up there don’t they, but let’s get back on point shall we. I believe in the beginning this was our elites take but as time went on and the number of infections continued to rise, this take became burdensome to them and let’s face it, it’s pretty bad optics anyway to just let this thing spread. Our elites are still concerned with optics to a degree, otherwise they would have continued to do nothing but as know we, or should know by now, that’s all they care about since they clearly don’t give a shit about our well-being. Now since action has been taken by our authorities, there seems to be a fight at the top between those who are more concerned with their offshore bank accounts and those who are more concerned with increasing their draconian grip on society. So which side is winning you may ask.

The short answer is that it doesn’t matter because they’re going to win one way or the other. Now it may not be the way some of them want to win but they’ll still win, at least in the short term. That’s what winners do. It’s either heads I win or tails you lose. Granted, it’s much easier to do this when you have power. Our leaders or Occupiers as I call them may be making the pivot to more oppression that this virus has afforded them to undertake. So even when things calm down and things get back to normal economically speaking, there’s no reason why we should expect these assholes to do away with these draconian measures of forcing people to stay at home and travel bans. The stay at home bullshit is not nearly as bad here in The Netherlands as it is in Britain but still, I don’t see these check points set up in every town going away either.

So, we’ve determined that in the short run our occupiers are going to win one way or the other but the question is, is this good for them in the intermediate and long term? I don’t believe it is. Let’s take Europe first. They may have set a precedent for oppressing us further but this virus and the fallout has been devastating for the EU. This is encouraging and while I don’t think the Corona virus will be the factor to bring it tumbling down, it will hasten the EU’s downfall. The popularity of the EU has tanked ever further, if that’s even possible! Who the hell likes the EU at this stage amongst the public?! In Italy, this is most striking and I believe as others do that they’ll be the next domino to fall and if Italy leaves the EU, their position will be drastically weakened. If nothing else, this virus has laid bare how utterly useless the EU is to the public at large.

They’re never there when you need them, even during a pandemic and if they can’t help with something like that, what in the hell good are they? The EU is only good at performing evil, like flooding our countries with hostile foreign invaders but when you need them to so some actual good work that might help people, meh fuck you pal you’re on your own. We dissidents have been saying this for years and now we’ve been handed a whole cache of ammunition to use against them so let’s not waste it. So that brings us to the US whose situation is a bit different than Europe. How will the US fair in the short term? Well, it does seem that economically America is heading for a recession if not a depression. In Europe this is much less likely as the governments have been helping non-essential workers whereas the US has done very little and it’s really become a complete shit show there.

It looks like the Orange Retard will be opening up the economy probably sooner than later, although it remains to be seen how much that will help the situation in America. The usual suspects are up to their usual tricks and it looks like the looting has already started so in the short-term things look much worse for America. As for we dissidents, we just have to keep on keeping on and keep dropping the red pills anywhere we can and to quote Rahm Emanuel, never let a good crisis go to waste. Exploit the fissures and enlarge the cracks in the wall and we’ll get that much closer to it all coming down in a heap.

COVID-1984: Onze volkswoede laat zich niet opsluiten

1

De huidige door premier Rutte en diens kabinet ingestelde beperkingen op onze burgerlijke vrijheden, de meest ingrijpende beperkingen ooit, en de aangenomen draconische “nood spoedwet” zijn grotendeels gebaseerd op het wetenschappelijk advies van de virologen en artsen binnen het OMT*.  Hoewel op het eerste gezicht lijkt dat er een kalm en berekend beleid achter zit, is het tegenovergestelde het geval. Het lijkt er immer meer op dat het beleid m.b.t. de pandemie en de “intelligente” lockdown die daar op volgde, het resultaat is van wereldwijde massahysterie. Met de vergaande lockdown maatregelen neemt het Nederlandse bestuur steeds meer dictatoriale vormen aan.

Een crisis in de maak
In de alarmistische berichten die ons begin dit jaar vanuit China en Italië bereikten, werd er bij het coronavirus uit gegaan van een sterftecijfer tussen de 5 en de 15%. Dat sterftecijfer komt ongeveer overeen met die van de beruchte Spaanse griep van 1918. De Spaanse griep pandemie leidde wereldwijd tot tientallen miljoenen dodelijke slachtoffers. Als deze cijfers inderdaad zouden kloppen, dan zou geen zorgsysteem ter wereld de druk aan kunnen. Dit horrorscenario werd de rechtvaardiging voor autoriteiten wereldwijd om strenge quarantaine maatregelen te nemen en de vrijheden van burgers drastisch in te perken. Kijken we echter voorbij dit horrorscenario naar de harde cijfers, dan ontstaat er een geheel ander beeld.

Voordat we naar de sterftecijfers door het coronavirus kijken, moeten we eerst naar de algemene sterftecijfers kijken. Gaan er meer mensen dood dan we in een bepaalde week of maand zouden verwachten? In maart 2019 overleden er volgens cijfers van de uitvaartbranche 13.751 mensen in Nederland, tijdens de griepgolf van 2018 waren dat er zelfs 16.350. De huidige prognose voor maart bedraagt om en nabij de 12.790 overleden mensen. Ook in België lag het algemene sterftecijfer in de maand maart niet speciaal hoger dan in voorgaande jaren. Statistisch gezien zouden we met de eerdergenoemde cijfers van de WHO wereldwijd eind maart al meer dan 14 miljoen dodelijke slachtoffers van Covid-19 hebben moeten betreuren. Het daadwerkelijke dodental van 18.944 coronadoden (tot 26 maart, met een eventuele uitloop van een paar honderd niet gediagnosticeerde gevallen) representeert slechts 0,14% van die verwachte sterfte. Hoewel deze sterfte cijfers natuurlijk nog kunnen veranderen, waren deze tot nu toe lager dan die van de meeste andere infectieziekten, zoals bijvoorbeeld de griep. Deze cijfers rechtvaardigen in ieder geval geenszins de lockdowns en draconische maatregelen die autoriteiten wereldwijd ingesteld hebben.

De angstaanjagende Covid-19 grafieken die ons dagelijks via de massamedia bereiken laten juist een forse toename zien in besmettingen en dodentallen? Zouden we echter de griep of andere virussen op dezelfde manier volgen als Covid-19, dan zouden we precies hetzelfde beeld zien. Kijken we bijvoorbeeld naar de cijfers van het CDC in de VS, dan zien we dat sinds september vorig jaar maar liefst 38 miljoen Amerikanen met de griep besmet werden, waarvan 390.000 in het ziekenhuis belanden en 23.000 als gevolg hiervan overleden. We zien ook een groot verschil in hoe de statistieken per land worden bijgehouden. De data over Covid-19 verschilt sterk van land tot land. Kijk naar Italië waar in maart 69.176 vastgestelde infecties waren met 6820 doden; een sterftecijfer van 9,9 %. In Duitsland waar direct veel meer getest werd, waren er op hetzelfde moment 32.986 vastgestelde infecties en slechts 157 doden; een sterftecijfer van 0,5% dus. Moeten we nu echt geloven dat het virus zo verschillend is in beiden landen? Of mogen we aannemen dat er een groot verschil is in hoe de data bijgehouden wordt? Het is dus belangrijk deze cijfers en statistieken te relativeren.

COVID-1984
Het is inmiddels wel duidelijk dat het horrorscenario dat ons tijdens deze pandemie door de autoriteiten en massamedia wordt voorgehouden, aan alle kanten rammelt. Echter nu regeringen in navolging van elkaar op basis van de ontstane massahysterie inmiddels al draconische maatregelen hebben genomen en collectief economische zelfmoord hebben gepleegd, kunnen ze dit natuurlijk niet zo maar toegeven en/of weer terug draaien. Daarmee zou namelijk de rechtvaardiging voor hun rigoureuze handelen vervallen en zouden ze hun eigen falen beamen. Daarom wordt de bevolking in een permanente staat van paniek gehouden. Angstige mensen stemmen kritiekloos in met de meest ingrijpende inperkingen van hun vrijheden door de autoriteiten. Voorbeelden hiervan zijn de beperkingen van bewegingsvrijheid in de openbare ruimte, de introductie van straks mogelijk verplichte “corona-apps” en een nieuwe noodwet die de autoriteiten allerhande speciale bevoegdheden geeft. Het “feest van de vrijheid” lijkt hiermee definitief voorbij te zijn.

Het medicijn is in dit geval erger dan de kwaal. De wereldwijde lockdowns en de complete stilstand van de wereldeconomie die erop volgt, kan niet zonder gevolgen blijven. Het IMF voorspelt een economische crisis die we sinds de jaren ’30 van de vorige eeuw niet meer hebben gezien. Economisch analisten voorspellen dat alleen in Nederland al dit jaar circa 150.000 bedrijven failliet zullen gaan. In de VS loopt de werkloosheid nu al in de miljoenen (tijdens de bankencrisis van 2008 waren dat er een paar honderdduizend). Economen zijn het er unaniem over eens dat de lockdowns zullen worden gevolgd door een complete economische desintegratie. De gevolgen van deze lockdown zullen ongekend groot zijn voor de bevolking, die de rekening van deze crisis straks gepresenteerd krijgt.

Ondertussen zijn de autoriteiten in rap tempo bezig om vrijheden en rechten af te schaffen. Binnen de democratische rechtstaat heten politieke besluiten en maatregelen alleen legitiem te zijn, als deze via publiek debat en democratische besluitvorming besloten zijn. Maar onder de lockdown is het democratisch proces stil gevallen. Er is een uitzonderingsregime gevestigd dat grotendeels heerst op basis van decreten. De wetten en grondrechten die de bevolking zouden moeten beschermen tegen machtsmisbruik staan zwaar onder druk. Allerhande gedwongen beperkingen worden opgelegd, bewegingsvrijheid, recht op vergadering en betoging worden aan banden gelegd en de privacy wordt afgeschaft; dit allemaal zonder enige vorm van democratische legitimiteit. Met het vooruitzicht op een ongekende economische crisis en de potentiële sociale onrust die daar op volgt, is het naïef om te denken dat de autoriteiten de noodmaatregelen zullen intrekken. De autoriteiten zien het niet langer als hun primaire taak om de burger te beschermen, maar begint deze te beschouwen als een risico voor de eigen macht. Het uitzonderingsregime zal het nieuwe normaal worden. Met het permanent maken van de noodtoestand, zal de controlewaan van de staat absoluut worden. Dat is geen apocalyptische fictie, maar de realiteit waar we ons momenteel in bevinden.

Onze volkswoede laat zich niet opsluiten
Gelukkig neemt ook het verzet tegen de lockdown en de bijbehorende maatregelen toe; steeds meer mensen komen in opstand tegen de vrijheidsbeperkingen die de autoriteiten hen opleggen. Dit is geen nieuw fenomeen. In de 19de eeuw leidden de lockdowns als gevolg van verschillende cholera epidemieën tot volksopstanden door heel Europa. De cholera opstanden in Italië leidden tot een revolte tegen het Huis Bourbon. In Duitsland, Engeland, Rusland en Frankrijk ontstonden vergelijkbare volksopstanden tegen de autoriteiten. Hoewel de protesten tegen de hedendaagse coronavirus lockdowns nu nog relatief vreedzaam zijn, is het niet uit te sluiten dat deze op langere termijn gewelddadigere vormen aan zullen gaan nemen. De volkswoede laat zich niet eeuwig opsluiten.

Hoewel het nu nog onduidelijk is welke politieke vormen de opstanden tegen de lockdowns zullen aannemen, leert de coronacrisis ons een ding; globalisme heeft gefaald. Nu de kritieke infrastructuur van het globalisme ingestort is als gevolg van de lockdowns, is de tijd aangebroken om de globalistische “zegeningen” die eens zo vanzelfsprekend leken, grondig te herzien. De wereldeconomie is tot stilstand gekomen. Naties kampen met grote tekorten aan hoognodige medische middelen, goederen en grondstoffen. Ondertussen ontberen naties de productiecapaciteiten in eigen land, als gevolg van economische delokaliseringen. Het globalisme heeft met haar open grenzen beleid niet alleen tot de razendsnelle verspreiding van een gevaarlijk virus geleid, maar tevens de fundamentele zwakheden bloot gelegd van de afhankelijkheid van individuele naties aan supranationale bedrijven en grootmachten. In de strijd die komen gaat, is het aan ons om het globalistische systeem van supranationale afhankelijkheid te vervangen door een duurzaam systeem van nationale zelfredzaamheid!

Door Mark Druhtman

*OMT is het Outbreak Management Team, een adviesorgaan dat de betrokken ministeries adviseert tijdens epidemieën.